ปัณรสหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความสงสัย หลังจากเห็นท่าทางของสองแม่ลูกเธอก็พอจะเดาได้ว่าผู้มาใหม่ไม่ใช่คนสำคัญของครอบครัวนี้เป็แน่ ยิ่งคำพูดที่ดูอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยคำพูดเหน็บแนมยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีอะไรมากกว่าที่เธอเห็น แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเธอก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคนพวกนี้อยู่แล้ว อีกอย่างหญิงวัยกลางคนตรงหน้าเธอก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็คนเช่นไรกันแน่ เธอจึงไม่อยากจะตัดสินใครในตอนนี้
“ฉันคิดว่าเื่นี้ไม่ใช่เื่ของเธอนะ”
“แหม่! คุณพี่ลูกบ้านใหญ่จะมีสะใภ้ทั้งที เราก็ต้องเลือกให้ดีไม่ใช่เหรอคะ จะได้เป็หน้าเป็ตาของวงษ์ตระกูลของเรา จะไปคว้าผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็สะใภ้ใหญ่ น้องเกรงว่าถ้าใครต่อใครรู้อาจจะเอาไปนินทาก็ได้”
“ขนาดเธอไม่มีหัวนอนปลายเท้า ยังเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมได้เลย แล้วฉันจะหาลูกสะใภ้ที่ไม่มีหัวนอนมาเป็สะใภ้ใหญ่ของบ้านบ้างจะเป็อะไรไป”
“คุณพี่พูดแรงไปหรือเปล่าคะ น้องก็แค่เป็ห่วงกลัวว่าครอบครัวของเราจะถูกติฉินนินทาก็เท่านั้น”
“ถ้าเธอคิดเช่นนั้นก็ขอบใจด้วยก็แล้วกัน แต่เื่ของครอบครัวฉัน ฉันจัดการเองได้ไม่ต้องรบกวนให้เธอมาออกความคิดเห็นหรอก ไปดูแลลูกชายและหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอน่าจะดีกว่า ให้สองคนนั้นอยู่กับร่องกับรอยให้ได้ก่อนดีกว่า แล้วค่อยหันมาสนใจครอบครัวของคนอื่น” มนพรพูดกับสิริกาณไปด้วยใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยอยู่เช่นเดิม ไม่ได้แสดงอาการโกรธหรือไม่พอใจแต่อย่างใด
แต่กับคนฟังถึงกับอยากจะดิ้นเร่าๆ ออกมาด้วยความโกรธ ถึงแม้คำพูดที่พูดออกจะไม่ได้รุนแรง หรือเกรี้ยวกราดพอที่จะให้คนฟังได้โกรธเคือง แต่ทุกคำพูดกับมนพรได้เอ่ยออกมา กับเหมือนมีดแสนคมเฉือนลงบนเนื้ออย่างเืเย็น
“งั้นก็ตามใจค่ะ ถ้าหากว่ามีปัญหาอะไรขึ้นมา ก็อย่ามาหาว่าน้องไม่เตือนก็แล้วกัน” สิริกาณที่ถูกมนพรพูดเหน็บแนมแบบไม่ไว้หน้า ก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปอย่างไม่พอใจ
มนพรที่เห็นว่าสิริกาณเดินจากไปแล้ว ก็หันกลับมามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้งอย่างพิจารณา
