แค่เอื้อม...เพียงแค่เอื้อมเท่านั้น
กลายเป็ว่ามื้อเย็นนั้นธนาทิปเป็ฝ่ายที่ทานไม่ลงอยู่ตามลำพังหากวันใดมารดาเกิดทำตามที่พูดขึ้นมาจริงๆ เห็นทีผู้เป็พี่ชายคงรอด...แต่เขาคงซวยแหง่ๆ
สามทุ่มครึ่งหลังจากจัดข้าวของเพียงน้อยนิดของตนเองเข้าที่ทางอาบน้ำชำระกายคลายเหงื่อ ม่านฟ้าในชุดนอนตัวเก่าแสนเก่าแป้งเด็กกระจายหนาเต็มทั่วใบหน้านั่งรับลมอยู่หน้าประตูบ้าน
“จ้า...ฝากแม่บอกพ่อด้วยนะว่าไม่ต้องห่วงม่านนะ ที่นี่สบายสุดๆม่านจะทำงานเก็บเงินเยอะๆ อยากให้พ่อกับแม่ได้อยู่สบายๆแบบนี้บ้าง” บิดาของเธอนอนหลับไปเเล้ว ม่านฟ้าเล่าทุกอย่างที่นี่ให้มารดารับรู้แม้แต่ห้องคนใช้ยังดูดี สะดวกสบายกว่าบ้านของเธอเป็กอง เตียงนุ่มไซต์มินิตู้เสื้อผ้า โต๊ะ ทีวี 32 นิ้ว มีทั้งแอร์ทั้งพัดลม...ที่สุดของที่สุดชีวิตม่านฟ้าแล้วล่ะ
“พี่ม่านมีแอร์จริงๆเหรอพี่” เสียงน้องเล็กสุดอย่างเพียงฟ้าแทรกเข้ามาอย่างดัง
“จริงสิเพียง เย็นมากด้วยนะ” ได้ยินเสียงน้อยโอดครวญแทรกเข้ามาทำให้ม่านฟ้าย้อนรำลึกถึงความสุขนึกถึงคืนวันเก่าๆ ก่อนที่จะมาต่อสู้ในเมืองใหญ่ตามลำพัง เธอและน้องสาวทั้งสองคนนอนอยู่บนฟู่เก่าๆใต้มุ้งเดียวกัน ถึงแม้จะมีพัดลมเก่าๆ แค่ตัวเดียวเท่านั้นก็เป็ชีวิตที่ทำให้เธอนอนหลับสนิทแตกต่างจากหนึ่งคืนที่โรงพยาบาลและหนึ่งคืนที่บ้านของน้านุชโดยสิ้นเชิงสำหรับคืนนี้ก็ไม่รู้จะแปลกที่จนพาลทำให้นอนไม่หลับด้วยหรือเปล่า
“โอ้ยยย...โตขึ้นเพียงจะไปเป็คนใช้แบบพี่ม่านด้วยจะได้นอนห้องนอนที่มีแอร์เย็นๆ”
“ได้อย่างไงล่ะ เพียงต้องตั้งใจเรียนให้จบสูงๆ ทำงานเงินเดือนสูงกว่าพี่ถึงตอนนั้นในห้องนอนก็มีแอร์ได้เหมือนกันนะ” ม่านฟ้าขำในความคิดของน้องน้อย
“พี่ม่าน พี่ม่านจ๋าเมื่อไร่จะกลับมาล่ะ ที่นี่ยุงเยอะพี่ม่านไม่อยู่ไม่มีใครปัดยุงให้น้องเลย(นอนได้แล้วเพียง อย่ากวนพี่เขามากนักเลย)” เสียงของแม่แทรกเข้ามาในสายม่านฟ้ากำลังจินตนาการหน้าตูมๆ ของน้องเล็กสุดแล้วกลั้นขำแทบไม่ไหว
“ม่านพักผ่อนได้แล้วนะลูก นี่มันก็ 3 ทุ่มกว่าแล้วตั้งใจทำงาน ซื่อสัตย์ต่อเ้านายนะลูก ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“จ๊ะแม่” ม่านฟ้าวางสายก่อนจะนึกย้อนไปถึงคำพูดของน้องสาวอย่างเพียงฟ้าเมื่อครู่นี้
“ยุงเหรอ ปกติก็นอนกางมุ้งนี่แล้วจะมียุงเยอะได้อย่างไร”สาวรุ่นวัย 18 ปีถกเถียงกับตัวเองอยู่ในใจจนไม่รู้ตัวว่ามีใครเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ
