เผชิญหน้าศิษย์นอกสามคน
คมกระบี่อันแหลมคมถูกสะบั้นเอาที่คอของกระทิงดำ แต่ด้วยความแข็งแกร่งของกระทิงดำ ลำพังการโจมตีเพียงเท่านี้ ไม่อาจตัดศีรษะของมันได้
อย่างไรก็ดี มันก็มากพอที่จะฆ่ามัน เืสีดำกระฉูดออกมา คมกระบี่ฝังเข้าไปในคอของกระทิงดำมากกว่าครึ่ง
ประการแสงแห่งชีวิตภายในแววตาของมันหม่นหมองลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างที่ล้มลงพื้น ตายไปทั้งอย่างนี้ ไม่มีแม้แต่โอกาสได้แผดร้องใดๆ
กระทิงดำอีกตัวหนึ่ง มองเห็นว่าสหายของมันถูกฆ่าอย่างโเี้ ดวงตาคู่สีแดงก่ำก็ขยายออก อ้าปากร้องคำรามออกมา “มอ!”
สองขาหน้ายกขึ้น ก่อนกระทืบลงพื้น ร่างพุ่งทะยานออกไป เขาที่โค้งงอพุ่งเข้าหาร่างของกู้เฉิน หวังควิดเขาให้ตายคาที่
กู้เฉินไม่มีความตื่นตระหนกใดๆ เขาะโหลบออกไป จากนั้นใช้วิชากระบี่ดารากระบวนท่าที่สองออกมา
“กระบี่ดาราฟันเฉือน!”
ปลายกระบี่ที่แหลมคมฟันเฉือนเข้าที่ร่างกายของกระทิงดำหลายครั้ง จนเืพุ่งกระฉูดออกมาเป็ระยะๆ
“มอ...” กระทิงดำร้องออกมาอย่างเ็ป สุดท้ายร่างของมันก็ล้มลงนอนแน่นิ่งไปที่พื้น ชัดเจนว่ามันตายแล้ว
กู้เฉินตวัดกระบี่ครั้งหนึ่ง เพื่อสลัดคาบเืออก จากนั้นเก็บกระบี่เขาฝัก
เมื่อมองร่างของกระทิงดำที่กลายเป็ศพแล้วทั้งสองตัว อดพูดออกมาไม่ได้ “ง่ายกว่าที่คิด”
เป็เช่นนี้อย่างแน่นอน การต่อสู้กับกระทิงดำ มันง่ายกว่าที่เขาคิดจริงๆ
“ช่างเถอะ แม้ว่าจะง่ายกว่าที่คิด แต่ก็ไม่อาจประมาทได้” กู้เฉินส่ายหน้าเล็กน้อย
ซึ่งถ้อยคำของเขาก็เป็สิ่งที่ถูกต้อง ไม่ว่ากระทิงดำจะจัดการง่ายอย่างไร เขาก็ไม่อาจที่จะประมาทได้โดยเด็ดขาด
เพราะความประมาทไม่เคยนำผลลัพธ์ที่ดีมาให้ ในกรณีที่ร้ายแรงที่สุด อาจจะนำพาไปสู่ความตายได้
ด้วยเช่นนั้น เขาท่องไว้ในใจเสมอ ไม่ว่ากระทำสิ่งใด ไม่สามารถกระทำอย่างประมาทได้
กู้เฉินพลันจัดการตัดเขากระทิงดำทั้งสองตัวออกมาใส่ไว้ที่ถุงข้างเอว ส่วนร่างของมันนั้น เขาเก็บไว้ภายในแหวนช่องว่างมิติ
ร่างของกระทิงดำนับว่ามีค่าอยู่ไม่น้อย เนื้อสามารถกินได้ ภายในเนื้อของสัตว์อสูรทุกตัวที่สามารถกินได้ ล้วนมีพลังปราณอัดแน่นอยู่ภายใน
ส่วนจะมีพลังปราณมากหรือน้อยนั้น ขึ้นอยู่กับว่าสัตว์อสูรตัวนั้นแข็งแกร่งมากแค่ไหน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าชิ้นส่วนอื่นๆ ของกระทิงดำ เขาสามารถแลกเปลี่ยนกับระบบได้ ถึงจะดูไม่ค่อยมีราคาอะไรมากก็ตามที
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย กู้เฉินก็มุ่งหน้าไปหากระทิงดำตัวต่อไปตามที่ระบบบอก เพื่อจัดการให้ครบยี่สิบตัว
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียว ดวงจันทราก็ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า ความมืดปกคลุมรอบด้าน
“ในที่สุดก็ครบยี่สิบเขา” กู้เฉินถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าอยู่บ้าง วันนี้เขาใช้เวลาไปทั้งวัน เพื่อจัดการกับกระทิงดำยี่สิบตัว
เขาเก็บเขาของกระทิงดำอันที่ยี่สิบอันใส่ถุงผ้าข้างเอว ก่อนที่จะเก็บร่างของกระทิงดำไว้ภายในแหวนช่องว่างมิติ
วันนี้ผลตอบแทนที่เขาได้รับไม่เลวเลยจริงๆ ไม่เพียงได้ประสบการณ์การต่อสู้ ยังได้รับประสบการณ์การฆ่าสัตว์อสูรอีก รวมไปถึงได้ร่างของกระทิงดำยี่สิบตัวด้วย
ด้วยจำนวนมากถึงขนาดนี้ คาดว่าเขาไม่จำเป็ที่จะต้องเป็ห่วงเื่อาหารไปอีกหลายเดือน
เวลาภายในแหวนช่องว่างมิตินั้นหยุดนิ่ง ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน กระทิงดำก็ไม่มีวันเน่า เรียกได้ว่ามันจะสดใหม่อยู่ตลอดเวลา
“ได้เวลากลับแล้ว”
เมื่อภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว กู้เฉินไม่มีความคิดที่จะอยู่ที่นี่อีก เพราะภายในป่าร้อยอสูร ตอนกลางคืนนั้นอันตรายกว่าตอนกลางวันมาก
เขารีบเดินทางออกจากป่าร้อยอสูรในทันที เพื่อนำเขากระทิงดำยี่สิบอันไปแลกกับหินลมปราณห้าสิบก้อน ซึ่งเป็รางวัลของภารกิจ
แต่ในระหว่างทาง ไม่คาดฝันว่าเขาจะได้พบกับศิษย์นอกสามคน ซึ่งมีพื้นฐานฝึกตนในระดับฝึกปราณขั้นปลาย กำลังปล้นของจากศพของศิษย์นอกอีกคนที่เพิ่งจะถูกฆ่าตายไป!