“ฉันจะไม่ถามนะว่าผู้หญิงคนนี้มีที่ไปที่มาเช่นไร แต่การจะเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ได้ก็ต้องเคารพกฎของบ้านหลังนี้ และควรจะอยู่ในที่ของตัวเองไม่ควรจะเข้าไปยุ่มย่ามที่ไหนถ้าไม่ได้รับอนุญาต” มนพรบอกกับปัณรสไปอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก “อ้อ! อีกอย่างคนบ้านนี้ไม่ได้แสนดีดั่งในเทพนิยายที่ผู้หญิงหลายๆ คนคิดกันหรอกนะ อย่าคิดว่าเข้ามาอยู่ที่นี่แล้วจะมีแต่คนคอยเทคแคร์ดูแลเธอในฐานะสะใภ้ศิริกิจวัธรา ซึ่งถ้าเธอคิดเช่นนั้นอยู่เธออาจจะต้องผิดหวัง เพราะที่บ้านนี้มีนายมากเกินไป มีทั้งคนของฉันที่เป็บ้านใหญ่ และคนของบ้านเล็ก ยังไม่รวมคนของคุณๆ ทั้งหลายอีกหลายคน ดังนั้นการเชื่อใจและหวังจะให้ทุกคนจริงใจกับเธอคงจะไม่มี อย่าเชื่อใจใครโดยไม่จำเป็”
“ได้ยินที่แม่ผมบอกแล้วใช่ไหม” ธณายุที่เห็นปัณรสยังเงียบอยู่ หลังจากได้ยินที่แม่เขาได้บอก เขาก็ย้อนถามเธอไปอีกครั้ง
“รับทราบค่ะ” ปัณรสที่ไม่เข้าใจคนบ้านนี้สักเท่าไหร่ ก็ได้ตอบปัดไปอย่างไม่ใส่ใจมากนัก เพราะเธอก็ไม่ได้คิดอยากจะอยู่นานสักเท่าไหร่ หากเป็ไปได้เธอก็อยากจะมีลูกให้เขาแต่โดยไว และออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“ถ้าเป็ไปได้ก็รีบมีลูกให้กับตาวายุโดยเร็วซะ เผื่อว่าเธอกับลูกจะได้สบายมากยิ่งขึ้น”
“..........” ปัณรสที่ได้ยินคำพูดขอมนพรเธอก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่รับฟังอยู่เงียบๆ เท่านั้น สายตาก็สอดส่องมองมาคนที่จะมาเป็แม่ของลูกเธอ เผื่อว่าเธอจะมีโอกาสได้เห็นก่อนที่เธอจะคลอดลูกให้กับเขา แต่ก็ไร้วี่แววของเธอคนนั้น
หลังจากที่ธณายุพาปัณรสมาแนะนำให้ผู้เป็แม่ได้รู้จัก เขาก็พาเธอกลับมาส่งที่บ้าน ส่วนตัวเขานั้นก็ตั้งใจว่ากลับไปทำงานต่อ แต่ก่อนที่เขาจะกลับไปทำงาน ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เธอมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ เขาได้นำโทรศัพท์ของเธอไป เพราะไม่อยากให้เธอติดต่อกับใครใน่ที่ตัดสินใจอยู่กับเขา อีกทั้งเขายังอยากจะตรวจสอบว่าเธอติดต่อกับใครเป็พิเศษหรือไม่ และเมื่อตรวจสอบทั้งหมดแล้ว ก่อนที่จะคืนให้กับเธอก็ได้มีการติดตั้งเครื่องติดตามตัว รวมถึงแอปที่เอาไว้ตรวจจับการสนทนาไว้ที่เครื่องของเธอด้วย เพื่อจะได้ติดตามว่าเธอได้ติดต่อกับใครบ้าง ในระหว่างที่อยู่กับเขา
“นี่โทรศัพท์ผมคืนให้”
ปัณรสรับโทรศัพท์มาจากธณายุโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ซึ่งเธอไม่เข้าใจว่าเขาจะระแวงอะไรนักหนา ถึงได้ตรวจสอบอะไรมากมาย ทำเหมือนเธอเข้ามาเป็นักโทษของเขามากกว่าคนที่จะมาอุ้มท้องให้
“ระหว่างที่อยู่บ้านนี้ ถ้าไม่จำเป็ก็ไม่ควรออกไปเดินเตร่ที่ไหน ควรจะอยู่ภายในบ้านหรือแค่บริเวณรอบๆ รั้วบ้านเท่านั้น และนอกจากป้าอรแล้ว ก็ไม่ควรพูดคุยกับใคร”
“ตกลงว่าฉันเป็นักโทษของคุณอย่างงั้นเหรอ”
“อย่าเรียกว่านักโทษเลย เรียกว่าหลักประกันจะดูดีกว่า”
“หลักประกันงั้นเหรอ”
“ใช่หลักประกัน เพราะหากในระยะเวลาที่คุณรับปากว่าจะต้องท้องให้ผม เกิดคุณเปลี่ยนใจขึ้นมา คนที่จะไม่รอดก็คือพี่ชายของคุณ ดังนั้นคุณก็คือหลักประกันที่สามารถการันตีชีวิตพี่ชายของคุณได้ และคุณก็ไม่ต้องกลัวนะว่าถ้าพี่ชายคุณหนีไปไกลแล้วคนของผมจะตามหาไม่เจอ แม้จะออกนอกประเทศคนของผมก็จะหาจนเจอ”
