ทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็พระมารดา
ตอน สอนลูกชาย
บนเตียงกำมะหยี่อันนุ่มนิ่มและกว้างขวาง เรือนร่างสวยสง่ากำลังนอนแผ่หราอยู่อย่างสงบนิ่ง แสงแดดยามเช้าสอดลอดเข้ามาทางหน้าต่างด้านข้าง เพียงชายตามองออกไปก็เห็นทั้งเมืองในรั้วกำแพงหิน มองออกไปได้ไกลถึงป่าอันไกลโพ้นและท้องทะเลสีคราม
จิ๊บ! ๆ ๆ นกกระจอกตัวน้อยบินมาเกาะขอบหน้าต่างเช่นเคย เสียงร้องของมันทำให้เ้าหญิงในปราสาททองตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย
"ตกลงนี่คือโลกจริง งั้นต้องไม่ให้จับได้ว่าข้าคือตัวปลอม มิเช่นนั้นโดนปะาแน่ๆ"
"ต้องจำให้ขึ้นใจ กลอเรียส เซเฟียส แมกซิส เบรนเดน อาคาเนีย นอร์ม"
ราชินีท่องชื่อเ้าชายทั้งหกที่มีศักดิ์เป็ลูกเลี้ยงของเธอ
ก๊อก! ๆ ๆ "ท่านแม่ ข้ามาดูแลท่านแล้ว" เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"ไม่เป็ไร ข้าดูแลตัวเองได้" เ้าหญิงะโตอบ
"แต่วันนี้เวรข้า ขืนไม่ดูแลท่านคงโดนท่านพี่ทั้งหลายซ้อมแน่เลย" เสียงเ้าชายองค์เล็กสุด
เ้าหญิงนอนหงายมองเ้าชายเล็กสุดที่ชื่อว่านอร์มเดินเข้ามายืนยิ้ม เค้าดูหล่อเหลาขาวใสและตัดผมทรงสกินเฮด อายุอานามราวๆสิบแปดปี
เค้าลงนั่งขอบเตียงและใช้มือจับเต้าของท่านแม่ตัวเองบีบคลึงเบาๆขณะที่ใบหน้าหล่อเอียงก้มมองน้ำนมที่ไหลซึมออกมาเลอะเสื้อผ้า
"อ๊าค! เดี๋ยวก่อน ทำแบบนี้ทำไม" สตรีงามร้องและดิ้นหนีน้ำมือลูกชาย
"เอ๋า! ก็ข้าจับทุกวันไม่เห็นท่านว่าอะไรเลย" นอร์มเอ่ยและดึงเสื้อเ้าหญิงร่นขึ้นจนสองเต้าที่อวบใหญ่โผล่ออกมาสะท้อนแสงแดดขาวโบ๊ะ
จ๊วบ! ๆ ๆ พูดจบหนุ่มน้อยก็ก้มลงคาบหัวนมข้างขวาดูดกินน้ำนมที่ไหลออกมาอย่างพรั่งพรู
อ๊ะ! "ทำไมข้ามีน้ำนมล่ะ" เ้าหญิงเอ่ยอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด หนุ่มน้อยทั้งเม้มปากย้ำหัวนมจนสยิวปนคันยุบยิบ ทำเอาขนทั้งร่างลุกซู่
"ก็สตรีทุกคนที่โตแล้วก็ต้องมีน้ำนมสิ แปลกอะไร ท่านไม่สบายรึเปล่า"
นอร์มเอ่ยและลุกนั่งเอาหลังมือเช็ดน้ำนมขาวที่เลอะปาก
"ห๊ะ! จะบอกว่าไม่ต้องคลอดก็มีน้ำนมเลยรึ" เ้าหญิงงง
