หลังจากเหตุการณ์ที่บ้านของอาจารย์หลิน หลิวหยางก็เริ่มใช้เวลาอยู่กับนางมากขึ้นอย่างที่อาจารย์เฒ่าจ้าวได้จัดฉากไว้ เขาไม่เคยคิดระแวงในความหวังดีของอาจารย์าุโผู้ทรงอิทธิพล และมองว่าการได้ติววิชาบทกวีกับอาจารย์หลินนั้นเป็ประโยชน์อย่างยิ่งต่อการเตรียมสอบจอหงวนของเขา อาจารย์หลินในสายตาของหลิวหยางคืออาจารย์ที่ใจดี มีความรู้ และเป็เพื่อนที่ปรึกษาที่ดีเยี่ยม นางมักจะรับฟังปัญหาของเขา ให้คำแนะนำที่ชาญฉลาด และคอยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าทุกคำพูด ทุกการกระทำ ล้วนถูกร้อยเรียงขึ้นภายใต้แผนการอันแยบยลของอาจารย์เฒ่าจ้าว
อาจารย์หลินเองก็ทำหน้าที่ของตนได้อย่างไร้ที่ติ นางใช้เทคนิคต่างๆ ที่อาจารย์เฒ่าจ้าวพร่ำสอนมาอย่างช่ำชอง เพื่อสร้างความใกล้ชิดทางกายกับหลิวหยางอย่างแเีที่สุด บางครั้งในระหว่างการติวหนังสือ นางก็จะแกล้งทำเป็เผลอเอื้อมมือไปแตะมือของเขาขณะชี้ตัวอักษรบนตำรา หรือบางคราวนางก็จะจงใจขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายของนางโชยแตะจมูกของชายหนุ่ม ทำให้หัวใจของหลิวหยางเต้นระรัวอย่างประหลาด
นอกจากนี้ อาจารย์หลินยังมักจะสร้างสถานการณ์ที่ทำให้หลิวหยางรู้สึกเป็ห่วงเธออยู่เสมอ เช่น การแกล้งทำเป็ไม่สบายเล็กน้อย หรือการเล่าเื่ราวความทุกข์ใจของตนเองให้เขาฟัง เพื่อให้หลิวหยางรู้สึกว่าเธอเปราะบางและ้าการปกป้องดูแล
วันหนึ่ง อาจารย์หลินแกล้งทำเป็หกล้มขณะเดินลงบันไดในสถานศึกษา หลิวหยางที่เดินตามหลังมาเห็นเข้าพอดี จึงรีบเข้าไปประคองนางไว้ทันที ร่างกายของอาจารย์หลินล้มลงซบกับแผงอกของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายของนางโชยเข้าปะทะจมูกของชายหนุ่ม ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้
"อาจารย์หลิน ท่านเป็อะไรหรือไม่ขอรับ?" หลิวหยางเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง มือของเขากระชับเอวของนางไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้ล้มลง
"ข้า... ข้าไม่เป็อะไรมากหรอกหลิวหยาง" อาจารย์หลินเอ่ยเสียงแ่ ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความอับอายระคนความพึงพอใจ "ขอบคุณเ้ามากที่ช่วยข้าไว้"
เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของหลิวหยาง ทำให้เขารู้สึกสับสนในความรู้สึกที่มีต่ออาจารย์หลิน เขายังคงรักและเคารพเซี่ยหนิงดุจมารดาผู้ให้กำเนิด ความผูกพันที่เขามีต่อเซี่ยหนิงนั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอาจารย์หลินมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด ความอ่อนโยน ความเข้าใจ และความเปราะบางของนาง ทำให้เขารู้สึกอยากปกป้องดูแล
