ในท่ามกลางความวุ่นวายที่กำลังจัดเตรียมงานต้อนรับคุณชายใหญ่กลับมาจากการออกศึกาที่ได้รับชัยชนะ ทำให้เป็หน้าเป็ตาให้แก่วงศ์ตระกูล
“ิเยว่ ของที่สั่งได้รึยัง”
“เสร็จแล้วเ้าค่ะ”
“ทำงานช้าซักซะจริง”
“ขอโทษฮูหยินใหญ่ด้วยที่ทำให้รอนาน”
“ท่านแม่”
“ิเยว่ อย่าเสียมารยาท” เสียงเอ็ดเสียเบาๆ
“เ้านี้ขาดการอบรมเสียจริงๆ ข้าไม่เสียเวลากับเ้าตอนนี้ฟู่เฉิงกำลังกลับมาพวกเ้าก็เตรียมงานให้เรียบร้อยก็แล้วกัน”
“ถ้ารู้แล้วฮูหยินใหญ่ขอโทษที่ิเยว่เสียมารยาทกับท่านวันหลังถ้าจะอบรมนางให้ดีกว่านี้”
ไม่นานนางก็เดินจากไป
“ท่านแม่ท่านจะไปขอโทษนางทำไมในเมื่อนางทำกับเราก่อนนะ”
“เ้าจะไปหาเื่นางทำไมหาเื่ไปเ้ามีแต่เจ็บตัวเปล่าๆ เ้าก็แค่ทำตามที่นางบอกก็พอเ้าจะได้ไม่เจ็บตัวเข้าใจไหมิเยว่”
“ข้ารู้แล้วท่านแม่วันหลังข้าจะพยายามไม่หาเื่นางก่อนละกัน”
ในจวนตระกูลซูเป็ตระกูลขนาดใหญ่ที่เป็เสนาบดีใหญ่แต่ใช่ว่าจะมีความสุขนักไปจวนมีฮูหยินใหญ่ซึ่งเป็เมียแต่งของท่านพ่อซึ่งนางมาจากตระกูลใหญ่ที่ท่านพ่อต้องเคารพเป็อย่างมากทำให้ไม่มีใครพูดเถียงกับนางได้ และนางก็มีบุตรธิดา 2 คนซึ่งเป็พี่สาวและพี่ชายของฉันเองคนแรกคุณชายใหญ่ชื่อซูฟู่เฉิงและคุณหนูใหญ่ชื่อซูฟู่หรงเป็พี่น้องต่างมารดานางชอบกลั่นแกล้งและคอยยุให้มารดากลั่นแกล้งอีกด้วยแต่โชคเข้าข้างที่พี่ชายของนางคอยดูแลและปกป้องฉันไม่ให้แม่และน้องสาวมารังแกส่วนฉันน่ะหรอิเย่วลูกที่เกิดจากบ่าวรับใช้ที่บ้านทำให้ฮูหยินใหญ่ไม่ค่อยชอบหน้าและในบ้านยังมีลูกของอาสะใภ้ 2 หรือลูกของอาน้องของท่านพ่อชื่อฉางอันกับฉางอ้ายพวกนางเป็ฝาแฝดที่เกิดคนละฝาทั้งหน้าตารูปลักษณ์และนิสัยต่างกันสุดขั้วฉางอันเป็แฝดพี่คอยช่วยเหลือผู้อื่นส่วนฉางอ้ายแฝดน้องคอยเออออกับฟู่หรงที่เป็คุณหนูใหญ่ของบ้าน
ในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยคนในครอบครัวที่มาร่วมยินดีการกลับมาของคุณชายใหญ่ตระกูลซู
"ฟู่เฉิงของแม่”
“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว ท่านพ่อ”
“ดีแล้วที่เ้ากลับมา เป็หน้าเป็ตาให้แก่วงศ์ตระกูล
“ยินดีต้อนรับกลับมา ฟู่เฉิง”