ปัณรสได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่ได้โต้เถียงหรือพูดอะไรให้มากความอีก เพราะถึงเธอจะพูดอะไรออกมา เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอยู่ดี เธอแค่เพียงก้มหน้าทำตามที่เขา้า แล้วรอวันที่เธอได้เป็อิสระก็พอ
ธณายุที่มาส่งปัณรสเสร็จก็เตรียมตัวกลับไปทำงานต่อ แต่ในระหว่างที่กำลังจะขึ้นรถ ก็สังเกตเห็นคนของผู้เป็แม่เดินมาหา เขาจึงยังไม่ได้ขึ้นรถ เมื่อได้ยินว่าผู้เป็แม่้าจะพบเขาเป็การส่วนตัว ก่อนจะออกจากบ้านจึงแวะเข้าไปหาผู้เป็แม่อีกครั้ง
“คุณแม่มีธุระอะไรกับผมอีกเหรอครับ”
“ฉันจะถามเื่เด็กคนนั้น”
“คนิ้งมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
“จริงๆ ฉันก็ไม่ได้ติดอะไรกับเด็กคนนี้นะ แต่แกมั่นใจเหรอว่าเด็กคนนี้จะยอมให้ลูกกับแกง่ายๆ”
“ผมได้ตกลงกับเธอแล้วครับ”
“แล้วถ้าหากแกเอาลูกของเธอมา แกแน่ใจนะว่าจะไม่เกิดปัญหาภายหลัง”
"ยังไงซะเธอก็ไม่กล้าที่จะไม่ยอม คุณแม่สบายใจได้ครับ”
“งั้นก็ดีฉันก็จะได้วางใจ ยังไงรีบมีเร็วๆ ก็ดีนะ ถ้าพี่แกเป็อะไรขึ้นมาแกจะได้ขึ้นเป็ประธานควบคุมโรงแรมทั้งหมดได้ โดยไม่มีใครกล้ากังขาแกได้ๆ อีก”
“ผมแล้วผมจะพยายาม” ธณายุตอบรับผู้เป็แม่ ก่อนที่จะขอตัวกลับไปทำงานต่อ “คุณแม่มีธุระกับผมเพียงแค่นี้ใช่ไหมครับ”
“............” มนพรเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เป็คำตอบให้กับธณายุเท่านั้น ซึ่งในตอนนี้ลูกชายคนเล็กของเธอก็ได้ทำตามที่เธอ้าแล้ว ไอ้ที่กังวลมากที่สุดตอนนี้ก็คือลูกชายคนโตของเธอที่ยังคงนอนป่วยไม่ได้สติอยู่ ซึ่งถ้าหากลูกชายคนโตไม่ฟื้นขึ้นมาอีก การถ่ายโอนกิจการ เธอจะต้องทำให้โดยเร็วที่สุด เพราะถ้าไม่เช่นนั้นกิจการทั้งหมดของศิริกิจวัชราจะต้องถูกแบ่งอีกครั้ง ซึ่งเธอจะไม่ยอมปล่อยให้เป็เช่นนั้นแน่ ตลอดชีวิตการแต่งงานเธอพยายามอดทนทุกอย่างในฐานะเมียหลวง ที่มีสามีเ้าชู้มีบ้านเล็กบ้านน้อยไปทั่ว ซึ่งกว่าเธอจะมีได้ถึงทุกวันนี้เธอต้องผ่านอะไรมามากมาย ดังนั้นไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ในกิจการของศิริกิจวัชรา จะมีเพียงครอบครัวของเธอครอบครัวเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในกิจการนี้
หลังจากที่ธณายุออกจากบ้านไป ปัณรสก็เดินเข้าไปในห้องพร้อมกับเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ตรวจดูมามีความผิดปกติอะไรหรือไม่ พอเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเธอก็ต้องใระคนโกรธคนที่เอาโทรศัพท์ของไปพร้อมๆ กัน เพราะรายชื่อการติดต่อของเธอถูกลบออกจากเครื่องจนเกือบหมด รวมถึงช่องทางออนไลน์ก็ถูกลบเพื่อนไปจนเกือบทุกช่องทาง
ติ๊ก ติ๊ก!