อืม! หนุ่มน้อยพยักหน้าและใช้มือลูบหน้าท้องอันแบนราบขณะที่ตามองสะโพกอันกลมผายโค้งเว้าเย้ายวนใจของพระมารดา สังเกตุเห็นได้ชัดว่าเป้ากางเกงของเค้าพองโตทั้งๆที่มองแม่ตัวเอง ทำเอาเ้าหญิงยิ่งงงไปใหญ่ว่าที่โลกนี้แม่ต้องเป็อะไรให้กับลูกชายบ้าง
"เอ่อ สมมุติว่าข้าความจำเสื่อม ทีนี้ข้าขอถามอะไรได้ไหม" เ้าหญิงเอ่ยเมื่อคิดว่าเ้าชายองค์เล็กน่าจะหัวอ่อนที่สุด
"ความจำเสื่อม คืออะไรรึ"
"ก็แบบว่า แบบว่าจำอะไรไม่ได้เลยไง ทีนี้ข้าจะถามเื่ตัวข้าเองให้จำได้"
"อ้อ! ๆ ๆ ถามได้เลย" เ้าชายตอบขณะก้มมองเต้าใหญ่และใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบหัวนทสีชมพูบีบเล่นเบาๆ
อือ! เ้าหญิงครางกระเส่าแต่ก็ต้องกัดฟันถามเพื่อเอาตัวรอด
"ข้าเป็ราชินีองค์รองรึ"
"ใช่ฮะ" เด็กหนุ่มก้มหน้าพูดกับเต้านมท่านแม่
"แล้วราชินีองค์แรกล่ะ"
"ตายแล้วฮะ"
"เป็อะไรตาย"
"ไปปราบั์"
"หือ โลกนี้มีั์ด้วยหรือ"
"แล้วโลกอื่นมีอีกหรือ" เ้าชายถามกลับ
"เอ่อ เปล่า เข้าหมายถึงว่าที่นี่มีั์จริงๆหรือ ที่ตัวใหญ่กว่าคนน่ะนะ"
"ห๊ะ! ท่านไม่รู้เหรอ" เ้าชายใและมองหันมองหน้าท่านแม่อย่างแปลกประหลาด
"อ้อ ก็สมมุติว่าข้าจำทุกสิ่งไม่ได้เลยไง เ้าบอกข้าสิ นะนะ" เ้าหญิงเอ่ย
"ถ้าจะให้บอกทุกสิ่งมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนหน่อยนะฮะ" เ้าชายนอร์มเอ่ยและใช้หลังมือลูบแก้มโตอันนุ่มนิ่มของเ้าหญิงที่เป็สาวใหญ่
"ก็ได้ ให้ทำอะไรล่ะ"
"จับของข้าสิ ทำให้น้ำมันออก" เ้าชายเอ่ยแล้วถอดกางเกงก่อนจะปีนขึ้นมานั่งคุกเข่าข้างๆเ้าหญิงที่นอนหงาย
"ห๊ะ! ที่นี่เค้าทำกันแบบนี้รึ ข้าเป็แม่นะ" เ้าหญิงบ่นเสียงดัง
อื่ม! เ้าชายพยักหน้าและดึงมือเรียวเล็กของแม่มาจับกุมแท่งเอ็นอ่อนๆที่ยานย้อยลงของตัวเอง
หมับ! ๆ ๆ เ้าหญิงบีบมือคลึงขยำความเป็ชายของหนุ่มน้อยพลางนึกในใจว่าเธอไม่เสียหายอะไรเพราะไม่ใช่ร่างกายตัวเอง
ฟุ่บ! สาวสวยพลิกนอนตะแคงมองแท่งร้อนที่ค่อยๆพองเต้นตุบๆจนใหญ่ล้นกำมือ ปลายบานฉ่ำสีขาวอมชมพูชี้จ่อใบหน้าสวยจนแทบจะชนกับปาก แท่งลำสีขาวโดนมือซ้ายกำรูดจนแดงระเรื่อขึ้นทุกขณะ
อ่าส์! เ้าชายน้อยนั่งคุกเข่าครางระงมขณะที่ใช้หลังมือลูบแก้มท่านแม่ของตัวเองด้วยแววตาหื่นสุดขีด