“ขอรับท่านน้า ิเยว่ไปไหนเสียแล้วั้แ่ข้ามาถ้ายังไม่เห็นนางเลย"
"นางก็ทำหน้าที่ของนางอยู่สิท่านพี่นางไม่เหมาะสมมาอยู่นี่หรอก"
"ฟู่หรงนางก็เป็น้องของพวกเรานะ"
"น้องของท่านเพียงคนเดียวเถอะ"
"เอาล่ะเอาล่ะเลิกเถียงกันได้แล้วเดี๋ยวงานจะกร่อยหมดเอาเป็ว่าพวกเ้าไปเรียกิเย่วมา"
"เ้าค่ะนายท่าน"
"ข้าไปตามนางเอง"
"มีจัดงานเพื่อท่านนะท่านไปก็เสียฤกษ์หมดสิ"
"ใช่ลูกแม่ปล่อยให้นางพวกนั้นไปเรียกมาเถอะิเยว่นี่ก็จริงไม่มาร่วมทำให้คนอื่นเดือดร้อนตลอด"
"ข้าต้องขอโทษแทนิเย่วด้วยที่ทำให้พวกท่านเดือดร้อน"
"ท่านน้าขอโทษอะไรกันิเยว่ก็เป็ลูกสาวข้าคนนึงเหมือนกันใยต้องโทษนางด้วย"
"ท่านพี่เฉิง"
"ฉางอันฉางอ้าย พี่ไม่เจอพวกเ้านายโตขึ้นตั้งเยอะเลยนะ"
"ท่านพี่ก็ว่าเกินไปแค่ผ่าน
ไปแค่ 1 ปีคงไม่เปลี่ยนมากไปขนาดนี้หรอก"
"จริงสินะข้าก็ลืมไป"
ไม่นานิเย่วก็เดินเข้ามาในห้องโถงดูนางไม่มีมารยาทเสียจริงเสื้อผ้าเปื้อนแป้งเต็มไปหมดเท่านี้จริงๆ เลยนะิเย่ว"
"เอาเถอะเอาเถอะที่นี้ก็มาครบกันแล้วจะได้เริ่มงานกันสักที"หลังจากค
นในครอบครัวรับประทานอาหารร่วมกันิเยว่ก็ปลีกตัวออกมานั่งในสวนเพียงคนเดียว
“ิเยว่มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว"
"ข้ามมานั่งตากลมเล่นน่ะ"
"เ้าโดนท่านแม่ด่าใช่ไหมฟู่หรงรังแกเ้าอีกแล้วใช่ไหม"
"ก็ไม่ขนาดนั้นข้าก็แค่มานั่งคิดอะไรนิดหน่อย"
"เ้าก็ไม่ไปถือสาพวกนางมากนักไว้ข้าจะไปพูดกับพวกน้าให้แล้วกัน"
"อย่าเลยท่านพี่ถ้าท่านพี่ไปพูดก็หาว่าข้าฟ้องถ้านะสิท่านก็รู้อยู่ว่าพวกนางไม่ชอบข้าอยู่แล้วเพราะข้าเป็ลูกของคนใช้"
"ทำไมเ้าพูดอย่างนั้นยังไงเ้าก็ยังมีศักดิ์เป็คุณหนูรองของที่นี่เรายังเป็น้องสาวที่น่ารักของข้า
"ห้องจะมีเพียงท่านและฉางอันที่เข้าใจข้ามากที่สุด"
"คุณชายนายท่านหญิงเรียกท่านให้เข้าไปเ้าค่ะ"
"เดี๋ยวข้าตามไป"
"งั้นพี่เข้าไปหาท่านแม่ก่อนนะเ้าก็อย่านั่งนานละ"
ท่านเข้าไปเถอะข้าขอนั่งคิดอะไรอีกหน่อยแล้วข้าจะตามท่านเข้าไป"
"พอพี่เฉิงกลับมาเข้าหน่อยทำมาบีบน้ำตาทำน่าสงสารให้เขาเห็นใจสินะ"
"ท่านจะมาหาเื่อะไรข้าอีก"
"กล้าขึ้นเสียงกับข้ารึ"
"นี่ท่านประสาทรึข้าก็พูดเช่นนี้มานานแล้วทำอย่ามากล่าวหาว่าข้าขึ้นเสียงกับเ้า"
