เช้าวันต่อมา
ก้งเยว่และหนิงฮวาว่างเว้นจากงานในสวนผักจึงคิดที่จะเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์มาเป็อาหารและกักตุนไว้กินตอนฤดูหนาวจึงได้ลุกขึ้นเตรียมตัวั้แ่เช้าก้งเยว่เลือกหยิบหน้าไม้และมีดเล่มใหญ่ใส่ลงในตะกร้าพร้อมกับกระบอกน้ำตามด้วยห่ออาหารสำหรับกินระหว่างทาง
"วันนี้ท่านพ่อกับท่านแม่จะไปไหนกันหรือเ้าคะ" ผิงผิงเห็นบิดาเตรียมตัวั้แ่เช้าคาดว่าจะต้องเข้าป่าอย่างแน่นอน
"พ่อว่าจะเข้าล่าสัตว์กันสักหน่อยเผื่อได้กับข้าวมื้อเย็น"
"ข้าอยากไปด้วยได้หรือไม่" ผิงผิงนึกสนุกอยากตามบิดาเข้าป่าล่าสัตว์ในครั้งนี้ด้วย
"พ่อว่าอย่าดีกว่าในป่ามันอันตราย" ก้งเยว่นึกห่วงความปลอดภัยของบุตรสาวั้แ่เล็กจนโตนางไม่เคยตามเขาเข้าป่าแม้แต่ครั้งเดียว
"ขอข้าไปด้วยนะเ้าคะ ข้าสัญญาว่าจะดูแลตัวเองไม่เป็ภาระของท่านอย่างแน่นอน" ผิงผิงส่งสายตาวิงวอนพร้อมเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อนสองมือเกาะแขนบิดาไว้แน่น
"ท่านก็ให้ลูกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง เหตุใดเ้าถึงได้อยากตามท่านพ่อเข้าป่ากันหรือเมื่อก่อนเ้าแทบจะไม่สนใจเื่พวกนี้เลยด้วยซ้ำ" หนิงฮวาได้ยินดังนั้นจึงนึกสงสารบุตรสาวก่อนหันมาพูดกับผิงผิง
"ข้าอยากเข้าไปเที่ยวชมทิวทัศน์ในป่าบ้างเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นเ้าก็ไปเตรียมตัวเถอะพ่อจะรอเ้าอยู่หน้าเรือนก็แล้วกันเดี๋ยวให้แม่ไปเตรียมห่ออาหารให้ก็แล้วกัน" ก้งเยว่ลอบถอนหายใจเมื่ออยู่ๆ ลูกสาวตัวน้อยนึกสนุกอยากตามเขาเข้าป่าในครั้งนี้ด้วย
"เ้าค่ะ" พูดจบผิงผิงก็แยกออกไปเตรียมตัวสำหรับเข้าป่าในวันนี้นางเตรียมตะกร้าใบใหญ่พร้อมกับสวมหมวกสานใบกะทัดรัดก่อนเดินออกมาหาบิดาที่นั่งรออยู่หน้าเรือน ทั้งสองเดินตามทางเล็กๆ เพียงไม่นานก็เข้าสู่เขตป่าที่มีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นอยู่เรียงรายผิงผิงมองดูสองข้างทางที่เธอเดินผ่านพบกับสัตว์ป่าหลากหลายชนิดที่ไม่ทำอันตรายแก่มนุษย์เธอเหลือบไปเห็นไก่ป่าตัวใหญ่ที่กำลังคุ้ยเขี่ยหากินพร้อมกับลูกๆ ของมันรวมไปถึงกระรอกน้อยที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่บนต้นไม้ บิดาของเธอหยุดเดินเพื่อเก็บยอดผักที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติสาวน้อยจึงวางตะกร้าลงแล้วช่วยบิดาเก็บยอดผักนั้น
"ท่านพ่อเ้าค่ะในป่านี้มีลำธารหรือไม่" เด็กน้อยเอ่ยถามเสียงใสขณะที่บิดากำลังเก็บยอดผักอยู่ข้างทาง ในเมื่อป่าอุดมสมบูรณ์มากเพียงนี้ก็จะต้องมีลำธารด้วยเช่นกัน
"มีสิเ้าอยากเล่นน้ำอย่างนั้นหรือ" ก้องเยว่หันมาตอบด้วยยิ้มอ่อนโยนระยะหลังมานี้ผิงผิงพูดจาและมีท่าทางประหลาดราวกับนางโตเป็ผู้ใหญ่แล้ว
"แล้วในลำธารมีปลาตัวใหญ่บ้างไหมเ้าคะ"
