ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        “กลัวอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่รู้ว่าคำว่ากลัว มันเขียนอย่างไรน่ะสิ!”มู่อวิ๋นจิ่นทำหน้ายียวน

        ท่านเจ้าเมืองได้ฟังยิ่งทวีความขัดเคืองเพิ่มขึ้นไปอีกก่อนสะบัดชายเสื้อดังสนั่น “ไม่เจียมกะลาหัวจริง ๆ”

        สิ้นเสียงองครักษ์กองหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาป้องกันเบื้องหน้าท่านเจ้าเมืองหลิงหัวหน้าทหารรีบโค้งตัวลง ก่อนสอบถาม “ท่านเจ้าเมืองมีเหตุการณ์ฆาตกรรมเกิดขึ้นที่นี่หรือขอรับ?”

        “ใช่แล้ว สตรีผู้นั้นเป็นคนทำ” ท่านเจ้าเมืองหลิงส่งสายตามาทางมู่อวิ๋นจิ่น

        หัวหน้าทหารที่เห็นศพขององครักษ์พวกนั้นกับชายฉกรรจ์เหอที่บาดเจ็บรีบยกมือขึ้นส่งสัญญาณ “ทหารจับนางไว้!”

        “พานางไปที่หยาเหมิน และเชิญท่านเจ้าเมืองไปให้ปากคำกับหัวหน้าศาลด้วยขอรับ”มู่อวิ๋นจิ่นกอดอกฉีกยิ้มน้อย ๆ ให้กับท่านเจ้าเมือง

        หลังจากท่านเจ้าเมืองหลิงสบตากับมู่อวิ๋นจิ่นแล้วภายในใจของเขาก็รู้สึกเย็นวาบอย่างบอกไม่ถูก

        …

        เมื่อทุกคนเดินทางมาถึงหยาเหมิน

        มู่อวิ๋นจิ่นก้าวเท้าข้ามธรณีประตูพร้อมกับถอนหายใจให้กับชีวิตออกมาเดินตลาดอยู่ดี ๆ ยังต้องพาตัวเองเข้ามาทรมานที่นี่อีก

        ไม่ว่านางไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีวันไหนเลยที่นางจะอยู่อย่างเงียบสงบ

        รู้สึกยอมใจในชะตาชีวิตตัวเองยิ่งนัก

        แต่ว่าวันนี้ดูเหมือนจะโทษนางฝ่ายเดียวไม่ได้เพราะว่าไอ้ชายฉกรรจ์เหอคนนั้นดันมาหาเรื่องนางก่อน นางแค่ป้องกันตัวเพียงเท่านั้นมิได้มีเจตนาสร้างเรื่องสร้างราวเสียหน่อย

        ในห้องโถงหยาเหมินผู้ตัดสินหลี่ทราบเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว จึงเดินออกมานั่งตรงที่พิจารณาคดีพอเห็นท่านเจ้าเมืองหลิงเดินเข้ามา ผู้ตัดสินหลี่พูดอย่างพินอบพิเทาว่า “ได้ยินทหารรายงานว่า ท่านเจ้าเมืองถูกลอบสังหารที่ตลาดใช่หรือไม่?”

        “อืม ถูกต้องแล้ว แต่โชคยังดีที่องครักษ์เข้าช่วยเหลือทันท่วงทีถึงมีชีวิตรอดมานั่งอยู่ตรงนี้ มิฉะนั้นตอนนี้คงไร้ลมหายใจไปแล้ว” ท่านเจ้าเมืองหลิงสาธยาย

        “เช่นนั้นเรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่หลวงใครหน้าไหนช่างบังอาจมาลอบทำร้ายท่านเจ้าเมือง” ผู้ตัดสินหลี่เอ่ยอย่างขึงขัง

        “แม่นางคนนั้นยังไงเล่า” ท่านเจ้าเมืองชี้ไปทางมู่อวิ๋นจิ่น

        ผู้ตัดสินหลี่มองตามมือไปรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก พร้อมกับยกมือขยี้ตาเพื่อให้มั่นใจว่ามองไม่ผิด