"ลืมไปว่าเ้าของบ่าวรับใช้คงจะมีกิริยาแบบนี้สินะ"
"ยังไงข้าก็ยังเป็คุณหนูรองของบ้านนี้เช่นเดียวกับท่าน"
"ถ้าไม่อยากนับญาติกับเ้าข้ากับเ้าคนละระดับกันอยากได้มาเปรียบเทียบบ่าวก็อยู่ส่วนบ่าวเ้านายอยู่ส่วนของเ้านาย"
"ท่านจะว่าข้าเกินไปแล้วนะ ยังไงข้าก็ยังเป็ลูกของท่านพ่อเช่นเดียวกับท่าน"
"งั้นดูซิถ้าเกิดข้าเอาน้ำนี้ราดตัวเอง ดูซิว่าเขาจะเชื่อใคร"
ไม่นานนางก็หยิบน้ำในถังมาราดตัวเองแล้วก็ร้องเรียกคนมาช่วย
"ิเยว่เ้าทำข้าทำไมเห็นไหมครับเปียกหมดแล้วท่านแม่ช่วยข้าด้วย"
ไม่นานนายหญิงใหญ่และคนในห้องโถงวิ่งออกมาตามเสียงที่ร้องเรียก
"นี้เ้าทำไมลูกข้าเปียกหมด"
"ข้าไม่ได้ทำอะไรนาง นางนั่นแหละทำตัวเอง"
"นี้เ้ากำลังจะเถียงว่า ฟู่หรงทำตัวเองงั้นรึ"
"ท่านแม่ข้าหนาว"
"พานายพวกเ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"เ้าค่ะนายหญิง"
"ส่วนเ้าก่อเื่ได้ทุกวี่ทุกวันคราวนี้ข้าจะต้องลงโทษเ้าเสียแล้ว"
"ท่านป้าอย่าลงโทษนางเลย"
"ฉางอันเ้าอย่ามายุ่งถ้าไม่อยากโดนอีกคน"
"ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นขอรับ"
"แม่กำลังจะลงโทษิเยว่ข้อหาที่นางรังแกฟู่หรง"
"มีการเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าิเยว่จะทำไปเพื่ออะไร"
"นางอิจฉาฟู่หรงที่ได้รับความรักจากท่านพ่อมากกว่า"
"ิเยว่เ้าจะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ"
"ถ้าพูดไปจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อพวกเขาอยากจะลงโทษข้าใจจะขาด"
"ปากดียังไม่สำนึกอีก"
"ท่านแม่ข้าว่าเื่นี้ต้องมีเื่เข้าใจผิดเป็แน่"
"ฟู่เฉิงเ้าไม่เกี่ยวถอยไป"
"ท่านแม่"
"เื่นี้ท่านพ่อเ้าก็ช่วยไม่ได้"
"พานางไปคุกเข่าหน้าลานกว้างให้พวกบ่าวมันดู"
"ขอรับนายหญิง"
"นายหญิงให้ซวงลี่โดนแทนคุณหนูรองเถอะเ้าค่ะ"
"งั้นทั้งนายทั้งบ่าวก็ไปคุกเข่าด้วยกันจนกว่าข้าจะบอกให้เลิก"
"ฮูหยินใหญ่โปรดยกโทษให้ิเยว่สักครั้งเถอะ"
"ท่านแม่ ลุกขึ้นเถิดหลังท่านไม่ค่อยดี"
"นางยังเด็กขาดการสั่งสอนข้าข้าจะสั่ง นางให้ดีขึ้น"
"พานางไปนั่งตามคำสั่งข้า"
"ฮูหยินใหญ่"
"ท่านแม่"
5K