"เ้าอยากจับปลาอย่างนั้นหรือลำธารที่นี่อุดมสมบูรณ์อย่างมากมีทั้งปลาเล็กปลาใหญ่อีกเดี๋ยวพ่อจะพาเ้าไปดูก็แล้วกัน" ก้งเยว่เอ่ยบอกเด็กสาว
"ท่านพ่อจับปลาให้ข้าสักสองสามตัวนะเ้าคะข้าจะเอาไปย่างให้พี่ชายกินด้วยเ้าค่ะ" อวิ๋นเยว่บอกกับนางว่าจะกลับมาถึงวันนี้
"แล้วของพ่อกับแม่เล่าใยไม่เห็นมี"
"ท่านพ่อก็ต้องจับขึ้นมาหลายๆ ตัวสิข้าจะย่างให้พวกท่านคนละตัวเลยดีหรือไม่" ผิงผิงฉีกยิ้มกว้างตอบเสียงใส
"ก็ได้ เดี๋ยวเดินเลยป่าข้างหน้าไปอีกหน่อยก็เจอลำธารแล้วข้าจะลงไปจับปลาให้เ้าก็แล้วกันนะ"
"เ้าค่ะ" เมื่อทั้งสองช่วยกันเก็บผักเสร็จแล้วก้งเยว่จึงได้นำผิงผิงไปยังลำธารที่ได้บอกไว้และลงน้ำไปจับปลาให้นางรวมไปถึงกุ้งตัวใหญ่อีกเกือบสิบตัวผิงผิงจัดการจับปลาและกุ้งใส่ลงไปในตะกร้าแล้วส่งให้บิดาเป็คนแบกเพราะค่อนข้างหนักจากนั้นก้งเยว่จึงได้พาผิงผิงกลับ
เมื่อทั้งสองพ่อลูกกลับถึงเรือนผิงผิงก็ได้จัดการปลาและกุ้งที่บิดาเป็คนลงน้ำไปจับมาให้เสร็จแล้วจึงได้ออกมาก่อไฟที่ด้านหน้าเรือนเพื่อย่างปลา
"เหตุใดเ้าต้องเอาเกลือทาทั่วทั้งตัวปลาอย่างนั้นด้วยเล่า" อวิ๋นเยว่เอ่ยถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาเห็นว่าผิงผิงกำลังเอาเกลือทาทั่วตัวปลาก่อนนำขึ้นไปย่าง
"เพื่อเพิ่มรสชาติให้เนื้อปลาข้างในอย่างไรเล่า"
"จะเพิ่มได้อย่างไรข้าไม่เข้าใจแถมปลาของเ้าก็ไม่ขอดเอาเกล็ดออกด้วย" อวิ๋นเยว่นึกสงสัย
"เมื่อมันสุกแล้วพี่ก็ลองชิมดูก็แล้วกัน" ผิงผิงไม่รู้จะอธิบายให้อวิ๋นเยว่เข้าใจได้อย่างไร เมื่อย่างปลาและกุ้งสุกเรียบร้อยแล้วจึงได้เข้าครัวเพื่อทำน้ำจิ้มเสร็จแล้วจึงเดินกลับมาหาอวิ๋นเยว่ที่นั่งอยู่ด้านนอกก่อนจะเดินไปตามพ่อกับแม่ออกมากินข้าวพร้อมกัน
"นี่เ้าทำเมนูอะไรของเ้าเหตุใดถึงได้กลิ่นหอมหน้ากินเช่นนี้" ก้งเยว่เอ่ยขึ้นเมื่อหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้แล้ว
"กลิ่นหอมน่ากินจริงๆ ด้วยท่านพี่" หนิงฮวาเห็นดีด้วยกับคำชมของสามีก่อนจะหันไปมองหน้าของบุตรสาวที่นั่งยิ้มกว้างอย่างภูมิใจอยู่ข้างๆ
"ไหนมันต้องกินอย่างไรพี่ไม่เคยกินเ้าทำให้พี่ดูหน่อยสิ" อวิ๋นเยว่หันไปถามน้องสาว ผิงผิงจึงจัดการทำให้พี่ชายได้ดูว่าสิ่งนี้เขากินกันอย่างไรอวิ๋นเยว่ไม่รอช้าเขาทำตามน้องสาวตัวน้อยทันทีก่อนจะต้องทึ่งในรสชาติของปลาที่มีน้ำจิ้มรสเด็ด
"เป็อย่างไรรสชาติดีใช่หรือไม่" เขาไม่ปฏิเสธในรสชาติของเมนูนี้ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก้งเยว่กับหนิงฮวาที่นั่งยิ้มอย่างมีความสุขมองดูสองพี่น้องหยอกเย้ากันก่อนจะหันมาจัดการกับปลาที่ผิงผิงส่งมาให้บ้างทั้งสองยิ้มมองหน้ากันอย่างพอใจ บรรยากาศมื้อเย็นเป็ไปอย่างมีความสุขถึงแม้จะไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริงของเธอแต่อย่างน้องการที่ได้มีพ่อแม่อยู่กันพร้อมหน้ามันช่างมีความสุขมากที่สำคัญความฝันที่อยากจะมีพี่ชายที่แสนดีสักคนอย่างอวิ๋นเยว่