“นอนไม่หลับเหรอ” เขาลงมาั้แ่ที่เธอเริ่มคุยโทรศัพท์นั้นแหละคงจะโทรหาครอบครัวที่พิจิตรกระมัง คุยหยอกล้อกัน...น่ารักไม่เบานะครอบครับครอบครัวนี้
“อุ้ย! คุณใหญ่้าอะไรหรือเปล่าคะ” ม่านฟ้าทำท่าจะลุกขึ้น
“ไม่ต้องลุกหรอก ฉันแค่นอนไม่หลับเหมือนกัน” เ้านายหนุ่มตัดสินใจนั่งลงหน้าชานบ้านใกล้ๆเธอม่านฟ้ากระเถิบไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อเพิ่มพื้นที่ให้เขาได้นั่งสบายขึ้นธนบดีชายตามองดูนิดหน่อย เขาไม่ได้ว่าอะไร
“คุยกับแม่เหรอ” เขาถามด้วยท่าทีสบายส่วนม่านฟ้าแอบจ้องมองคนที่อยู่ใกล้เธอเพียง่ไม้บรรทัด หน้าของเขาเนียมใสขนาดผู้หญิงอย่างเธอยังอายผิวขาวอมชมพูราวกับว่าไม่เคยต้องลมต้องแดด เอ๊ะ!ผมตอนนี้กับทรงผมเมื่อเช้าก่อนไปทำงานยังเหมือนเดิมแป้ะ...สมแล้ว สมแล้วสมแล้วที่เป็ผู้บริหารใหญ่ผู้ร่ำรวย แต่ถึงจะหน้าเด็กหน้าใสเธอก็ยังกลัวเขาอยู่มากเลยทีเดียวอาจจะเป็เพราะบุคลิกไม่พูดเยอะ ไม่ยิ้ม หน้านิ่งของเ้านายช่างแตกต่างจากน้องชายของเขาสิ้นเชิงคุณเล็กของเธอหล่อไม่แพ้พี่ชาย แถมยังคุยเก่งยิ้มเก่ง...ยิ้มทีนึงนี่ทำให้โลกของม่านฟ้าสว่างสดใสด้วยอีกต่างหาก
“ว่าไง เธอคุยกับใครเหรอเมื่อกี้” ม่านฟ้าสะดุ้งโหย่งเพราะใจลอยคิดถึงใครอีกคนเมื่อคนที่เธอจ้องโครงหน้าเขาอย่างไม่วางตาหันมาสบตาด้วยในตอนนั้น...หลบก็ไม่ทันเสียด้วยสิ
“อะ เออ เออค่ะ” เธอกลืนน้ำลายพร้อมหุบตาลงต่ำสถานการณ์ตอนนี้มันแปลกอยู่นะ ชวนให้อึดอัดยังไงก็ไม่รู้สิ เ้านายมานั่งจับเข่าคุยกันลูกน้องอย่างนั้นเหรอ
แปลกแต่จริง
“อุ้ย!” มัวเเต่ก้มหน้าจนใบหน้าของเธอัักับของเหลวเย็นๆ
“คุณใหญ่ทำอะไรคะ”
“ก็ทาแผลให้เธอไง เป็ผู้หญิงแท้ๆทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเองนะเดี๋ยวก็มีแผลเป็บนใบหน้ากันพอดี” เขาพูดไปนิ้วก็นวดไปที่จุดดำๆ แดงๆไปด้วย
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เดี๋ยวม่านทาเองก็ได้”
“ทาเองอย่างนั้น ขนาดฉันซื้อยามาให้เธอยังลืมทิ้งไว้บนโซฟารับแขกเลย”ม่านฟ้าสะดุ้งอีกครั้งแต่ครั้งนี้น้อยกว่าครั้งก่อนหน้าเธอนึกขึ้นมาได้ในตอนนั้นว่าสิ่งที่เขาพูดมาเป็ความจริง...สะเพร่าจริงๆไอ้ม่านนะไอ้ม่าน
