บทที่ 3 เข้าสู่ตระกูลไป๋
"เอาเงินมาให้ข้า"
เพียะ!
เสียงทะเลาะตบตีกันดังสนั่นจนแสบแก้วหู ในห้องนอนของหมายเลข 1 ที่ตอนนี้ถูกจางซื่อเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่ ให้เป็ไป๋เจียอีเรียบร้อยแล้วนั้น ลืมตาแมวอันร้ายกาจขึ้นมาอย่างโมโห
"สาระเลวคนไหน มันส่งเสียงดังเอะอะโวยวาย ตอนคนกำลังจะหลับจะนอน อยากโดนเชือดคอตายหรือไง" หะ!
แต่เสียงที่นางเอ่ยออกมานั้นความจริงมีแค่เสียง อ้อแอ้! สองคนผัวเมียหยุดทะเลาะกันทันที หันไปจ้องมองก้อนผ้าเก่าๆนั้นเป็ตาเดียว ไป๋ป๋อเหวิน ผู้เป็สามีของจางซื่อพลันเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน ชี้ไปยังเ้าก้อนกลมๆนั่น แล้วหันไปถามจางซื่อ
"นี่เ้าคลอดลูกแล้วหรือ"
จางซื่อ ที่เอามือกุมหน้าไว้ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่โกรธแค้น
"ก็ใช่น่ะสิ ข้าที่เพิ่งจะคลอดบุตรสาวของเ้าออกมาได้แค่วันเดียว ก็ถูกเ้าด่าทอตบตีไม่หยุด ไหนจะแย่งเงินที่ข้าอุตส่าห์เก็บออมไว้ เพื่อซื้อของมาบำรุงร่างกายตนเองจะได้ผลิตน้ำนมดีๆ มาเลี้ยงดูบุตรสาวของเ้า ไปเล่นกันพนันบ้าๆนั่นอีก …”
นางหยุดพูดไปชั่วครู่ เพื่อหายใจแล้วกล่าวต่อ
“ฮ่าๆๆ ก็ดีเหมือนกัน หากไม่มีเงินนั่นอีกแล้วลูกสาวของเ้าก็จะได้อดตาย ตายไปได้เสียยิ่งดี”
เพียะ!...เพียะ!...เพียะ
ไป๋ป๋อเหวิน ตบหน้าจางซื่ออย่างแรงอีกครั้ง ถึงแม้เขาจะ ติดการพนันจนเป็นิสัยแต่เขาก็รักลูกเป็อย่างมาก นี่คือลูกคนแรกและคนเดียวของเขาเชียวนะ ถึงแม้จะเป็ผู้หญิงก็ตามเถิด อย่างไรนางก็เป็สายเืที่แท้จริงของเขา หน้าตาก็น่ารักน่าชัง ดูเป็ลูกคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ไหนจะดวงตาที่กลมโตเหมือนแมวคู่นั้นอีก เล่นเอาเขาใจละลายไปหมดแล้วความเป็พ่อคน ถูกปลุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขาเดินเข้าไปอุ้มเ้าตัวน้อยมาไว้ในอ้อมอกอย่าง ทะนุถนอม
โอ๋!... เอ๋!...
"เ้าตัวน้อยของข้า เหตุใดถึงได้น่ารักน่าชังขนาดนี้นะ ต่อไปนี้พ่อจะปกป้องดูแลเ้าเป็อย่างดีเอง"
หมายเลข 1 ที่กำลังด่าคนเป็พ่อกำมะลอ คนนี้อยู่นั้นถึงกับต้องชะงักงัน
"ขะ…เขา…ว่ายังไงนะ! เขาจะปกป้องดูแล เธอเป็อย่างดี"
หมายเลข 1 นึกไปถึงคำพูดของเด็กอายุ 10 ขวบคนนั้น น้ำตาพลันไหลอาบแก้มความรู้สึกที่โดนคนอื่นปกป้องดูแลมันเป็แบบนี้นี่เอง ทั้งตื่นเต้นดีใจและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าชายตรงหน้านี้จะเป็พ่อกำมะลอก็ตามทีเถิด
ไป๋ป๋อเหวินเห็นเด็กน้อยที่เพิ่งเกิดได้วันเดียวร้องไห้ก็กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที นางร้องไห้ได้น่าสงสารยิ่งนัก
เกิดอะไรขึ้น?