        หลังจากนั้นผู้ตัดสินหลี่ตบเข่าฉาดก่อนเดินไปเบื้องหน้ามู่อวิ๋นจิ่นจากนั้นทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ด้วยมิทราบว่าพระชายาเสด็จมาที่นี่กระหม่อมเสียมารยาท มิได้ไปต้อนรับด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ”

        “นี่เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นมองไปทางผู้ตัดสินหลี่ด้วยแววตาที่เคลือบแคลงสงสัย

        “รู้จักพ่ะย่ะค่ะท่านพ่อของพระชายากับกระหม่อมเคยมีสัมพันธ์ที่ดีต่อกันพ่ะย่ะค่ะ” ผู้ตัดสินหลี่ยกมือขึ้นประสานด้านหน้า

        มู่อวิ๋นจิ่นที่เห็นว่าตัวนางได้เปรียบจึงเอ่ยอย่างไม่เกรงใจแล้วชี้ไปทางชายฉกรรจ์เหอที่ถูกหามเข้ามา “คนผู้นี้หมายหยามเกียรติข้าต่อหน้าผู้คนจำนวนมากโดยจะเอาข้าไปเป็นภรรยาคนที่แปด อีกทั้งยังทำลายร้านค้าของชาวบ้านมิทราบว่าผู้ตัดสินหลี่จะพิจารณาอย่างไร?”

        “ยังไม่พอ เจ้าเมืองหลิง ไม่เพียงปกป้องสุนัขรับใช้คนนี้แต่ยังเอ่ยปากให้คนมาโยนข้าออกไปนอกเมือง มิทราบว่าคดีนี้จะตัดสินอย่างไร?”

        “เมืองธารรัตติกรเลือกเจ้าเมืองได้ไร้คุณภาพที่สุดเอาแมวเอาหมาตัวไหนมาเป็นก็ได้อย่างนั้นหรือ?”

        มู่อวิ๋นจิ่นพูดฉอดๆ จนท่านเจ้าเมืองหลิงเดือดดาลหมายสวนกลับให้สาแก่ใจทว่ากลับถูกผู้ตัดสินหลี่ปรายตามองยับยั้งไว้ ก่อนจะเอ็ดยกใหญ่ใส่เจ้าเมือง

        ท่านเจ้าเมืองที่เดิมทีเดือดดาลเต็มประดาหลังจากที่ฟังผู้ตัดสินหลี่ กลับคุกเข่าลงเบื้องหน้ามู่อวิ๋นจิ่นแทบไม่ทัน

        “กระหม่อมมิทราบว่าพระชายาเสด็จมาที่เมืองธารรัตติกรขอให้พระชายาโปรดอภัยโทษให้ด้วย” ท่านเจ้าเมืองหลิงรีบดึงชายเสื้อให้ชายฉกรรจ์เหอคุกเข่าขอร้องด้วยอีกคน

        “เรื่องนี้พระชายาจะตัดสินใจอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?” ผู้ตัดสินหลี่เอ่ยถามมู่อวิ๋นจิ่นอย่างระมัดระวังทุกคำพูด

        มู่อวิ๋นจิ่นตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “วันนี้ข้าเดินทางมาเพียงผู้เดียวองค์ชายของข้ายังมิทราบเรื่องว่ามีคนหมายเอาข้าไปเป็นภรรยาคนที่แปดเรื่องนี้เกิดขึ้นที่เมืองธารรัตติกรในความดูแลของผู้ตัดสินหลี่ ข้าให้ท่านตัดสินตามเห็นสมควรได้เลย”

        พอได้ยินคำว่าองค์ชายผู้เป็นสามีของมู่อวิ๋นจิ่นสีหน้าของผู้ตัดสินหลี่และท่านเจ้าเมืองหลิงพลันเปลี่ยนสีในทันที

        ยังมิทันที่ผู้ตัดสินหลี่ได้เอ่ยปากท่านเจ้าเมืองหลิงก็รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน “ใครก็ได้นำตัวไอ้เหอหูที่กระทำแต่ความชั่วช้ารังแกชาวบ้านออกไปโบยให้ตายเดี๋ยวนี้!”