เมื่อปัณรสทำการเปิดเครื่องและกำลังเช็กข้อมูลในเครื่องอยู่ ก็มีสายโทรเข้าพอดี แต่ด้วยความที่เบอร์โทรในเครื่องถูกลบออกจนเกือบหมด ทำให้เธอไม่รู้ว่าเบอร์ที่โทรเข้ามานั้นเป็ใคร ปัณรสจ้องมองเบอร์ที่โทรเข้ามาอย่างพิจารณา ก่อนที่จะทำการตัดสินใจกดรับ
“คนิ้งแกหายไปไหน ฉันโทรหาแกมาหลายวันแล้ว ไปหาที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่ เกิดเื่อะไรหรือเปล่า ไอ้พี่คณินมันไปสร้างเื่อะไรไว้อีกแล้วใช่ไหม แกมีเื่อะไรเล่ามาเดี๋ยวนี้นะ” รัตติยาที่เห็นข้อความเตือนว่าเบอร์ของปัณรสสามารถติดต่อได้แล้ว เธอก็รีบติดต่อกลับในทันที เพราะเธอรู้สึกเป็ห่วงเพื่อนของเธอไม่ใช่น้อย
“ถามเป็ชุดเลยนะ ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกฉันสบายดี”
“สบายดี นั่นแสดงว่าไม่สบายดี”
“แกเอาตรรกะมาจากไหนเนี่ย”
“ฉันคบกับแกมาั้แ่เด็ก ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าแกเป็อะไร หากว่าแกบอกว่าสบายดีนั่นก็แปลว่าไอ้พี่คณินมันสร้างเื่อะไรให้แกอีกเป็แน่ คนิ้งแกมีอะไรเล่าให้ฉันฟังได้นะ สองหัวดีกว่าหัวเดียวนะ”
“เื่มันยาวน่ะแก เอาไว้ถ้ามีโอกาสจะเล่าให้ฟังนะ”
“มันจะยาวแค่ไหนกันเชียว ฉันพร้อมฟังแกได้ทุกเวลา ตอนเื่ที่แกลาออกมันก็ยังไม่เคลียร์เลยนะ นี่แกยังมาหายตัวไปอีกจะให้ฉันรอแกอธิบายยังไงไหว”
“...........” ปัณรสได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ภายในใจ ไม่รู้จะอธิบายให้รัตติยาได้ฟังยังไง กับสิ่งที่เธอได้เผชิญอยู่จะบอกว่าเธอยอมมาเป็เครื่องมือผลิตลูก ให้กับเ้าหนี้ของพี่ชายก็คงจะฟังดูแปลกๆ แต่หากว่าไม่พูดอะไรออกมาเพื่อนของเธอก็คงจะเซ้าซี้ไม่เลิก
“พอดีว่าพี่คณินไปสร้างเื่ให้นิดหน่อยนะ”
“นิดหน่อย” รัตติยาที่ได้ฟังที่ปัณรสพูด ก็อดที่จะย้อนถามกลับไม่ได้ เธอรู้สึกว่าคำพูดของเพื่อนนั้นมีอะไรแปลกๆ “แกแน่ใจนะคนิ้ง จากคำพูดและน้ำเสียงฉันคิดว่าไม่น่าจะนิดหน่อยแล้วมั้ง”
“ฉันปิดปังอะไรแกไม่ได้เลยใช่ไหม”
“ไม่ได้”
“ก็ได้ฉันจะเล่าให้ฟัง” ปัณรสถอนหายใจเบาๆ อย่างอ่อนใจ ก่อนที่จะเล่าเื่ราวทั้งหมดให้กับรัตติยาได้ฟังโดยไม่คิดที่จะปิดบังอีก
“คนิ้งแกมันบ้าไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าแกบ้าหรือว่าแกโง่กันแน่ ั้แ่พ่อกับแม่แกตายไอ้พี่คณินมันก็สร้างเื่ให้แกตลอด แต่ครั้งนี้มันหนักเกินไปนะ อยู่ๆ แกจะไปอุ้มท้องให้กับผู้ชายที่แกไม่รู้จัก แถมเขายังมีธุรกิจที่ดำมืดด้วย แกคิดว่าหลังจากที่แกมีลูกให้เขาแล้วเขาจะปล่อยแกให้เป็อิสระได้จริงๆ เหรอ”