"เขาควรทำเช่นใดดีหนอ"
จางซื่อ เห็นสามีผีพนันของตัวเองมีนิสัยเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน แบบกะทันหัน ก็มีเกลียวคลื่นถาโถมคอยซัดอยู่ภายในใจ นางได้แต่คิด
"หากเด็กทารกในอ้อมอกของไป๋ป๋อเหวินคือลูกของพวกเขาจริงๆล่ะก็…นางคงจะดีใจมากกว่านี้เป็แน่ แต่ความสุขแบบนี้มันกินไม่ได้ ไร้ซึ่งอนาคตที่สดใสหากต้องให้ลูกของนางอยู่อย่างอดๆอยากๆ มีพ่อที่เป็ผีพนัน แถมยังต้องมาโดนพ่อแม่สามีที่ชอบเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิงกดขี่ข่มเหงทุกวัน นางทนไม่ได้จริงๆ
ไป๋ป๋อเหวิน: " จางซื่อเ้ายังไม่ได้ป้อนนมลูกใช่หรือไม่"
เสียงะโด่าของไป๋ป๋อเหวินดังมาก จนจางซื่อสะดุ้งใหลุดจากภวังค์ในห้วงของความคิด
จางซื่อ: " ข้าเคยป้อนนางแล้วแต่นางไม่ยอมกินเองนี่ จะโทษข้าไม่ได้นะ"
ไป๋ป๋อเหวิน รู้สึกโกรธนางขึ้นมาทันที ใช้เท้าถีบจนจางซื่อล้มหงายหลังไปนอนกองอยู่กับพื้น
"ลูกไม่ยอมกินเ้าก็เลยไม่ป้อนให้นางอย่างงั้นรึ ช่างเหลวไหลสิ้นดีข้าละสงสัยจริงๆว่านางเป็ลูกสาวของเ้าจริงๆหรือไม่ ความเป็แม่คนเมื่อมีลูก ที่เขาเล่าต่อๆกันมาของเ้าถูกโยนให้สุนัขกินไปหมดแล้วหรือไร"
จางซื่อได้ยินดังนั้นถึงกับสะดุ้งโหยงทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
"ไม่ใช่เสียหน่อย ข้าเพิ่งจะเป็แม่คนครั้งแรก ไหนจะไปรู้เื่ทุกเื่ ตอนที่ข้าอุ้มลูกเข้ามาในเรือน พอท่านพ่อกับท่านแม่ของเ้ารู้ว่านางเป็เด็กผู้หญิงก็ไม่แม้แต่จะมองหน้าลูกด้วยซ้ำ แถมไล่ข้าออกไปให้พ้นหน้าอีก ฮือๆๆ ชีวิตข้ากับบุตรสาวของเ้าช่างอาภัพนัก ไปป๋อเหวิน เ้าก็ดีแต่ด่าทอตบตีข้า สินเดิมของข้าก็ถูกเ้าขโมยไปเล่นการพนัน จนหมดเกลี้ยงแล้ว ข้าก็เป็คนมีหัวจิตหัวใจคนหนึ่ง เหตุใดต้องทำกับข้าเช่นนี้ด้วย ฮือๆๆ"
นางพูดยาวเหยียดรวดเดียวจบ จากนั้นก็ร้องไห้ฟูมฟาย
ไป๋ป๋อเหวิน รู้สึกผิดอยู่ภายในใจจึงเดินเข้าไปหานางใช้มือข้างหนึ่งอุ้มลูก อีกข้างก็ยื่นไปลูบหัวจางซื่อเบาๆ
ไป๋ป๋อเหวิน:"เอาล่ะข้าผิดเอง ต่อไปเ้าก็ดูแลลูกให้ดีๆกว่านี้หน่อยพรุ่งนี้ข้าจะลองออกไปหางานทำดู จะได้มีเงินมาเลี้ยงดูพวกเ้าสองแม่ลูกอย่างไรล่ะ"
จางซื่อ รู้สึกทั้งแปลกใจและดีใจไปพร้อมๆกัน แปลกใจที่เขาจะออกไปหางานทำ ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำอะไรเลย วันๆเอาแต่เกียจคร้านออกไปเที่ยวเตร่ ดื่มเหล้า เล่นพนันแต่ก็ดีใจที่วันนี้เขาคิดได้กลับตัวกลับใจเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็คนใหม่ได้เสียที
ไป๋ป๋อเหวิน:"ตอนนี้เ้าจะป้อนนมลูกได้หรือยัง"
จางซื่อพยักหน้ารัวๆ: "ได้"
หมายเลข 1 มองดู 2 คน ผัวเมียทะเลาะกันไปมา เพราะนางเป็ต้นเหตุก็ทั้งดีใจและเศร้าใจ ไป๋ป๋อเหวินนับว่าเป็พ่อที่ไม่เลวคนหนึ่งนาง้าพ่อแบบนี้แหละแต่นังผู้หญิงที่ชื่อจางซื่อคนนี้ นางยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์เดิมคือ
"รอให้วันใดที่นางโตอีกนิดจะต้องแก้แค้นเอาคืนอย่างแน่นอน"
จางซื่อ: " ไป๋เจียอี ลูกแม่มาๆ แม่จะป้อนนมให้เ้าเอง"