        “อะ… อะไรนะ” ชายฉกรรจ์เหอคิดว่าหูฟาดไปจึงถลึงตาโตจ้องไปทางท่านเจ้าเมืองหลิง

        หลังจากนั้นทหารจึงได้เข้ามาลากตัวชายฉกรรจ์เหอออกไปด้านนอก

        ชายฉกรรจ์เหอได้สติรู้ตัวว่าท่านเจ้าเมืองหลิงจะโบยเขาให้ถึงแก่ความตายจึงชี้หน้าสาดคำสบถใส่ต่าง ๆ นานา “ไอ้หลิงคุนไอ้ชาติชั่ว! ปกติข้าขูดรีดชาวบ้านมาได้ก็แบ่งให้เจ้าเป็นคนแรก ตอนนี้กลับมากล่าวหาข้าว่าเป็นคนชั่วช้า?”

        “ถุย ไอ้ระยำหลิงคุน! ผู้ตัดสินหลี่เป็นพยานหลายปีมานี้เพราะไอ้หลิงคุนอนุญาต กระผมถึงกล้าวางอำนาจบาตรใหญ่ขอรับ” ชายฉกรรจ์เหอสาธยายทั้งหมด

        “เจ้า… เจ้าเพ้อเจ้ออะไรกัน? ข้าเป็นถึงท่านเจ้าเมืองเมืองธารรัตติกรมีหรือที่จะหวังเสพสุขกับสิ่งของที่เจ้าไปขูดรีดชาวบ้านมา!” สีหน้าท่านเจ้าเมืองหลิงคุนไม่สู้ดีนัก

        “ลากตัวมันออกไป โบยให้ตาย” ท่านเจ้าเมืองหลิงคุนสั่งการ

        หลังจากนั้นทหารได้ลากตัวเหอหูออกไปข้างนอกพร้อมกับเสียงไม้โบยระคนเสียงโอดครวญของชายฉกรรจ์เหอที่ดังขึ้นอย่างน่าเวทนา

        ไม่นานนักเสียงโอดครวญนั้นก็ได้หยุดลง

        ผู้ตัดสินหลี่ยกมือขึ้นประสานเบื้องหน้ามู่อวิ๋นจิ่นเมื่อเห็นนางไม่แสดงออกถึงอารมณ์ผ่านทางสีหน้าใด ๆ ต่อเรื่องของเหอหูแม้แต่น้อย

        “พระชายาเห็นว่าเรื่องนี้ยุติลงตรงนี้สมควรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” ผู้ตัดสินหลี่เอ่ยอย่างระมัดระวัง

        “ยุติลงเพียงเท่านี้? ยังเหลืออีกคนที่ยังไม่ถูกโบยจนตายเช่นนั้นจะยุติได้เช่นไร?” มู่อวิ๋นจิ่นแสยะยิ้ม

        ผู้ตัดสินหลี่และท่านเจ้าเมืองหลิงต่างสะดุ้งโหยงอย่างพร้อมเพรียงด้วยรู้ว่ามู่อวิ๋นจิ่นหมายความว่าอย่างไรไม่นานนักผู้ตัดสินหลี่ได้เอ่ยอย่างละล่ำละลักว่า “การเป็นท่านเจ้าเมืองต้องได้รับการแต่งตั้งจากฝ่าบาทหากไม่มีราชโองการลงมา…”

        ผู้ตัดสินหลี่พูดเพียงครึ่งเดียวโดยปล่อยให้มู่อวิ๋นจิ่นพิจารณาในส่วนที่ตนยังไม่เอ่ยออกมาด้วยตัวนางเอง

        “เอาอย่างนี้แล้วกัน” มู่อวิ๋นจิ่นกวาดสายตาไปที่ร่างของท่านเจ้าเมืองหลิง

        ท่านเจ้าเมืองหลิงได้ยินที่ผู้ตัดสินหลี่เอ่ยออกมาพลันทราบได้ทันทีว่ายังมีราชสำนักคอยหนุนหลังอยู่ทำให้ไม่มีใครกล้าทำอะไรกับตนจึงมีความกล้าฉีกยิ้มอย่างได้ใจให้กับมู่อวิ๋นจิ่น

        “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ข้าคงทำได้เพียงกลับวังหลวงไปทูลรายงานฝ่าบาทด้วยตนเองอย่างไรเสียในฐานะสะใภ้ของฝ่าบาท ข้าจะไปทูลว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมขอให้ฝ่าบาทช่วยให้ความยุติธรรมกับข้าก็เท่านั้นเอง!”

