สวัสดีครับ ผมมีชื่อว่า ทาคามิเนะ ครับ ตอนนี้ผมกำลังตาม ไอดอล ม.ปลายอย่างจิเอริอยู่ วะ55555+ มันช่างเป็กิจวัตรที่สุดฟินจริงๆ นี่เป็เื่ที่ผมภูมิใจอย่างมาก เพราะว่าไม่ว่าจะตามใคร ก็ไม่มีใครรู้ ในรอบสิบปีมานี้ ผมแอบเก็บของสาวๆที่ผมชอบตาม ไม่ว่าจะเป็ กล่องดินสอ ข้าวกล่อง ของใช้ส่วนตัว และแม้แต่ ผ้าเช็ดหน้า ของสาวๆ ก็ยังไม่มีใครรุ้เลย ทำไมนะเหรอ ก็เพราะผมมีพลังจิตนะสิ สามารถลบตัวตนไม่ให้ใครรุ้ตัวได้
ทว่า....วันนี้ผมรุ้สึกแปลกๆ ในขณะที่หลบอยู่หลังเสาไฟ ก็ถูกผุ้หญิงที่ตามอยู่จับได้
" ทาคามิเนะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ " จิเอริกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพูดต่อด้วยเสียงอันดังเมื่อเห็นผมไม่ยอมออกมาจากหลังเสาไฟ
" ฉันจะนับ 1ถึง 3 "
1
2
3
ผมรีบออกมาทันทีเมื่อเธอนับ3
" เธอรุ้ตัวด้วยเหรอว่าผมตามเธออยู่ " ผมถามจิเอริด้วยสีหน้าวิตกนิดๆ
" ใช่แล้วล่ะ เพราะชั้นเป็นโรคจิตนิดๆ ชอบ ดมกลิ่นกายเธอ อยากโอบกอดเธอ อย่างบ้าคลั่ง และพรมจูบเธอในยามหลับนะสิ ชั้นจึงรู้ว่าเธอแอบตามมา และที่สำคัญ จิเอริตัวจริงนะตายไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อวาน " ใช่แล้วครับ จิเอริ คนนี้่ไม่ใช่จิเอริคนเดิมที่ผมตามเมื่อวาน ทำไมล่ะ
" เมื่อวานน่ะ นายเล่นเกมส์ Rare pozapu love ใช่ไหมล่ะ และชั้นก็ออกมาจากเกมส์นั้น" จิเอริกล่าว แล้วเข้ามากอดผมโดยไม่รับอนุญาติ เธอเริ่มดมกลิ่นตัวผมอย่างกับสาวโรคจิต
ซูด อ๊าาาาาาาาา ฟินจริงๆเลย จิเอริ พูดออกมาเบาๆข้างหูซ้ายผม
Rare pozapu love เกมส์ในนิยายหายากของ โปซาปุ เห็นว่ามันเป็นเกมส์ในฝันของใครบางคน เมื่อวานนี้ผมผ่านร้านเกมส์เก่า ก็เลยซื้อมามันมีแค่แผ่นเดียวเองทั้งร้าน
" ไม่ใช่แค่ชั้นคนเดียวนะ ป่านนี้ตัวละครในเกมส์ Rare pozapu love คงรอนายอยู่ที่บ้านแล้ว " จิเอริกล่าวพร้อมกับใช้มือขวาบีบทวนมังกรของผม
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มันเจ็บนะยัยบ้า
ผมสะบัดหลุดจากจิเอริมา แล้วรีบกลับไปบ้าน
' ทำไมชีวิตตรู ถึงเป็นแบบนี้ ' ผมรุ้สึกเสียใจที่ถูกสาวจับได้ว่าแอบตาม
ตุบ ตุบ ตุบ เสียงผมวิ่งกลับบ้านด้วยความเร็วสูง จริงๆที่บ้านผมไม่มีใครเพราะพ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้วจากอุบัติเหตุรถยนต์ เหลือแต่ผมเพียงคนเดียว
เมื่อผมกลับไปถึงบ้าน ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น จากพี่สาวและน้องสาวของผม ที่ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้ว พวกเธอเป้นตัวละครในเกมส์ Rare pozapu love
" โอการินาไซ โอนิจัง(ขอต้อนรับกลับบ้านค่ะ พี่ชาย) " มินนะ น้องสาวของผมกล่าวในขณะที่พี่ โฮมุระ กระโดดกอดผมอย่างตั้งใจ