เสียบโลดเลเวลลิ่ง!

ย้ากก! ผัวะ!! ก๊าาซ์!?

ฮะ..ฮ่า!?

และดอกแรกที่ชินอัดใส่เจ้าซอมบี้ก็คือหมัดขวา

ซึ่งทำให้เจ้าซอมบี้จักรกลเซถลา

.

ย้ากก! ผัวะ! กี๊ซ์!!?

ก่อนจะส่งลูกเตะตรงๆ เข้าที่ชายโครงของมัน 

เสียงเนื้อกระทบเหล็กดังสนั่น 

.

แฮร่!!! 

ฮึ้ยย!? ฟุ่บบ!

ทว่าเป็นดั่งที่เขาคาดเอาไว้ว่ามันคงไม่สิ้นฤทธิ์เพียงแค่นั้น

และมันก็โจมตีสวนกลับเขาด้วยการตวัดแขนอย่างรวดเร็ว

แต่ร่างกายที่พริ้วไหวราวกับน้ำหนักตัวได้หายไป

ช่วยให้เขาหลุดพ้นหลบจากรัศมีของแขนกล

ที่เหวี่ยงสวนกลับมาได้อย่างฉิวเฉียด!

.

หึ… ต่างกันจริงๆ ด้วย!?

.

ชินพึมพำในใจอย่างเยือกเย็น ในขณะที่ไม่ได้ขยับตัว

หนีออกไปจากระยะโจมตีของเจ้าซอมบี้ตรงหน้าเลยสักนิด

พลางนึกถึงเมื่อก่อนที่เคยปะทะกับศัตรูประเภทนี้ 

เขาต้องใช้แรงทั้งตัวโถมเข้าไปเพียงเพื่อจะสกัดขาให้มันล้ม 

หรือแม้แต่ครั้งหนึ่งที่เขาสิ้นหวัง

จนต้องคว้ากระทะใบหนามาฟาดเข้ากลางหน้ามันสุดแรง 

แต่ผลที่ได้กลับมีเพียงเสียงสะท้อนของโลหะ 

และซอมบี้ที่โดนก็แทบจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร

เพราะความไร้พรสวรรค์ที่ถูกจัดค่าเสตัสทุกอย่างให้ต่ำสุดในแรงค์ F

.

กี๊ซ์…แคร่กๆ…

ฮาห์…ฮาห์?

แต่ตอนนี้… เพียงแค่หมัดตรง

และลูกเตะที่แฝงไปด้วยพลังนาโนเมโมรี่อีก 25 เปอร์เซ็นต์ 

มันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือน ทำให้เจ้าซอมบี้ตรงหน้านี้

ดูเดินเซได้รับความเสียหายอย่างเห็นได้ชัดเจน!

.

ตั่ก! ตั่ก!

แฮร่ๆ!!! ฟั่บๆ! 

ฮุ…ฮ่า! ฮ่าฮ่า!

แล้วเด็กหนุ่มผมแดงก็ฟุตเวิร์คเต้นไปรอบๆเจ้าซอมบี้

หลบหลีกการโจมตีของมัน

ในระยะประชิดราวกับมันเป็นแค่ของเล่น

.

“หึหึ…แค่นี้ก่อนละกัน…

อืม… ถ้าจำไม่ผิด มีไอ้นั่นอยู่แถวนี้สินะ?”

.

ก่อนที่เขาจะเริ่มพึมพำกับตัวเอง

ขณะสายตาสอดส่ายไปบนตึกร้างที่ดูทรุดโทรม 

.

ฟ้าวว!!! ตั่กๆ!

แฮร่!?

ออกตัววิ่งและปีนป่ายขึ้นไปตามซากปรักหักพังอย่างแคล่วคล่อง 

ปล่อยให้เจ้าศัตรูร้ายที่เขาเล่นอยู่ด้วยได้แต่งง

ร่างกายที่เสริมพลัง 

ทำให้เขาสามารถดึงตัวขึ้นสู่ดาดฟ้าตึกข้างๆ ได้อย่างง่ายดาย 

.

ชิ้ง! หึหึ! ว่าแล้ว!

แกร๊ก!

.

ที่นั่น… ในมุมมืดใต้ซากเพดานที่ถล่มลงมา 

มีกระเป๋าใส่ปืนสไนเปอร์ระดับเริ่มต้นซุกซ่อนอยู่

ขนาดของมันใหญ่โตมาก และมีรอยประทับไหล่

ที่แสดงเส้นสายลวดลายการซึมซับพลังงาน!

.

ในโลกแห่งมิติที่บิดเบี้ยวนี้นอกจากซอมบี้แล้ว 

ยังมีอาวุธนาโนเทคที่หลงเหลืออยู่ให้เก็บกู้ในจุดต่างๆ

และชินก็รู้พิกัดของอาวุธระดับสูงกว่านี้อีกหลายจุด 

.