        มู่อวิ๋นจิ่นอ้างชื่อของฝ่าบาทพลางจ้องไปยังใบหน้าของผู้ตัดสินหลี่และท่านเจ้าเมืองหลิงแสดงให้รู้ว่าไม่ว่าอย่างไร นางไม่มีทางเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน

        ทั้งสองคนที่ได้ยินคำว่า “ฝ่าบาท” แข้งขากลับอ่อนแรงล้มพับลงฟุบไปกับพื้นด้วยลืมไปว่ามู่อวิ๋นจิ่นแต่งกับฉู่ลี่และมีฝ่าบาทเป็นพ่อสามี

        ผู้ตัดสินหลี่แอบต่อว่าตัวเขาเองที่คิดจะช่วยท่านเจ้าเมืองหลิงโดยลืมไปว่ามู่อวิ๋นจิ่นกับฝ่าบาทเป็นคนในครอบครัวเดียวกันย่อมไม่มีทางเข้าข้างคนนอก

        เห็นทีวันนี้หลิงคุนต้องซวยอย่างเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว

        หลิงคุนนึกว่าการที่ได้แต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองจากฝ่าบาทเป็นหลักประกันที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องแล้วแต่กระนั้นกลับถึงเวลาที่ต้องถูกจัดการบ้าง

        “ผู้ตัดสินหลี่ ตอนนี้เจ้าเมืองหลิงวางอำนาจบาตรใหญ่ รังแกชาวบ้านกินสินบาทคาดสินบน ท่านจะไม่ไต่สวนหน่อยหรือ? หากท่านไม่ไต่สวนประเดี๋ยวข้ากลับไปจะส่งเรื่องให้ศาลต้าหลี่ให้ใต้เท้าเฉินเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ไป” พอผู้ตัดสินหลี่เห็นมู่อวิ๋นจิ่นเอาจริงเอาจังก็พลอยต้องไหลตามน้ำไป

        ผู้ตัดสินหลี่รู้ว่ามู่อวิ๋นจิ่นให้โอกาสเขาในการทำหน้าที่ของตนเขาจึงต้องทำตามมิเช่นนั้นก็ถือว่าโง่เขลาสิ้นดี

        “ทหารไปที่จวนของท่านเจ้าเมือง นำสมุดบัญชีทุกเล่มมาให้หมด เปิ่นกวาน[1]จะตรวจสอบให้ละเอียดถี่ถ้วน หากสิ่งที่พระชายาหกกล่าวมาเป็นความจริงก็จะไม่ปล่อยพวกฉ้อฉลเอาไว้”

        “พูดอย่างนี้ยังไม่ถูก ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งที่ผ่านมาเท่านั้นมิได้มาในฐานะพระชายาหก” มู่อวิ๋นจิ่นเตือนสติผู้ตัดสินหลี่

        ผู้ตัดสินหลี่พยักหน้ารับทราบความประสงค์ในทันที

        …

        เวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วยาม

        “ปึ้ง…”

        ผู้ตัดสินหลี่ตรวจสอบสมุดบัญชีที่ทหารนำกลับมาอย่างละเอียดแล้วโดยลงตรงหน้าเจ้าเมืองหลิง “หลิงคุน ไหนลองอธิบายมาสิเหตุใดเงินซ่อมแซมสะพานครึ่งหนึ่งถึงเข้าไปอยู่ในกระเป๋าของเจ้า?”

        “สองปีก่อนที่เกิดอุทกภัย ทางการแบ่งเงินช่วยเหลือมาห้าพันตำลึงทองแต่ทำไมแบ่งช่วยเหลือเพียงสองพันตำลึงทอง?”

        “เงินในส่วนที่เหลือหายไปไหนหมด?”