“เสร็จแล้วล่ะ ทาอีกจนหมดหลอดฉันรับรองว่าไม่มีแผลเป็แน่นอนเดี๋ยวก็กลับมาหน้าใสเหมือนเดิมแล้ว” แผลของเธอไม่ได้ร้ายแรงนักหรอกเป็พวกบวมช้ำเสียมากกว่าแต่ถึงอย่างไรมันก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าเพราะฉะนั้นควรกันไว้ดีกว่าแก้
“ขอบคุณค่ะ” สาวน้อยยกมือขึ้นไหว้ตัวโยน
ห้องนอนใหม่ส่งกลิ่นหอมทำให้รู้สึกสบายม่านฟ้าปิดเปลือกตาลงช้าๆ มโมภาพก่อนหน้าทำให้เธอนอนหลับอย่างสบายใจไร้สิ่งใดรบกวน
“ฝันดีนะม่านฟ้า” ตอนนั้นหญิงสาวคลับคล้ายคลับคลาว่าเ้านายของเธอเหมือนจะยกยิ้มนิดๆ ที่มุมปากแค่นิดเดียวจนเธอสงสัยว่าเขายิ้มจริงๆหรือเปล่าหรือไม่ธนบดีอาจจะไม่ได้ยิ้มแต่กลับเป็เธอที่ตาฝาดไปเองก็ได้แล้วไม่นานจังหวะการหายใจเข้า ออกของสาวเ้าก็รวยรินสม่ำเสมอม่านฟ้าหลับไปพร้อมความนุ่มของเตียง กลิ่นหอมอ่อนๆของผ้าบรรยากาศเงียบสงัดและอากาศแสนสบาย
“นอนหลับได้แล้ว มัวแต่ห่วงกินอยู่นั้นแหละเ้าเพียง” แสงสร้อยเอ็ดลูกแต่ไม่ได้จริงจังนักบรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยรวมชายของโรงพยาบาลประจำอำเภอตอนนี้ยังคงมีเสียงดังแ่ปลายผู้ป่วยและญาติบางเตียงก็นอนหลับกันไปแล้วนางก็ใกล้จะหลับแต่พอดีว่าลูกสาวคนโตโทรมาเสียก่อนหลังจากวางสายเพียงฟ้าบุตรคนเล็กก็หิวโน้นหิวนี่แกะนมแกะขนมของเยี่ยมของคนป่วยสบายใจเฉิบ เมื่อเช้าอาการของสามีเป็ไข้สูงดูย่ำเเย่นางจึงไปว่าจ้างรถกระบะของเพื่อนบ้านให้มาส่งที่โรงพยาบาลแห่งนี้สุดท้ายอาการน่าเป็ห่วงจนหมอสั่งให้นอนที่โรงพยาบาลอย่างไม่มีกำหนดออกส่วนบุตรคนกลางอย่างปลายฟ้าก็ให้ดูแลมารดาที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่ที่บ้านกันสองคนเ้าตัวเล็กนางหนีบมาด้วย
ถ้าให้ม่านฟ้ารู้เื่นี้เข้ากลัวลูกจะไม่สบายใจเท่าที่ได้ยินเสียง ได้ฟังความเป็อยู่ที่โน้นนางก็เบาใจไปเปราะหนึ่งลูกทำงานคนใช้ก็จริงแต่ฟังจากที่เล่าเสียงเจื้อยแจ๋วแล้วคงเป็งานสบายกว่าที่คิดเอาไว้ได้รู้เท่านั้นคนเป็แม่ก็สบายใจมากแล้ว
5วันผ่านไปในรั้วบ้านเศรษฐีอย่างบ้านภูมิกีรติม่านฟ้าทำงานขยันขันแข็งจนไม่มีที่ติไม่หน่ำซ้ำเธอยังมีเวลามาช่วยครัวของบ้านหลังใหญ่ในทุกวันตอนเย็นอีกด้วย
