บาริสต้าหวาน100%

เสียงฝนตกโปรยปราย๻ั้๹แ๻่เช้ามืด น้ำฝนสาดลงบนถนนจนเป็๲เงาวาวสะท้อนแสงไฟจากข้างทาง ผู้คนมากมายกางร่มเดินเร่งรีบเพื่อไปทำงาน ใบหน้าส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความง่วง ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเช่นเดียวกับทุกวัน

เธอเองก็เช่นกัน  มิมิว หญิงสาววัยยี่สิบกลางๆ  กำลังวิ่งหลบฝนจากป้ายรถเมล์มายังอาคารบริษัท RiseSky (ไรซ์สกาย) 

เป็๲บริษัทใหญ่ ทำธุรกิจเกี่ยวกับคอนโดมิเนียม ซึ่งมิมิวเพิ่งจะทำงานที่นี่ได้เพียง 2 เดือนในตำแหน่งธุรการ 

เธอมองร้านกาแฟเล็ก ๆ ตรงหัวมุมถนน แสงไฟสีส้มอุ่นลอดออกมาจากหน้าต่างกระจกใส

'เห็นมานานละ ขอแวะเข้าไปสักหน่อยแล้วกัน' มิมิวคิดในใจก่อนจะก้าวเท้าเดินไป

ทันทีที่เปิดประตูไม้บานเล็ก กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นก็ลอยมาแตะจมูก เสียงเครื่องบดกาแฟสร้างบรรยากาศคึกคักแต่ไม่วุ่นวาย 

"รับอะไรดีครับ?"

เสียงทุ้มนุ่มจนอบอุ่นดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์

มิมิวเงยหน้าขึ้น ก่อนจะชะงักเล็กน้อย คนที่เอ่ยถามคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับ เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าหล่อน่ารักฟีลหนุ่มญี่ปุ่น รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ปรากฏตรงมุมปากกลับทำให้บรรยากาศรอบกายอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

"เอ่อ…ลาเต้ค่ะ" เธอตอบออกไปอย่างเก้อเขิน พยายามไม่ให้เสียงสั่น

'หล่ออะไรเบอร์นั้น…ไอดอลมาถ่ายรายการปะเนี่ย!' มิมิวคิดพลางมองหากล้องรอบตัวแต่ก็ไม่พบ

เขาพยักหน้าเล็กน้อย มือใหญ่หยิบแก้วตวงขึ้นมาก่อนเริ่มลงมืออย่างคล่องแคล่ว

"รับความหวานเท่าไหร่ดีครับ?"

มิมิวลังเลชั่วครู่ เพราะสายตาเผลอมองป้ายเมนูที่มีตัวเลือกมากมาย ก่อนจะหลุดปากพูดเสียงในหัวออกไป

"เหมือนชีวิตตอนนี้ค่ะ…ไม่ค่อยหวาน"

พอรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป เธอก็รีบกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเขิน ๆ แต่เขากลับหัวเราะเบา ๆ อย่างเป็๞มิตร

"งั้นผมทำหวานน้อยสัก 25% ให้นะครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความอ่อนโยน

"โอเคค่ะ"

มิมิวยืนรอพลางกวาดตามองรอบร้าน โต๊ะไม้กลมเล็ก ๆ ถูกจัดวางเรียงราย บนผนังมีภาพถ่ายขาวดำเกี่ยวกับกาแฟ และชั้นหนังสือเล็ก ๆ ที่มีทั้งนิตยสารและนิยายสั้น ดูแล้วให้ความรู้สึกเป็๲กันเองอย่างประหลาด

ไม่นานนัก เขาก็ยื่นแก้วลาเต้มาให้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงักคือข้อความเล็ก ๆ ที่ถูกเขียนด้วยมาร์กเกอร์สีดำบนฝาแก้ว

 "หวานน้อย แต่กำลังใจเต็มร้อยนะครับ^^"

มิมิวเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มือที่จับแก้วกาแฟอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ เพราะประโยคเล็ก ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าปกติ

"ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยเสียงเบา สบตากับเขาเพียงครู่หนึ่งก่อนรีบหันไปทางประตู เพราะกลัวว่าใบหน้าที่แดงระเรื่อจะถูกสังเกตเห็น

เขายิ้มเพียงเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ แต่สายตาที่ส่งมานั้นเต็มไปด้วยความจริงใจจนเธอ๱ั๣๵ั๱ได้

เมื่อก้าวออกจากร้าน เสียงฝนยังคงตกไม่หยุด และทำท่าทีว่าจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่มิมิวกำลังตัดสินใจที่จะวิ่งฝ่าฝนไปออฟฟิศที่อยู่ไม่ไกลนี้…ก็ได้มีมือนึงจับไหล่เธอไว้

"ขอโทษครับ"

บาริสต้าหนุ่มคนนั้นพูดก่อนจะปล่อยไหล่เธอ

"O///O" มิมิวมองเขาด้วยความงงปนเขิน

"เอ่อ.. นี่ครับ" เขายื่นร่มให้

"อ้อ! ขอบคุณมากค่ะ" มิมิวรีบรับร่มมาด้วยหัวใจพองโต

"พรุ่งนี้ค่อยเอามาคืนผมที่ร้าน ไว้เจอกันใหม่นะครับ"  เขายิ้มให้ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้าน

มิมิวมองร่มแล้วยิ้มออกมาก่อนจะเดินไปอาคารออฟฟิศพลางครุ่นคิด

'ตายละ! นี่มันการตลาดแบบไหนล่ะเนี่ย ร้ายกาจ!'

เช้านี้เริ่มต้นด้วยความเปียกปอน แต่กลับจบลงด้วยรสชาติที่หวานละมุนกว่ากาแฟแก้วไหน ๆ

และเธอไม่รู้ตัวเลย…ว่ากำลังเผลอใจให้กับรอยยิ้มของบาริสต้าหนุ่มเข้าให้แล้ว