        ผู้ตัดสินหลี่ตบโต๊ะดังสนั่นไม่นึกไม่ฝันว่าเงินที่ราชสำนักส่งมาช่วยเหลือ พอผ่านมือหลิงคุนกลับหายไปไม่น้อย

        โชคยังดีหลังจากอุทกภัยในครั้งนั้นผ่านมาสองปี ราชสำนักยังไม่ได้ตรวจสอบลงมามิฉะนั้นอาจพบว่าชาวบ้านมีจำนวนมากแต่กลับมีเงินช่วยเหลือเพียงสองพันตำลึงทองเท่านั้น

        ที่แท้หลิงคุนกอบโกยความร่ำรวยภายใต้ความทุกข์ยากของชาวบ้านไว้นี่เอง!

        “ใต้เท้า เรื่องนี้กระผมไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย” หลิงคุนยืนกรานปฏิเสธยกมือปาดเหงื่อที่แตกพล่านจนดูน่าเวทนา

        ไม่นึกไม่ฝันว่าเรื่องที่เขาปิดบังมาตลอดหลายปีกลับแดงขึ้นในวันนี้เสียแล้ว

        มิหนำซ้ำยังพ่ายต่อคุณหนูที่ร่ำลือกันว่าไร้ความสามารถที่สุดอย่างมู่อวิ๋นจิ่นอีก

        พอคิดไปคิดมาหลิงคุนกลับนึกขึ้นมาได้อีกว่าเสียงร่ำลือที่เล่าต่อ ๆ กันมาว่ามู่อวิ๋นจิ่นผู้นี้อ่อนแอ ไม่เป็นวิทยายุทธ์แต่ทำไมที่ตลาดกลับเก่งกล้าสามารถเช่นนั้นได้

        นางคนนี้ต้องเป็นตัวปลอมอย่างแน่นอน!

        หลิงคุนยกมือชี้หน้ามู่อวิ๋นจิ่นและเอ่ยอย่างอาจหาญ “เจ้าเป็นใครกันแน่ทำไมต้องปลอมตัวเป็นพระชายาหกด้วย? พระชายาหกไม่เป็นวิทยายุทธ์แต่เมื่อครู่ เจ้ากลับสังหารองครักษ์ได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังเล่นงานเหอหูอีกใครส่งเจ้ามากันแน่?”

        ผู้ตัดสินหลี่ได้ฟังที่หลิงคุนพล่ามก็เข้าใจไปว่าเขาพูดเพื่อหวังให้ตนเองรอดจากความตายที่กำลังคืบคลานมาเท่านั้น

        สตรีที่อยู่เบื้องหน้านี้เขาเคยพบหน้ามาก่อน จึงมั่นใจอย่างหนักแน่นว่านางคือคุณหนูสามสกุลมู่ทั้งท่าทางกิริยาวาจาไม่ผิดเพี้ยนแต่ประการใด

        “ไม่ต้องพูดถ่วงเวลาไปมา อย่างไรเสียวันนี้เจ้าต้องถึงแก่ความตายอย่างแน่นอน!”มู่อวิ๋นจิ่นนั่งพิงพนักเก้าอี้ เผยยิ้มจาง ๆ ออกมา

        ผู้ตัดสินหลี่เหลือบเห็นมู่อวิ๋นจิ่นเริ่มไม่สบอารมณ์จึงตบโต๊ะเสียงดังสนั่น “ทหาร จับหลิงคุนไปขังในคุก!รอให้เปิ่นกวานส่งเรื่องทูลรายงาน ค่อยให้ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัย”

        ภายในหยาเหมินเงียบสงัดลงในทันทีก่อนที่ผู้ตัดสินหลี่จะหันหน้าไปทางมู่อวิ๋นจิ่นและเอ่ยว่า “พระชายา เรื่องนี้ตัดสินพอพระทัยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        “อืม เช่นนั้นอย่าหาว่าข้ายุ่มย่ามเลย หลิงคุนกินสินบาทคาดสินบนมากมายสิ่งที่ทำไปนี้คือการปลอบใจผู้คนในเมืองธารรัตติกรต่างหาก”

        [1] เปิ่นกวาน สรรพนามที่ขุนนาง ข้าราชการใช้เรียกแทนตนเอง