สไนเปอร์รุ่นหนัก ระดับแรก

ความแข็งแกร่ง E

ความชำนาญ E

.

แต่เพราะอาวุธเหล่านั้นถูกจำกัดด้วยเลเวลของสเตตัส

เช่น ความแข็งแกร่ง ความชำนาญ หรือแม้แต่ความฉลาด

.

ซึ่งคนไร้อาชีพอย่างเขาที่ไม่สามารถอัพเลเวลได้

ทำให้ไม่มีทางที่จะมีสเตตัสพอแม้จะถือ

หรือเหนี่ยวไกพวกมันออกมาได้เลย!

.

ฟึ่บ… กริ๊ก…

ฮาห์…!

.

ชินหยิบปืนไรเฟิลซุ่มยิงรุ่นพื้นฐานขึ้นมาประทับบ่าอย่างชำนาญ 

นิ้วเรียวยาวลูบไปตามลำกล้องเหล็กที่ดูเย็นเยียบ

น้ำหนักของมันทำให้บ่าแน่นๆของเขาทรุดลงเล็กน้อย

แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนที่ตอนนี้ไหล่ของเขาคงแทบหัก!

.

วี๊ด… วูบ…

โอว…?

และเพียงแค่พริบตาที่ชุดนาโนสูทเริ่มเชื่อมต่อกับตัวปืน 

ชินก็ให้รู้สึกถึงสิ่งอันน่าอัศจรรย์

พลังงานนาโนเมโมรี่ กำลังไหลซึมผ่านฝ่ามือและร่างกายของเขา

ก่อนไหลย้อนเข้าไปสอดประสานกับวงจรภายในของปืนสไนเปอร์

.

มันคือการเชื่อมต่อกับระบบ

ที่คนไร้พรสวรรค์อย่างเขาไม่เคยทำได้มาก่อน 

ลวดลายพลังจางๆ เริ่มเรืองแสงไปตามลำกล้องปืน 

ช่วยเสริมพลังโจมตีและช่วยเสถียรภาพในการเล็ง

ให้มั่นคงได้อย่างที่เขาไม่เคยสัมผัส!

.

“นี่สินะ… พลังที่แท้จริง?”

ฮาห์…?

.

เด็กหนุ่มผมแดงหยุดทึ่งและเริ่มปรับลมหายใจให้คงที่ 

ดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านลำกล้องเล็งลงไปยังซอมบี้คนงานเบื้องล่าง 

.

แฮร่…แฮร่…

เจ้าซอมบี้มันไม่รู้สึกรู้สา ระหว่างที่ศีรษะของมัน

อยู่ตรงกลางลำกล้องเล็งแบบถึงฆาตร!

.

เปรี้ยง!! โพละ!!

ตุบบ!

.

แล้วเสียงปืนสไนเปอร์ก็แผดคำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณที่รกร้าง

กระสุนเสิรมพลังนาโนเมมโมรี่พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง 

ก่อนจะเจาะทะลุเข้ากลางกะโหลกของซอมบี้คนงานอย่างแม่นยำ 

แรงปะทะที่เสริมด้วยพลังจากชุดสูทแล้ว

ทำให้ส่วนหัวของมันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ 

ก่อนร่างโลหะหนาเตอะจะล้มตึงลงกับพื้นทันทีในนัดเดียว!

.

“...!

นี่คือพลังของนาโนเมมโมรี่ที่ไหลผ่านชุดสูทงั้นเหรอ…?’

.

ชินถึงกับนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง 

ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด 

เพราะผลลัพธ์ที่อยู่ตรงหน้ามันเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก 

เขารู้ดีว่าปืนไรเฟิลซุ่มยิงอันนี้นั้น มีพลังทำลายล้างสูงหากยิงเข้าจุดตาย 

แต่เขาไม่เคยรู้ว่า การที่มีพลังเพิ่มมาแค่ 25%

ก็ทำให้ผู้ไร้พรสวรรค์ในแรงค์ F อย่างเขาสามารถทำแบบนี้ได้?

.

[ เวลาคงเหลือ: 02:58 นาที ] ติ๊กติ๊ก

เฮือก!?

.

แต่แล้วเด็กหนุ่มผมแดงก็ต้อง รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว 

เขาเหลือบมองเวลาแท็กช่วงทดลองที่กำหนดไว้ 

ซึ่งกำลังนับถอยหลังอย่างไม่รอช้า!

.

“เหลืออีกแค่สามนาทีสินะ…!?”

.

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น 

ชินไม่ปล่อยให้เวลาที่แลกมาด้วย 200 แต้มต้องสูญเปล่า 

เขากวาดสายตาผ่านลำกล้องเล็งอย่างรวดเร็ว 

เพื่อหาเป้าหมายต่อไปในระแวกนั้น 

.

“บ้าเอ๊ย… ตรงนี้ถูกเก็บไปแล้วเหรอ?”