ไป๋ป๋อเหวิน:"นี่เ้าตั้งชื่อให้ลูกแล้วหรือ"
จางซื่อ: " ใช่ ข้าเห็นนางดูเป็คนใจกว้าง ส่วนตาคู่นี้ก็ช่างน่าดึงดูดเสียเหลือเกินจึงตั้งว่าเจียอีที่มีความหมายว่าใจกว้างและน่าดึงดูด"
ไป๋ป๋อเหวิน : " อืม!...นับว่าเป็ชื่อที่ดี งั้นต่อไปก็ให้นางมีชื่อว่า ไป๋เจียอี ก็แล้วกัน"
ส่วนไป๋เจียอีนั้นก็ไม่ยอมอ้าปากดื่มนม ทำเช่นเคยโดยการปิดปากของตนไว้แน่น แล้วส่ายหัวไปมา
จางซื่อพยายามอยู่เป็เวลานานแต่เด็กก็ไม่ยอมดื่มเสียทีก็ถอดใจกล่าวกับไป๋ป๋อเหวิน
"เ้าเชื่อข้าหรือยังล่ะคราวนี้…ว่านางไม่ยอมดื่มเอง"
ไป๋ป๋อเหวินรู้สึกกังวลใจเป็อย่างมาก วิ่งไปหาบิดามารดาให้ช่วยคิดหาวิธี ฮูหยินผู้เฒ่าจึงบอกว่าบางทีนางอาจจะไม่ชอบดื่มนมจากเต้าของมารดาก็เป็ได้ ให้ลองเปลี่ยนเป็นมแพะดูไม่รู้ว่าไป๋ป๋อเหวินไปหานมแพะมาได้อย่างไร เขาเข้าครัวรีบต้มตามวิธีที่คนอื่นบอกและปฏิบัติสืบต่อกันมาเพื่อใช้ป้อนแก่ทารกน้อย เวลาผ่านไปไม่นาน เขาก็ยกถ้วยที่เต็มไปด้วยนมแพะเข้ามาในห้องนอน เห็นลูกสาวนอนลืมตาโตจ้องมองตนอยู่ก็คลี่ยิ้มจนตาหยี
ไป๋ป๋อเหวิน:" เสี่ยวอี พ่อต้มนมแพะมาให้เ้าแล้ว มามะ!... พ่อจะป้อนเ้าเอง…อ้าม!..."
ไป๋เจียอี อ้าปากน้อยๆรับช้อนที่ตักนมเข้าปากอย่างว่าง่าย
ไป๋ป๋อเหวินรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น ในที่สุดบุตรสาวตัวน้อยที่แสนน่ารักคนนี้ก็ยอมดื่มนมเสียที เป็พ่อคนนี่มันช่างมีความสุขเสียจริงเขาค่อยๆบรรจงป้อนนมให้บุตรสาวช้อนแล้วช้อนเล่า จนนมหมดถ้วย
จุ๊บ!จุ๊บ!จุ๊บ!...
ไป๋ป๋อเหวิน: "เสี่ยวอี เด็กดีพ่อรักเ้าที่สุด"
ไป๋เจียอี เบิกตาโตเท่าไข่ห่าน นี่นางโดนพ่อกำมะลอขโมยจูบแรกในชีวิตไปหรือนี่ แต่ เอ๋? ความรู้สึกนี้มันช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน แบบนี้สินะที่เด็กคนนั้นบอกว่าความสุขเอ่อล้นหัวใจมันเป็เช่นนี้นี่เอง
นางจึงรีบยิ้มกว้างพยายามเรียก"พ่อ" แต่เสียงที่เปล่งออกมากลายเป็ "ป้อ"
ไป๋ป๋อเหวินเผยสีหน้าตกตะลึงเป็อย่างมาก
ลูกของเขาเกิดมาแค่วันเดียวก็พูดได้แล้วหรอ?
์ให้กำเนิดอัจฉริยะแล้วส่งมาเป็ลูกของเขาโดยแท้
ไป๋ป๋อเหวินเอ่ยอย่างตื่นเต้น:"ไหนเ้าลองเรียกพ่อ อีกทีสิ"
เขาจดจ่อตั้งหน้าตั้งตา รอฟังลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเอ่ยปาก
ไป๋เจียอี: " ป้อ! ป้อ!"
ไป๋ป๋อเหวิน:" ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ลูกสาวของข้าเป็เด็กอัจฉริยะจริงๆเสียด้วย"
นางสามารถเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดทุกอย่างและปฏิบัติตามนี่ทำให้เขารู้สึกทึ่งและมีความสุขยิ่งนัก ไป๋เจียอีรู้สึกง่วงมากทุกครั้งหลังจากดื่มนมจึงหลับปุ๋ยไปในห่อผ้าอ้อมเก่าๆผืนนั้นไป๋ป๋อเหวินเห็นแล้วรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที เขาตั้งปณิธานไว้ในใจอย่างแน่วแน่สักวันหนึ่งเขาจะต้องหาเงินมาซื้อเสื้อผ้าและปรนเปรอบุตรสาวตัวน้อยให้ได้ จากนั้นก็จูบไปที่หน้าผากของนางอีกครั้ง
1K