ความสับสนนี้เริ่มกัดกินจิตใจของหลิวหยาง เขาเริ่มตั้งคำถามกับความรู้สึกของตนเอง เขาควรจะรู้สึกเช่นนี้กับอาจารย์ของเขาหรือไม่? ความรู้สึกที่เกินเลยกว่าความเคารพศรัทธา มันคืออะไรกันแน่? เขาพยายามขับไล่ความคิดเหล่านี้ออกไปจากหัว แต่ภาพรอยยิ้มหวานๆ ของอาจารย์หลิน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายของนาง และััที่แ่เบาของนาง ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของเขาไม่รู้จบ
ในคืนหนึ่ง หลิวหยางนอนไม่หลับ เขาลุกขึ้นมานั่งที่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ภาพของเซี่ยหนิงและอาจารย์หลินสลับกันไปมาในห้วงความคิดของเขา เซี่ยหนิงคือดวงตะวันที่อบอุ่น ส่องสว่างนำทางชีวิตของเขามาตลอด ส่วนอาจารย์หลินคือดวงจันทร์ที่งดงาม ลึกลับ และเย้ายวนใจ
"ข้ากำลังทำอะไรลงไปกันแน่?" หลิวหยางพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกผิดต่อเซี่ยหนิง ความรู้สึกที่เขามีต่ออาจารย์หลินนั้นเป็สิ่งที่ไม่ถูกต้อง เขาไม่ควรจะรู้สึกเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่อาจห้ามใจตนเองได้
ในขณะที่หลิวหยางกำลังจมอยู่กับความสับสน อาจารย์เฒ่าจ้าวก็ยังคงเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าแผนการของเขากำลังดำเนินไปอย่างที่คาดหวัง เมล็ดพันธุ์แห่งความลุ่มหลงได้ถูกหว่านลงไปในใจของหลิวหยางแล้ว และมันกำลังจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว รอเพียงเวลาที่มันจะผลิดอกออกผล และนำพาความหายนะมาสู่ความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์ระหว่างเซี่ยหนิงและหลิวหยางในไม่ช้า
อาจารย์เฒ่าจ้าวรู้ดีว่าหลิวหยางเป็คนซื่อตรงและมีคุณธรรม การจะทำให้เขาถลำลึกในความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรมนั้นไม่ใช่เื่ง่าย แต่เขาก็มีแผนการที่แยบยลกว่านั้น เขาจะใช้ความสับสนในใจของหลิวหยางเป็เครื่องมือ และจะใช้ความปรารถนาที่หลิวหยางมีต่อเซี่ยหนิงเป็จุดอ่อน
"อีกไม่นานหรอกหลิวหยาง" อาจารย์เฒ่าจ้าวพึมพำกับตัวเอง "เ้าจะต้องตกเป็ของข้า และเซี่ยหนิงก็จะไม่มีวันได้เ้าอีกต่อไป"
แผนการของอาจารย์เฒ่าจ้าวเริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ได้้าเพียงแค่อาจารย์หลินเป็เครื่องมือ แต่เขายัง้าใช้หลิวหยางเป็หมากตัวสำคัญในการทำลายเซี่ยหนิงด้วย เขาจะสร้างสถานการณ์ที่ทำให้เซี่ยหนิงเข้าใจผิดในตัวหลิวหยาง และจะทำให้อาจารย์หลินเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของทั้งคู่
ในวันรุ่งขึ้น อาจารย์เฒ่าจ้าวเรียกอาจารย์หลินมาพบอีกครั้ง "แผนการของเรากำลังดำเนินไปได้ด้วยดี อาจารย์หลิน" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "หลิวหยางเริ่มสับสนในความรู้สึกของเขาแล้ว"
อาจารย์หลินรู้สึกดีใจที่แผนการของตนเองเริ่มได้ผล แต่ในใจลึกๆ ของนางก็ยังคงมีความรู้สึกผิดบาปอยู่ "แล้วท่านจะให้ข้าทำอะไรต่อไปเ้าคะ?"