“นี่มัน...” ดวงตาของกู้เฉินหดแคบลง จากกระบี่ในมือของศิษย์นอกทั้งสามคนที่เปื้อนเื เขารู้ได้ไม่ยากว่าคนพวกนี้ได้ร่วมมือกันฆ่าศิษย์นอกอีกคนหนึ่ง
เหตุผลก็คงจะหนีไม่พ้น เพื่อปล้นสิ่งของ พูดกันตามตรง แม้ว่าจะมีกฎห้ามฆ่าศิษย์สำนักเดียวกัน แต่ถ้าหากไม่มีใครรู้ มันก็อีกเื่หนึ่ง
อย่างในตอนนี้อยู่ภายในป่าร้อยอสูร ที่อาจจะตายได้ทุกเมื่อจากสัตว์อสูร การที่ศิษย์นอกของสำนักเสียชีวิต คงไม่มีใครมาสนใจ
“พี่ใหญ่เปียว ดูเหมือนว่าพวกเราต้องฆ่าคนเพิ่ม!” หนึ่งในสามคนพูดออกมา ด้วยการผ่านมาของกู้เฉิน พวกเขาจะไม่สังเกตเห็นได้อย่างไร?
“นั่นสินะ เดิมทีพวกเราก็ฆ่าคนวันละครั้งอยู่แล้ว วันนี้ฆ่าเพิ่มสักหน่อยก็ไม่เป็ไร” ศิษย์นอกที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่เปียวพยักหน้า มองไปที่กู้เฉินด้วยสายตาที่ราวกับมองคนที่ตายไปแล้ว
เขาเป็ผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นปลาย ย่อมมองเห็นได้ชัดเจนว่ากู้เฉิน เป็เพียงผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นกลางเพียงเท่านั้น
การจะฆ่าล้วนง่ายดาย ยิ่งไม่จำเป็ว่าทางฝั่งเขามีถึงสามคนด้วย เมื่อเป็เช่นนี้ เขาจะไม่มองกู้เฉินเช่นนี้ได้อย่างไร?
“อาตุน เ้าไปจัดการมัน!” พี่ใหญ่เปียวพลันออกคำสั่งศิษย์นอกอีกคนหนึ่ง มีลูกน้องผู้ภักดีสองคน เขาจะไม่ใช้ได้อย่างไร หากว่าเขาไม่ใช้ เขาก็คงจะโง่เต็มทีแล้ว
“ได้เลยพี่ใหญ่เปียว หนอนแมลงแบบนี้ ข้าฆ่าได้สบาย!” ศิษย์นอกที่ได้รับคำสั่งหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ สองมือกุมด้ามกระบี่พุ่งเข้าหากู้เฉินด้วยความเร็ว
“ไม่ดี!” กู้เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย หากเป็ในเวลาปกติ เขาจะไม่มีความรู้สึกใดเลยกับการเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นปลายสามคน
แต่ไม่ใช่เวลานี้ เวลานี้เขาเพิ่งผ่านการต่อสู้กับกระทิงดำยี่สิบตัวมา พลังปราณย่อมใช้ออกไปเป็จำนวนมาก พลังปราณภายในร่างกายของเขาในตอนนี้แทบไม่เหลือ
อย่างไรก็ดี เขาไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก รีบดึงกระบี่ออกจากฝัก ยกขึ้นต้านทานการฟันจากศิษย์นอกที่พุ่งเข้ามาถึงร่างของเขา พร้อมจู่โจมออก เป็วิชากระบี่ดารา...กระบี่ดาราสะบั้น
เคร้ง!
เสียงเหล็กปะทะเหล็ก เกิดประกายสะเก็ตไฟวาบขึ้นเล็กน้อย เมื่อกระบี่ทั้งสองปะทะกัน
“หือ? ดูเหมือนว่าเ้าจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง!” ศิษย์นอกคนนี้แสะยิ้มออกมาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ที่กู้เฉินตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว กระบี่ในมือของเขาสั่นไปมา เมื่อผลักดันกับกระบี่ในมือของกู้เฉิน
จบบทที่ 18
136