"ที่นี่ระหว่างมารดากับลูกชายทำแบบนี้ได้เป็ปกติหรือ" เ้าหญิงเอ่ยถามขณะมองน้ำใสไหลปริออกมาจากปลายลำัแท่งโต
ส่วบ! ๆ ๆ มือน้อยกำรูดแท่งเนื้อแข็งที่หนุบหนับๆจนสีมันเปลี่ยนเป็แดงเถื่อกดั้งแต่ปลายยันโคนลำ
"ฮะ"
"ทะ ทำไมล่ะ"
"ก็มารดามีหน้าที่ฝึกสอนให้ลูกชายเติบโตสมกับเป็ชายชาตรีไงฮะ"
"ชายชาตรีที่นี่หมายถึงอย่างไร"
"ก็สามารถทำผู้หญิงให้ท้องโตได้ไง นั่นเป็หน้าที่ของท่านแม่ที่จะต้องฝึกและสอนสั่ง"
อื้อหือ แล้วข้ามีลูกชายหกคนเนี่ยนะ? เ้าหญิงนึกในใจขณะที่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ
"แล้วที่ปราบั์ล่ะ หมายถึงยังไง"
"ก็พวกเรามีหน้าที่ต้องปกป้องเมืองไงฮะ" เ้าชายตอบ
เ้าหญิงมองปลายลำใหญ่และกำหมับบีบส่วนปลายไว้แน่นหนับก่อนจะใช้นิ้วโป้งเขี่ยวนๆใส่ปากรูจนเห็นน้ำใสไหลยืดเป็เส้นติดปลายนิ้ว ก่อนจะหยาดยืดลงเลอะบนที่นอน เธอทำราวกับว่ากำลังบีบเค้นน้ำออกจากผลไม้
"บอกมาให้มากกว่านี้"
"ก็ยิ่งมียศสูงก็ยิ่งต้องทำงานใหญ่ ประชาชนเพาะปลูก ค้าขาย ทหารปราบเสือและโจรร้าย เ้าชายปราบสัตว์ประหลาด าากับราชินีปราบั์"
"ยิ่งเป็ใหญ่ก็ยิ่งต้องทำอะไรที่ยากกว่าคนต่ำต้อย แบบนี้ไงล่ะเมืองเราถึงอยู่รอดมาได้ทุกยุคทุกสมัย" หนุ่มน้อยตอบแล้วปัดมือท่านแม่ออก
ป่าบ! ๆ ๆ เค้าเอาแท่งลำสีแดงเถื่อกฟาดแก้มซ้ายของเ้าหญิงที่กำลังนอนตะแคงข้างอยู่ ลำโตที่แข็งโป๊กทำให้แก้มขาวกลายเป็รอยแดงยาวพาดหน้าเ้าหญิงในพลันใด
อ๊ายย! เ้าหญิงใร้องและนึกบ่นในใจ
ข้าเป็แม่เ้านะ!
ส่วบ! ๆ ๆ เ้าชายเอามือกำรูดแท่งรักอันยาวโง้งที่พาดบนใบหน้าที่สวยอันดับหนึ่งของแผ่นดิน เค้าถูส่วนปลายกับริมฝีปากเรียวบางสีชมพูจนน้ำใสยืดลงมาเลอะปากเ้าหญิงเป็มันแผล็บ
"ผะ พอแล้ว ข้าไม่อยากรู้อะไรไปมากกว่านี้แล้ว"
"เอามันออกไปจากหน้าข้าที"
โอ๊ะโอ๊ย! เ้าชายกลับร้องลั่น
ปรี๊ดด! ๆ ๆ ๆ น้ำขาวขุ่นพุ่งออกมาราดรดเต็มหน้าเ้าหญิง แถมหนุ่มน้อยยังเอาแท่งลำถูกับหน้าสวยเพื่อละเลงน้ำเชื้อของตัวเองไปบนแก้มและปากอย่างย่ามอกย่ามใจ
"นี่ข้าเป็ราชินีรองนะ เป็แม่เลี้ยงเ้านะ" เ้าหญิงร้องลั่นขณะที่ถลึงตาแดงก่ำใส่เ้าชายน้อย
"แล้วยังไงฮะ" หนุ่มวัยกลัดมันกลับก้มหน้าถามอย่างงุนงง