"เ้าจงสร้างสถานการณ์ที่ทำให้หลิวหยางรู้สึกว่าเซี่ยหนิงไม่เข้าใจเขา" อาจารย์เฒ่าจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า "และเ้าจงแสดงให้เขาเห็นว่าเ้าคือคนที่เข้าใจเขามากที่สุด"
อาจารย์หลินพยักหน้าช้าๆ นางรู้ดีว่านี่คือการก้าวเข้าสู่เส้นทางที่มืดมิดยิ่งขึ้น แต่เพื่อหลิวหยาง นางก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง แม้จะต้องแลกมาด้วยความรู้สึกผิดบาปก็ตาม
ในขณะเดียวกัน หลิวหยางก็ยังคงจมอยู่กับความสับสนในใจ เขาพยายามหลีกเลี่ยงอาจารย์หลิน แต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะอาจารย์เฒ่าจ้าวคอยจัดฉากให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันอยู่เสมอ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่เปราะบาง และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันจะขาดสะบั้นลง
คืนนั้น หลิวหยางกลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า เขานั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ พยายามจดจ่อกับการอ่านตำรา แต่ภาพของอาจารย์หลินก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามสลัดภาพเ่าั้ออกไป แต่ก็ไม่อาจทำได้
เขาตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปยังห้องของเซี่ยหนิง เขา้าที่จะพูดคุยกับนาง ้าที่จะระบายความสับสนในใจของเขาให้นางฟัง แต่เมื่อมาถึงหน้าห้องของเซี่ยหนิง เขาก็หยุดชะงัก
"ข้าควรจะบอกนางดีหรือไม่?" หลิวหยางพึมพำกับตัวเอง เขากลัวว่าหากเซี่ยหนิงรู้เื่นี้ นางจะเสียใจ และเขาไม่อยากทำให้นางเสียใจ
ในที่สุด หลิวหยางก็ตัดสินใจเดินกลับห้องของตนเอง เขาคิดว่าเขาควรจะจัดการกับความรู้สึกของตนเองให้ได้ก่อนที่จะไปพูดคุยกับเซี่ยหนิง เขาไม่้าให้นางต้องมาแบกรับความสับสนของเขา
แต่สิ่งที่หลิวหยางไม่รู้ก็คือ การตัดสินใจของเขาในครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่เส้นทางที่มืดมิดยิ่งขึ้น และจะทำให้เขาต้องถลำลึกเข้าไปในแผนการอันชั่วร้ายของอาจารย์เฒ่าจ้าวอย่างไม่อาจหวนกลับได้อีกต่อไป
ในขณะที่หลิวหยางกำลังต่อสู้กับความสับสนในใจ เซี่ยหนิงก็ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ นางยังคงทุ่มเทให้กับการสอน และคอยดูแลหลิวหยางอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง นางไม่รู้เลยว่าภัยร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และกำลังจะพรากคนที่นางรักไปจากนาง
คืนนั้น เซี่ยหนิงนั่งอ่านตำราอยู่ในห้องของตนเอง นางรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในตัวหลิวหยางใน่หลายวันที่ผ่านมา เขามักจะดูเหม่อลอย และมีท่าทีแปลกๆ แต่นางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก นางคิดว่าเขาคงจะเครียดกับการเตรียมสอบจอหงวน
"หลิวหยาง... เ้ากำลังมีเื่อะไรปิดบังข้าอยู่หรือเปล่า?" เซี่ยหนิงพึมพำกับตัวเอง นางรู้สึกเป็ห่วงหลิวหยางอย่างมาก แต่นางก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
ความรู้สึกกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเซี่ยหนิง นางไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น แต่นางก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลกำลังจะเกิดขึ้นกับหลิวหยาง และนางก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา แม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตของนางก็ตาม