“สวัสดีค่ะคุณเล็ก” แล้วนี่ก็เป็หนึ่งในเหตุผลเล็กๆที่เธอแวะเวียนมาที่นี่เป็ประจำเพื่อที่จะได้ยลโฉมใบหน้าเกลี้ยงเกลาของบุตรชายคนเล็กของคุณหญิงธารารัตน์เธอรู้มาว่าเขาแยกตัวไปทำงานอิสระนั้นก็คือเปิดบริษัทนำเข้ารถหรูจำหน่ายให้ลูกเศรษฐีผู้ดีมีตังค์ทั้งหลาย...ไม่แปลกเลยที่เธอจะเห็นเขาขับเคลื่อนยานพาหนะสุดหรูไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน
เท่ห์สุดๆไปเลยคุณเล็กของม่าน
“ไงม่านฟ้า ดูเหมือนจะมีน้ำมีนวลขึ้นนะเรา” ธนาทิปที่กลับบ้านเพราะสายด่วนจากมารดาทักทายขึ้น
“ค่ะ นิดนึงค่ะ” สาวน้อยเอียงอายซ่อนเร้นเธอน้ำหนักขึ้นจริงๆนั่นแหละ จากหนักแค่ 43 ตอนนี้เกือบ 45กิโลแล้ว ก็ทำไงได้ล่ะ! อาหารที่นี่อร่อยไปเสียทุกอย่างเลย หน้าที่ความรับผิดชอบมีก็น้อยนิดกลางคืนเธอยังแอบนอนคิดว่าเ้านายขาดทุนหรือเปล่านะ? ที่จ้างเธอเงินเดือนเป็หมื่นเพื่อมานั่งๆนอนๆกินๆแบบนี้
“แล้ววันนี้ไม่ยกกับข้าวไปให้พี่ใหญ่เหรอ นี่มัน 6 โมงกว่าแล้วนะ”พี่ชายเขาทำงานตามเวลาได้ครบ 1 อาทิตย์แล้วไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ที่เป็วันหยุดวันเสาร์จะยังคงไปทำงานเป็ปกติหรือเปล่า ธนบดีทุ่มเทให้องค์กรมากเกินไปจนลืมใส่ใจตัวเอง
“วันนี้คุณใหญ่จะมาทานข้าวที่บ้านใหญ่ค่ะ ม่านกำลังจะไปตามพอดี” ท่านสั่งให้เธอไปตามเมื่อถึงเวลามื้ออาหาร
“ฉันมาแล้ว ไม่ต้องไปตามให้เสียเวลาของเธอหรอกม่านฟ้า” คนที่เดินตรงมาจากบ้านหลังเล็กกล่าวเสียงเปร่งๆ ก่อนเขาจะเดินตรงต่อไปเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง
“อ้าวพี่ใหญ่ รอผมด้วยครับ พี่...พี่รอผมด้วย” ธนาทิปก้าวยาวๆตามผู้เป็พี่
“เป็อะไรของเขานะ” ม่านฟ้าไม่เข้าใจท่าทีของเ้านายเอาเสียเลยเมื่อสักครู่ตอนเขาเหล่สายตามามองเธอนั้นก็อีกครั้งหนึ่ง ม่านฟ้าชำเลืองมองหันกลับไปมองเส้นทางเข้าบ้านใหญ่สักครู่ก่อนที่เ้าหล่อนจะเลิกสนใจเมื่อวันนี้หมดหน้าที่แล้ว สาวน้อยเดินฮัมเพลงกลับห้องนอนในฝันของตัวเองเบิกบาน...กินมาอิ่มแปร๋แบบนี้อาบน้ำสักหน่อยแล้วค่อยดูละครเื่โปรด
ไม่คิดว่าชีวิตเธอจะดี้ดีอย่างนี้เลยกินอิ่ม นอนหลับ งานน้อย ไม่ต้องใช่เงินแม้แต่บาทเดียวตลอดวันจันทร์-ศุกร์แต่พรุ่งนี้คงต้องใช้เงินแล้วตอนสายๆว่าจะแวบไปซื้อพวกของใช้ส่วนตัวที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตหน้าปากซอยเสียหน่อยแล้วต่อด้วยไปเยี่ยมน้าๆทั้งสองในตลาด ตอนเที่ยงแล้วค่อยกลับมาลุยงานอันแสนน้อยนิดของตัวเองต่อ
3K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