คำพูดของรัตติยาเป็คำพูดที่เธอเองนั้นก็อดที่จะคิดไม่ได้เช่นกัน แต่เธอก็อยากจะลองวัดดวงดูสักครั้ง อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังช่วยยืดอายุพี่ชายของเธอได้อีกสักระยะ หากว่าพี่ชายของเธอคิดได้เขาอาจจะกลับตัวเป็คนดี หลังจากที่เธอมีลูกให้เขาเสร็จถ้าเขาไม่ยอมปล่อยตัวเธอไปจริงๆ เธอก็ทำใจยอมรับเอาไว้แล้วเช่นเดียวกัน
“ฉันนี่อยากจะฆ่าไอ้พี่คณินให้ตายจริงๆ คนอะไรเลวได้ไม่มีที่ติ ขนาดยอมขายน้องเพื่อใช้หนี้ของตัวเอง มันทุเรศมากเลยนะแก ทำขนาดนี้แกยังจะปกป้องเขาอีกเหรอ”
“ยังไงพี่คณินก็เป็ญาติที่เหลือคนเดียวของฉัน เราเหลือกันอยู่เพียงแค่สองคน จะไม่ช่วยเขาเลยก็ดูฉันจะใจร้ายจนเกินไป”
“แกช่วยเขามากี่ครั้งแล้ว มีครั้งไหนไหมที่พี่แกสำนึกผิด และฉันก็คิดว่าครั้งนี้ก็คงจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายเช่นเดียวกัน” รัตติยาได้ยินคำพูดของปัณรส เธอก็รู้สึกหงุดหงิดใจ ระคนไม่เข้าใจเพื่อนของเธอเองด้วยเช่นเดียวกัน
“ยังไงแกก็ไม่ต้องเป็ห่วงนะ ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้มีลูกให้กับเขา ตราบนั้นเขาก็ยังไม่ทำอะไรฉันหรอก”
“แต่...”
“ฉันไม่เป็อะไรหรอก แกเชื่อฉันเถอะนะ”
“ก็ได้ แต่ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยแล้วกันนะ” รัตติยาได้ยินที่ปัณรสยืนยันด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เธอก็ต้องยอมตัดใจที่จะเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนเธอเปลี่ยนใจ เพราะหากปัณรสได้ยืนยันเช่นนี้ไม่ว่าจะพูดยังไงเพื่อนเธอก็คงจะไม่ยอมทำตามอยู่ดี ทำได้เพียงแค่ปล่อยและคอยเป็ห่วงอยู่ห่างๆ ได้เท่านั้น
“ฉันขอบใจที่เป็ห่วงฉันนะ มีแต่แกนี่แหละที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็อยู่ข้างฉันตลอด” ปัณรสเอ่ยขอบใจรัตติยาออกไปจากใจจริง และก็รู้สึกซาบซึ้งในความเป็ห่วงของเพื่อนเธอไม่ใช่น้อย ั้แ่พ่อแม่เธอเสียไปนอกจากทยากรแล้ว รัตติยาก็เป็อีกคนหนึ่งที่อยู่เป็เพื่อนเธอตลอด แม้จะเกิดเื่ราวเลวร้ายกับเธอ ก็ยังมีรัตติยานี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้าง
1K