แต่เซี่ยหนิงจะรู้ได้อย่างไรว่าศัตรูที่แท้จริงนั้นอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด และแผนการอันชั่วร้ายที่อาจารย์เฒ่าจ้าววางไว้ กำลังจะนำพาความหายนะมาสู่ชีวิตของนางและหลิวหยางอย่างที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ในขณะที่หลิวหยางกำลังถลำลึกเข้าไปในบ่วงเสน่ห์ของอาจารย์หลิน และเซี่ยหนิงกำลังรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง อาจารย์เฒ่าจ้าวก็กำลังวางแผนการขั้นต่อไปอย่างเงียบๆ เขาจะใช้โอกาสที่หลิวหยางกำลังสับสนในใจ และเซี่ยหนิงกำลังกังวลใจ เพื่อสร้างสถานการณ์ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องแตกหักกัน และเมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะเข้ามาแทรกแซง และเซี่ยหนิงอย่างที่เขาปรารถนามานาน
แผนการของอาจารย์เฒ่าจ้าวเริ่มซับซ้อนและอันตรายยิ่งขึ้น เขาไม่ได้้าเพียงแค่ความสุขทางกาย แต่เขายัง้าที่จะทำลายความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์ระหว่างเซี่ยหนิงและหลิวหยาง และ้าที่จะเซี่ยหนิงทั้งร่างกายและจิตใจ
วันต่อมา อาจารย์หลินได้รับคำสั่งจากอาจารย์เฒ่าจ้าวให้เริ่มขั้นตอนต่อไป นางต้องทำให้หลิวหยางรู้สึกว่าเขา้าความใกล้ชิดมากกว่าเดิม และต้องทำให้เขารู้สึกว่าเซี่ยหนิงไม่เข้าใจความ้าของเขา
ในบ่ายวันนั้น หลิวหยางมาติวหนังสือกับอาจารย์หลินตามปกติ แต่ครั้งนี้นางได้เตรียมแผนการพิเศษไว้ นางแต่งกายด้วยชุดที่เน้นสัดส่วนของร่างกายมากกว่าปกติ และใช้น้ำหอมที่มีกลิ่นหอมหวานเย้ายวน
"หลิวหยาง วันนี้เราจะมาศึกษาบทกวีที่พูดถึงความรักและความปรารถนา" อาจารย์หลินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ "ข้าคิดว่าเ้าควรจะเข้าใจเื่เหล่านี้ให้มากขึ้น เพื่อที่จะเขียนบทกวีได้ดีขึ้น"
หลิวหยางพยักหน้า แต่เขาสังเกตเห็นว่าอาจารย์หลินดูแตกต่างจากปกติ นางดูมีเสน่ห์และดึงดูดใจมากขึ้น กลิ่นหอมที่โชยมาจากตัวนางทำให้เขารู้สึกเหม่อลอย
"บทกวีนี้เขียนโดยกวีเอกในอดีต" นางเอ่ยขณะเปิดหนังสือ "มันพูดถึงความรู้สึกของชายหนุ่มที่เพิ่งเริ่มรู้จักความรัก"
นางเริ่มอ่านบทกวีด้วยเสียงที่เซ็กซี่และเต็มไปด้วยอารมณ์ "'ในใจหนุ่มน้อยมีไฟลุกโชน... เมื่อได้พบหน้าที่รัก... ร่างกายสั่นะเืด้วยความปรารถนา... อยากััผิวที่นุ่มนวล...'"
หลิวหยางรู้สึกตัวร้อนขึ้นเมื่อฟังบทกวีนั้น คำพูดของนางทำให้เขานึกถึงความรู้สึกที่เขามีต่อนางเอง ความปรารถนาที่เขาพยายามกดดันไว้เริ่มปะทุขึ้นมา
"เ้าเข้าใจความหมายของบทกวีนี้หรือไม่?" อาจารย์หลินถามขณะเอียงตัวเข้ามาใกล้เขา "มันพูดถึงความรู้สึกที่ธรรมชาติของชายหนุ่ม"
หลิวหยางพยักหน้าอย่างลังเล เขารู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายของนางที่อยู่ใกล้ๆ กลิ่นหอมของนางทำให้เขาเหม่อลอย
"ข้าคิดว่าเ้าคงจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี" นางกระซิบเบาๆ "เพราะเ้าเป็ชายหนุ่มที่กำลังเติบโต"
นางค่อยๆ เลื่อนมือไปวางบนแขนของเขา ััที่อ่อนโยนทำให้หลิวหยางสั่นเครือ "ความรู้สึกเหล่านี้เป็เื่ธรรมชาติ เ้าไม่ต้องอาย"
"อาจารย์หลิน..." เขาเอ่ยเสียงแ่ "ข้ารู้สึกว่า..."
