Engineering Stalker I วิศวะซ่อน(คลั่ง)รัก!

EP 35

~ENDING~

..................................

สองปีผ่านไป

สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดของขวัญก็ถึงเวลาเดินทางกลับประเทศไทยที่เธอแสนจะคิดถึงเสียที โดยสองปีที่ผ่านมาสายฟ้าก็มักจะตามไปเยี่ยมเธอที่อังกฤษเสมอ เพราะงั้นเลยทำให้เธอไม่รู้สึกเหงาจนเกินไป

@คอนโดสายฟ้า

ครึก ๆ ๆ ๆ

คนตัวเล็กเดินลากกระเป๋าเข้ามาในคอนโดด้วยรอยยิ้ม แค่เพียงคิดว่าจะได้เห็นหน้าของใครบางที่จะต้องตกใจที่เธอกลับมาก่อนกำหนดเธอก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว

"คิก ๆ" คนตัวเล็กส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาไม่หยุดเมื่อนึกถึงภาพในจินตนาการ ตอนนี้เธอเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องที่แสนคุ้นเคยแล้ว มือเล็กจึงเอื้อมไปกดกริ่งที่หน้าประตูห้องอยู่สองสามครั้งด้วยหัวใจสั่นระรัว แต่ทว่า ไม่ว่าจะกดเท่าไหร่ก็ไม่มีใครออกมาเปิดประตูให้เธอเลย

ติ๊งน่อง ๆ ๆ ๆ

"หรือว่าจะไม่อยู่ห้องนะ" คนตัวเล็กพึมพำ ก่อนจะกดรหัสปลดล็อกประตูที่จดจำได้ขึ้นใจ

แกร๊ก.....ปึง!

"ไม่อยู่จริง ๆ ด้วย" คนตัวเล็กพึมพำหลังจากที่เดินรอบ ๆ ห้องแล้วก็ยังไม่พบวี่แววของสิ่งมีชีวิตใด ๆ เธอจึงตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มที่แสนคิดถึงแทน ก่อนจะค่อย ๆ เคลิ้มหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย

20.00 น.

"อึก.....อืมม" ร่างเล็กค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้น ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกโอบกอดเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่งของคนที่แสนคิดถึง พอเห็นดังนั้นใบหน้าสวยก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาบาง ๆ 

"คิดถึงจังเลย (^_^) " คนตัวเล็กพึมพำ ก่อนพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าหล่อ แต่ทว่า.....

แกร๊ง!

เสียงโลหะกระทบกัน และ ความรู้สึกเย็น ๆ ที่ข้อมือทำให้คนตัวเล็กเหลียวไปมอง ก่อนจะพบว่าข้อมือของเธอตอนนี้ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยกุญแจมือกับหัวเตียง

"เล่นอะไรของเขาเนี่ย (^_^) " คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาเบา ๆ อย่างเอ็นดู

"อื้อออ.....พี่ตื่นแล้วหรอครับ" สายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ก่อนจะกอดกระชับร่างเล็กแน่นขึ้นด้วยความคิดถึง ซึ่งคนตัวเล็กก็ซุกไซร้แผงอกแกร่งแน่นตอบเช่นกัน

หมับ

กึด

"ทำไมกลับก่อนแล้วไม่บอกผมล่ะครับพี่"

"ผมจะได้ไปรับ" สายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ก็กะมาเซอร์ไพรส์ให้ตกใจเล่นไง"

"แต่ใครบางคนดันไม่อยู่ห้อง เลยอดเซอร์ไพรส์เลย" คนตัวเล็กทำเป็นยู่ปากใส่ร่างสูงอย่างไม่จริงจัง

"เซอไพรส์สิครับ แค่เปิดประตูห้องเข้ามาแล้วเจอพี่นอนอยู่บนเตียงก็นึกว่านางฟ้าที่ไหนกันนะมานอนอยู่บนเตียงของเรา"

"ตอนแรกกะจะจับปล้ำแล้วด้วยซ้ำนะครับเนี่ย (^_^) "

"หื่นกามตลอดเลย"

"ว่าแต่.....เจ้านี่น่ะ เอามาใส่ข้อมือพี่ไว้ทำไมหรอ?" คนตัวเล็กชี้ไปที่ข้อมือของตัวเองที่ถูกกุญแจมือใส่เอาไว้

"ก็เอาไว้ทำให้พี่หนีผมไปไหนไม่ได้ไงครับ (^_^) "

".....พูดจริงพูดเล่นเนี่ย (-_- ;) "

"จริงแท้แน่นอนที่สุดเลยครับพี่" 

" (-_- ;) " คนตัวเล็กรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่าชีวิตหลังจากนี้ของเธออาจหนักหน่วงกว่าที่เคยเป็น เพราะนอกจากสายฟ้าจะไม่หายจากอาการคลั่งไคล้เธอแล้ว แต่ทว่าเขากลับดูยึดติดกับเธอมากกว่าเดิมอีกต่างหาก

"ผมรักพี่นะครับ (^_^) "

"พี่หนีผมไปไหนไม่ได้อีกแล้ว"