ในขณะที่นางกำลังนั่งกินเศษผักอยู่นั่นเองที่ด้านนอกก็มีเสียงโวยวายดังขึ้นกู้ชิงจึงเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตู ยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับเสี่ยวเป่าน้อยก็เอ่ยขึ้น
“เดี๋ยวบ่าวไปดูเองเ้าค่ะ”
เมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวจึงพยักหน้าและรอคอยอย่างใจเย็น ทันทีที่ประตูถูกเปิดขึ้นยังไม่ทันที่เสี่ยวเป่าจะได้พูดสิ่งใดออกมาสาวใช้รูปร่างสูงใหญ่ก็ตบใบหน้างามของเสี่ยวเป่าเสียร่างบางล้มลงไปกองที่พื้น แก้มที่เคยใสน่ารักกลับบวมเป่งราวกับจะแตกออกมา กู้ชิงใเป็อย่างมากนางรีบลุกขึ้นมาดูเสี่ยวเป่าที่นั่งน้ำตาคลออยู่ทันที “บังอาจนัก กล้าเข้ามาทำร้ายคนในเรือนฝูหลงของข้า ไม่กลัวตายแล้วหรืออย่างไร?”
แทนที่บ่าวผู้นั้นจะหยุดกลับแสยะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “บ่าวที่ลักขโมย โทษเพียงแค่นี้ถือว่าเบานักเ้าค่ะฮูหยินน้อย”
สำหรับกู้ชิงแล้วนางถือคติอยู่เสมอว่า หากเ้าไม่มายุ่งกับข้า ข้าก็ไม่ยุ่งกับเ้า แต่คนพวกนี้กลับมาล่วงเกินนางด้วยความตั้งใจ หากนางไม่สั่งสอนเสียบ้างก็ไม่ใช่สตรีทะลุมิติที่มีนามว่า ‘กู้ชิงอีกแล้ว’ ร่างบางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น กลิ่นอายเย็นเยียบของนางเย็นเยียบเสียจนทำให้คนใจสั่น ดวงตาหงส์ค่อย ๆ กวาดมองผู้บุกรุกด้วยแววตาเ็า “นางไปลักขโมยสิ่งใดของเ้า”
“นางขโมยหมั่นโถวของข้า” บ่าวรับใช้ผู้นั้นตอบด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของฮูหยินน้อยผู้นี้
เกิดอันใดขึ้น
มิใช่ว่าฮูหยินน้อยเป็เพียงสตรีอ่อนแอที่รอให้ฮูหยินใหญ่ส่งคนมารังแกหรือ?เหตุใดจู่ ๆ จึงรู้สึกว่าภรรยาของนายน้อยผู้นี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก แต่ความคิดนั้นก็อยู่เพียงไม่นานบ่าวผู้นั้นก็กลับมาหยิ่งผยองเช่นเดิม
ก็แค่ฮูหยินน้อยที่ถูกตระกูลสามีรังเกียจ มีอะไรให้ต้องกลัวกัน
“หึ ข้าเพิ่งรู้ว่าในจวนตระกูลหลี่ยากจนถึงเพียงนี้ เพียงแค่หมั่นโถวสักลูกบ่าวไพร่ก็ต้องขโมยกันกิน หากเื่นี้ถูกเปิดเผยออกไปชื่อเสียงของตระกูลหลี่จะเป็อย่างไรนะ” แววตาเ็าราวกับน้ำแข็งจับจ้องไปที่บ่าวจอมโอหังทันที “ขนาดยอมแต่งงานกับข้าเพื่อรักษาชื่อเสียง พวกเ้าคิดว่าเื่นี้สำคัญต่อนายน้อยของพวกเ้าหรือไม่?”
เมื่อเห็นท่าทางอึกอักของบ่าวผู้บุกรุกกู้ชิงก็ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟ “รีบกลับไปก่อนที่ข้าจะโมโหไปมากกว่านี้ ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะดูตกต่ำแต่อย่าลืมว่าบิดาของข้าก็สร้างความดีความชอบเอาไว้ไม่น้อย หากเื่นี้รู้ไปถึงพระเนตรพระกรรณของฝ่าา มาดูกันว่าจุดจบของตระกูลหลี่จะเป็อย่างไร”
บ่าวที่มาบุกรุกได้แต่อ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น ใครจะคิดว่าฮูหยินน้อยที่มีร่างกายอ่อนแอจะลุกขึ้นมาตอบโต้เช่นนี้เล่า? ถึงแม้ว่าพวกตนจะไม่ฉลาดแต่ก็ไม่ได้โง่จนไม่เข้าใจคำพูดของฮูหยินน้อยหรอกนะ
“เื่หมั่นโถวของบ่าว บ่าวจะยอมไม่เอาเื่ แต่ถ้าหากมีครั้งหน้าบ่าวไม่ปล่อยไปง่าย ๆ เช่นนี้แน่นอน” กล่าวจบก็พาร่างกายอันใหญ่โตกว่าสตรีปกติเดินออกจากห้องไป
หลังจากที่อีกฝ่ายกลับไปแล้ว กู้ชิงก็หันกลับมาสนใจสาวใช้ตัวน้อยของตนทันที “ลุกขึ้นไหวหรือไม่?”
“ไหวเ้าค่ะ” เด็กสาวเอ่ยตอบทั้งน้ำตาคลอเบ้า
ภาพที่เห็นทำให้กู้ชิงคนปวดใจนัก สาวใช้คนสนิทเพียงคนเดียวนางยังไม่มีปัญญาปกป้องแล้วจะมีตำแหน่งฮูหยินน้อยไปเพื่อสิ่งใดกัน ในเมื่อมีแล้วไม่เกิดประโยชน์ นางก็ยินดีที่จะโยนมันทิ้งเสีย!
“ไหวก็ดีแล้ว มากินต่อให้อิ่ม หลังจากนี้เรามีเื่ให้ทำอีกมากมาย”
เสี่ยวเป่าน้อยเดินตามนายสาวไปยังโต๊ะอาหารแต่โดยดี ถึงแม้เด็กสาวจะไม่เข้าใจการกระทำของเ้านายนักแต่เด็กสาวก็เชื่อว่าเ้านายผู้นี้จะไม่มีวันทำร้ายตนอย่างแน่นอน
ฝั่งของกู้ชิงนั่งมองเสี่ยวเป่ากินอาหารบนโต๊ะด้วยแววตาไม่อาจคาดเดา ยิ่งนางนิ่งมากเท่าไหร่ความเย็นเยียบก็แผ่ออกมามากเท่านั้น
‘ตระกูลหลี่นะตระกูลหลี่ มาดูกันเถอะว่าข้าผู้เป็สตรีทะลุมิติมาจะทำสิ่งใดเป็การตอบแทนความใจดีของพวกท่าน’
343