"รู้สึกอย่างไร?" นางถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "เ้าสามารถเล่าให้ข้าฟังได้ ข้าจะไม่ตัดสินเ้า"
หลิวหยางลังเลสักครู่ แล้วเอ่ยขึ้น "ข้ารู้สึกสับสนในความรู้สึกของตนเอง บางครั้งข้าก็รู้สึกว่าร่างกายของข้าเปลี่ยนไป มีความรู้สึกแปลกๆ ที่ข้าไม่เคยมีมาก่อน"
อาจารย์หลินยิ้มอย่างเข้าใจ "นั่นเป็เื่ปกติของชายหนุ่ม เ้ากำลังเติบโตเป็ผู้ใหญ่ ร่างกายและจิตใจของเ้าเริ่ม้าสิ่งใหม่ๆ"
นางเลื่อนมือลงไปลูบต้นขาของเขาอย่างแ่เบา "ความรู้สึกระหว่างชายหญิงเป็เื่ธรรมชาติ เ้าไม่ต้องกลัวหรืออาย"
หลิวหยางรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ััของมือนางบนต้นขาทำให้ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยััมาก่อนพุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง ท่อนเนื้อของเขาแข็งจนเจ็บ เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกไหม้อยู่ในร่างกาย
"อาจารย์หลิน..." เขาเอ่ยเสียงสั่น "ข้าคิดว่า..."
"ชู่ว..." นางใส่นิ้วบนริมฝีปากของเขา "ไม่ต้องพูดอะไร หลิวหยาง ข้ารู้ว่าเ้ารู้สึกอย่างไร"
นางค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบแก้มของเขาอย่างอ่อนโยน ผิวนุ่มของนางทำให้เขาสั่นเครือ "เ้าเป็ชายหนุ่มที่หล่อเหลา และข้าก็เป็หญิงสาว มันเป็เื่ธรรมชาติที่เราจะรู้สึกดึงดูดกัน"
หลิวหยางมองดวงตาของนางที่เต็มไปด้วยความปรารถนา เขาไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้มาก่อน มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกสะกดจิต ร่างกายของเขาเริ่มตอบสนองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ข้า... ข้าไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร" เขาเอ่ยเสียงแ่
อาจารย์หลินยิ้มหวานๆ "ไม่ต้องทำอะไรหรอก แค่ปล่อยให้ความรู้สึกไหลไปตามธรรมชาติ"
นางค่อยๆ เข้าไปใกล้เขามากขึ้น จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน หลิวหยางรู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างกายของนาง กลิ่นหอมที่โชยมาจากผิวและผมของนางทำให้เขามึนงง
"หลิวหยาง..." นางกระซิบเบาๆ "ข้าอยากให้เ้ารู้ว่า... ข้ามีความรู้สึกต่อเ้ามานานแล้ว"
คำพูดของนางเหมือนฟ้าร้องในหัวของหลิวหยาง เขาไม่เคยคิดเลยว่าอาจารย์หลินจะมีความรู้สึกต่อเขา ความสับสนและความตื่นเต้นปนกันอยู่ในใจ
"แต่ข้า..." เขาพยายามจะพูด แต่นางก็วางนิ้วบนริมฝีปากของเขาอีกครั้ง
"อย่าคิดมาก หลิวหยาง" นางเอ่ยเสียงหวาน "วันนี้มีแค่เราสองคน ไม่มีใครรู้"
นางค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของเขา แล้วนำมาวางบนทรวงอกของตนเอง หลิวหยางใจนแทบจะะโขึ้น ความรู้สึกที่มือของเขาัักับความนุ่มและความอบอุ่นของทรวงอกนางทำให้เขาเหมือนถูกไฟคลอก
"อ๊า..." เขาครางเสียงเบา ไม่อาจควบคุมตัวเองได้
"รู้สึกอย่างไรบ้าง?" อาจารย์หลินถามด้วยเสียงที่เซ็กซี่ "นุ่มหรือไม่?"