ฮาห์…ฮาห์?

แม้ว่าจะมีข้อมูล 

แต่ศัตรูบางส่วนก็อาจจะถูกเก็บไปก่อนจากปาร์ตี้ต่างๆ

ตั่กๆๆๆ!!!

เขาจึงเริ่มเคลื่อนที่ไปตามดาดฟ้าตึกอย่างคล่องแคล่ว 

เพื่อหาเป้าหมายสักตัวให้เจอตรงที่เบื้องล่าง!

.

แฮร่!!!x5+

เฮอะ! บ้าเอ๊ย! เอานี่แหละ!

และในเมื่อเวลาจะหมด เด็กหนุ่มจึงไม่เหลือทางเลือกมา

เขาตัดสินใจเลือกกลุ่มเป้าหมายที่มีเกินห้าตัว!

.

เปรี้ยง!! โพละ!!

ตุบบ!

เปรี้ยง!! โพละ!!

ตุบบ!

เปรี้ยง!! โพละ!!

ตุบบ!

.

นัดที่สอง… นัดที่สาม… และนัดต่อๆ ไปถูกลั่นออกมาอย่างต่อเนื่อง 

และพวกมันก็ล้มตายเรียงกันเป็นใบไม้ร่วง!

ตั่กๆๆๆ! แฮร่!!!x10+!

“เหอะ…โธ่เว้ยมาแล้วสินะ!”

รู้ตัวอีกทีพวกซอมบี้ในห้องต่างๆของตึก

ก็มาถึงจุดที่ชินซุ่มยิงอยู่อย่างรุมล้อม!

.

“แค่นี้มันไม่พอหรอกโว้ยยย!”

ฟึ่บบ! ตูมๆๆๆๆๆ!!! ก๊าาาซ์!x10+

นอกจากแผนการที่ตระเตรียมแล้ว เด็กหนุ่มวัยรุ่นเองก็มีลูกบ้า!

เขาคว้าเอาระเบิดขวดที่เตรียมซุกมาเต็มเป้

ขว้างไปใส่พวกมันเรียกว่าทั้งเป้

และมันก็ทำให้พวกซอมบี้ต้องหยุดยั้งการเข้ามาปะทะ!

.

แฮร่!

“หึหึ! ไม่ทันหรอกโว้ยย!”

เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! 

โพละ!! โพละ!! โพละ!! โพละ!! โพละ!!

ตุบบ! ตุบบ! ตุบบ! ตุบบ! ตุบบ!

.

เสียงปืนสไนเปอร์ยิงสดไม่ส่องกล้องดังลั่นไปทั่วทั้งยอดตึก

ซอมบี้จักรกลกว่าสิบตัว ต้องเสียแขนขาหรือหัว เพราะชินเริ่มยิงมั่ว

แต่พวกมันก็ไม่มีโอกาสเข้ามาถึงตัว 

เพราะเด็กหนุ่มโจมตีแบบสุดตัว 

จนกระสุนหมดแพ็คและลำกล้องร้อนฉ่าห์ไปหมด!

.

หมดเวลา! ติ๊งง! วู้มมม!

.

พริบตาที่ตัวเลขนาฬิกานับถอยหลังกลายเป็นศูนย์ 

ชุดนาโนเอกโซสูทที่เคยเรืองแสงวาววับ

ก็ถูกเรียกกลับผ่านระบบเคลื่อนย้ายต่างมิติ

.

คลั่กกก! อ๊าากก!!

และน้ำหนักของปืนสไนเปอร์ยาว

ที่ผู้ไร้พรสวรรค์ไม่มีทางถือไหว ก็เข้าเล่นงานชินทันที!

.

แกร๊ก… เคร้ง! เคร้งๆๆๆ!

.

ความรู้สึกทรงพลังที่เคยค้ำยันร่างกายหายวับไป 

ทำให้เขาต้องทิ้งปืนสไนปอร์ในมือหลุดร่วงลงพื้นคอนกรีตดังสนั่น 

.

ฮั่กๆๆ…ฮาห์…ฮาห์..โอยยส์!?

.

สองแขนของเขาสั่นระริกและชาหนึบจนแทบไม่มีแรงกำหมัด 

แม้ร่างกายของเขาจะพัฒนาขึ้นมาก

จากระยะเวลาที่ใช้ไปในโลกต่างมิติ สอดประสานกับโลกจริง

และถูกปรับสมดุลความเข้ากันได้ 

ระหว่างแลกเปลี่ยนพลังงานบิดผันผ่านรูหีและเรือนร่างของแม่เลี้ยง

แต่ผู้ไร้พรสวรรค์ที่มีพลังพื้นฐานแค่ระดับแรงค์ F 

อย่างไรก็ต้องพึ่งความสามารถพิเศษของชุดนาโนเอกโซสูท

หากจะเลื่อนระดับในโลกต่างมิตินี้จริงๆ!