หลิวหยางไม่สามารถตอบได้ ความรู้สึกใหม่ที่ไม่เคยััมาก่อนทำให้เขาแทบคิดไม่ออก ทรวงอกของนางนุ่มและอบอุ่น แตกต่างจากร่างกายของเขาอย่างสิ้นเชิง มันทำให้เขาอยากััมากขึ้น
นางค่อยๆ เลื่อนมือของเขาไปตามรูปร่างของทรวงอก ทำให้เขารู้สึกถึงความโค้งเว้าที่สวยงาม "เ้าอยากััมากกว่านี้หรือไม่?" นางกระซิบข้างหูเขา
หลิวหยางรู้สึกเหมือนจะเป็ลม ลมหายใจร้อนของนางที่เป่าใส่หูทำให้เขาสั่นเครือทั้งตัว ท่อนเนื้อของเขาแข็งจนเจ็บ กดดันกับผ้าในกางเกงจนเขาต้องขยับตัวอย่างไม่สบาย
"ข้า... ข้าไม่รู้" เขาตอบเสียงสั่น
อาจารย์หลินยิ้มและค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของตนเองออกทีละเม็ด หลิวหยางมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เมื่อเสื้อเปิดออก เขาได้เห็นทรวงอกที่ขาวเนียนและนูนขึ้นมาอย่างสวยงาม เม็ดทับทิมสีชมพูอ่อนที่ชูชันขึ้นมาอย่างยั่วยวน
"มองได้นะ หลิวหยาง" นางเอ่ยเสียงหวาน "นี่คือร่างกายของผู้หญิง"
หลิวหยางไม่อาจละสายตาได้ นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้เห็นร่างกายของผู้หญิงแบบนี้ ความสวยงามและความเซ็กซี่ของทรวงอกนางทำให้เขารู้สึกเหมือนจะะเิ
"ััได้" นางเอ่ยเสียงกระซิบ "ข้าอยากให้เ้าัั"
หลิวหยางเอื้อมมือไปอย่างลังเล เมื่อปลายนิ้วของเขาแตะผิวขาวเนียนของทรวงอกนาง เขาครางเสียงเบา ความนุ่มและความอบอุ่นทำให้เขาเหมือนถูกไฟคลอก
"นุ่มจัง..." เขาพึมพำ
"ใช่ ร่างกายของผู้หญิงนุ่มกว่าผู้ชาย" อาจารย์หลินเอ่ยด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ "เ้าชอบหรือไม่?"
หลิวหยางพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว มือของเขาเลื่อนไปตามรูปร่างของทรวงอกนาง ััความนุ่มและความยืดหยุ่นที่ทำให้เขาหลงใหล
อาจารย์หลินครางเสียงเบาเมื่อรู้สึกถึงััของเขา "อืมม... เ้าทำให้ข้ารู้สึกดี หลิวหยาง"
เสียงครางของนางทำให้หลิวหยางตื่นเต้นมากขึ้น เขาไม่เคยรู้ว่าการััผู้หญิงจะทำให้รู้สึกดีขนาดนี้ ท่อนเนื้อของเขาแข็งจนเจ็บ เขารู้สึกเหมือนจะะเิ
"หลิวหยาง..." นางกระซิบ "เ้าอยากรู้หรือไม่ว่าผู้หญิงรู้สึกอย่างไรเมื่อถูกัั?"
เขาพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ความอยากรู้อยากเห็นและความปรารถนาที่เพิ่งตื่นขึ้นทำให้เขาลืมทุกอย่าง
นางจับมือของเขาแล้วนำไปวางบนเม็ดทับทิมที่ชูชันขึ้นมา "ลูบตรงนี้เบาๆ" นางสอน
หลิวหยางทำตามที่นางบอก เมื่อปลายนิ้วของเขาลูบไล้เม็ดทับทิมอ่อนๆ อาจารย์หลินครางเสียงหวาน "อืมม... ดีมาก หลิวหยาง"
เสียงครางของนางทำให้เขาตื่นเต้นจนแทบคิดไม่ออก เขาเริ่มลูบไล้และบีบเคล้นทรวงอกของนางอย่างเร่าร้อน ความรู้สึกใหม่ที่ไม่เคยััมาก่อนทำให้เขาหลงใหล
"เ้าเก่งมาก" นางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "ทำต่อไป... อย่าหยุด"
หลิวหยางทำตามคำขอของนาง มือของเขาสำรวจทรวงอกของนางอย่างกระหาย ััความนุ่มและความอบอุ่นที่ทำให้เขาเมาหลง
อาจารย์หลินเห็นว่าเขาเริ่มหลงใหลแล้ว นางจึงค่อยๆ เลื่อนมือลงไปหาส่วนล่างของเขา เมื่อมือของนางแตะท่อนเนื้อที่แข็งแกร่งผ่านผ้า หลิวหยางกรีดร้องเบาๆ
"อ๊า!" เขาครางด้วยความใและความเสียวซ่าน
"เ้าแข็งมาก" นางเอ่ยด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ "นี่คือสัญญาณที่ร่างกายของเ้า้าข้า"
หลิวหยางไม่อาจตอบได้ ความรู้สึกที่มือของนางััส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของเขาทำให้เขาเหมือนจะบ้าคลั่ง
นางเริ่มลูบไล้ผ่านผ้า ทำให้เขาสั่นเครือทั้งตัว "รู้สึกดีหรือไม่?" นางถาม
"ดี... ดีมาก..." เขาตอบด้วยเสียงแหบพร่า
อาจารย์หลินยิ้มและเริ่มปลดกระดุมกางเกงของเขา หลิวหยางใ แต่ก็ไม่ขัดขวาง ความอยากรู้อยากเห็นและความปรารถนาที่รุนแรงทำให้เขายอมให้นางทำ
เมื่อท่อนเนื้อของเขาถูกปลดปล่อยออกมา อาจารย์หลินมองด้วยความพึงพอใจ "ใหญ่และแข็งแกร่งมาก" นางเอ่ย "เ้าเป็ชายที่สมบูรณ์แล้ว"
หลิวหยางรู้สึกภาคภูมิใจและตื่นเต้นไปพร้อมกัน นี่เป็ครั้งแรกที่ผู้หญิงเห็นและััส่วนนี้ของเขา
นางเริ่มใช้มือลูบไล้อย่างช่ำชอง ทำให้เขาครางด้วยความสุขสม "อืมม... อาจารย์หลิน..."
"เรียกชื่อข้าเถิด" นางกระซิบ "วันนี้เราไม่ใช่อาจารย์กับศิษย์"
"หลิน... หลิน..." เขาครางชื่อของนาง
ความรู้สึกที่มือนุ่มของนางลูบไล้ท่อนเนื้อของเขาทำให้เขาเหมือนจะบินขึ้นฟ้า เขาไม่เคยรู้ว่าจะมีความรู้สึกดีขนาดนี้
อาจารย์หลินเห็นว่าเขาเริ่มใกล้จุดสุดยอดแล้ว นางจึงหยุดมือ ทำให้เขาครางด้วยความผิดหวัง
"ยังไม่ถึงเวลา" นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "ข้าอยากให้เ้าััข้าก่อน"
นางจับมือของเขาแล้วนำลงไปยังส่วนล่างของตนเอง หลิวหยางใเมื่อรู้สึกถึงความชื้นและความร้อนที่นั่น
"นี่คือส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของผู้หญิง" นางสอน "ลูบเบาๆ"
หลิวหยางทำตามที่นางบอก เมื่อปลายนิ้วของเขาััส่วนที่ชื้นและอบอุ่นของนาง เขารู้สึกตื่นเต้นจนแทบคิดไม่ออก
"อืมม... ดีมาก หลิวหยาง" นางครางด้วยความสุขสม "เ้าทำให้ข้ารู้สึกดีมาก"
เสียงครางของนางทำให้เขาตื่นเต้นมากขึ้น เขาเริ่มสำรวจส่วนนั้นของนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ตรงนี้" นางจับมือของเขาไปยังจุดเล็กๆ "นี่คือจุดที่ทำให้ผู้หญิงรู้สึกสุขสมที่สุด"
เมื่อเขาลูบไล้จุดนั้น อาจารย์หลินกรีดร้องเบาๆ "อ๊า! ใช่แล้ว... ตรงนั้น..."
หลิวหยางรู้สึกเหมือนได้ค้นพบสมบัติ เขาเริ่มลูบไล้จุดนั้นอย่างเร่าร้อน ทำให้นางสั่นเครือและครางด้วยความสุขสม
ทั้งคู่ััซึ่งกันและกันอย่างเร่าร้อน หลิวหยางได้เรียนรู้ความแตกต่างของร่างกายผู้หญิง ความนุ่มนวล ความอบอุ่น และเสียงครางหวานๆ ที่ทำให้เขาหลงใหล
ในที่สุด ทั้งคู่ก็ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน หลิวหยางกรีดร้องด้วยความสุขสมสุดขีด ขณะที่อาจารย์หลินก็สั่นเครือด้วยความรู้สึกเดียวกัน
หลังจากนั้น ทั้งคู่นอนหอบเหนื่อย หลิวหยางรู้สึกเหมือนเพิ่งได้เกิดใหม่ ความรู้สึกที่เพิ่งััทำให้เขารู้สึกทั้งสุขสมและสับสน
"เป็อย่างไรบ้าง?" อาจารย์หลินถามด้วยเสียงอ่อนโยน
"มัน... มันวิเศษมาก" เขาตอบด้วยเสียงที่ยังสั่นเครือ "ข้าไม่เคยรู้ว่าจะมีความรู้สึกแบบนี้"
นางยิ้มและลูบผมของเขาอย่างอ่อนโยน "นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้น หลิวหยาง ยังมีอีกหลายสิ่งที่ข้าอยากสอนเ้า"
หลิวหยางมองนางด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล ความรู้สึกที่เพิ่งััทำให้เขาอยากได้มากขึ้น
"เ้าอยากเรียนรู้อีกหรือไม่?" นางถามด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
เขาพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ความปรารถนาที่เพิ่งตื่นขึ้นทำให้เขาลืมทุกอย่าง รวมถึงเซี่ยหนิงที่เขาเคยรัก
อาจารย์หลินยิ้มในใจ แผนการของอาจารย์เฒ่าจ้าวกำลังได้ผลอย่างที่คาดหวัง หลิวหยางเริ่มถลำลึกเข้าไปในบ่วงแห่งตัณหาที่นางและอาจารย์เฒ่าจ้าวสร้างขึ้น
คืนนั้น หลิวหยางกลับบ้านด้วยความรู้สึกสับสน เขาไม่อาจลืมสิ่งที่เกิดขึ้นกับอาจารย์หลิน ความรู้สึกใหม่ที่เขาได้ััทำให้เขาอยากได้อีก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกผิดต่อเซี่ยหนิง
เขานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ พยายามจดจ่อกับการอ่าน แต่ภาพของอาจารย์หลินก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทรวงอกขาวเนียนของนาง เสียงครางหวานๆ และความรู้สึกที่ร่างกายของนางโอบล้อมเขา
เขาลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง ความปรารถนาที่เพิ่งตื่นขึ้นทำให้เขารู้สึกกระสับกระส่าย เขาอยากกลับไปหาอาจารย์หลิน อยากััความรู้สึกนั้นอีกครั้ง
"ข้ากำลังทำอะไรลงไป?" เขาพึมพำกับตัวเอง "ข้ารักเซี่ยหนิง แต่ทำไมถึงคิดถึงอาจารย์หลิน?"
ความสับสนนี้เริ่มกัดกินจิตใจของเขา เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ความรู้สึกที่มีต่อเซี่ยหนิงยังคงอยู่ แต่ความปรารถนาที่มีต่ออาจารย์หลินก็รุนแรงไม่แพ้กัน
อะไรจะเกิดขึ้นต่อไปกับความสัมพันธ์ของเซี่ยหนิงและหลิวหยาง? และอาจารย์เฒ่าจ้าวจะประสบความสำเร็จในแผนการอันชั่วร้ายของเขาหรือไม่?