เมื่อเจี๋ยนกั๋วรู้ว่าตนปลอดภัยแล้ว ประจวบเหมาะได้ไออุ่นของอีกคนก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
หนึ่งศิษย์หนึ่งอาจารย์ ได้พาเจี๋ยนกั๋วมาที่กระท่อมหลังน้อยที่พวกเขาอาศัยอยู่และทำการรักษา
เลี่ยงหรงได้ดูแลอีกฝ่ายอย่างดีจนทั้งสองเริ่มรู้สึกดี ๆ ต่อกัน พอิหยางเริ่มสังเกตเห็นจึงหาโอกาสให้เจี๋ยนกั๋วออกไปจากชีวิตของพวกเขาในทันที
"เลี่ยงหรง นี่คือรายชื่อสมุนไพรที่ข้า้าเ้าจงไปหาในป่ามาให้ข้า" ิหยาง
"ขอรับ" เลี่ยงหรง
"ข้าไปด้วย" เจี๋ยนกั๋ว
"ไปสิ ข้าจะไปเตรียมของรอสักครู่นะ" เลี่ยงหรง ยิ้มและกำลังจะเดินไปเอาอุปกรณ์
"ไม่...เลี่ยงหรงเ้าเข้าไปหาสมุนไพรคนเดียวคือข้ามีเื่ให้เจี๋ยนกั๋วช่วยนะ" ิหยาง
"อ๋อ..เช่นนั้นเดี๋ยวข้ารีบไปรีบกลับมานะอากั๋ว" เลี่ยงหรง
"ได้ ข้าจะทำอาหารไว้รอเ้านะอาหรงรีบกลับมาข้าจะรอ" เจี๋ยนกั๋ว ส่งยิ้มหวานไปให้
"พอๆ ไปแค่หาสมุนไพร ร่ำลากันอยู่ได้" ิหยาง พูดจบก็เดินหนีไป
เจี๋ยนกั๋วและเลี่ยงหรงมองหน้ากันก่อนที่จะหัวเราะออกมาพร้อมกัน
เลี่ยงหรงเดินมาจับมือเจี๋ยนกั๋วและก้มลงจุมพิตไปหนึ่งที"ข้าไปก่อนนะ"
"อืม.." เจี๋ยนกั๋ว
หลังจากนั้นเลี่ยงหรงก็เดินทางเข้าป่าไปเจี๋ยนกั๋วมองตามจนอีกฝ่ายลับตา จึงหันมาเตรียมเข้ากระท่อมแต่ต้องใเมื่อเห็นิหยางยืนมองอยู่
"องค์รัชทายาท ท่านจะไปเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ" ิหยาง
เขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครั้แ่ที่เห็นป้ายหยกประจำตัวตอนที่ช่วยอีกฝ่ายแล้ว เจี๋ยนกั๋วให้เขาปกปิดฐานะเป็ความลับเพราะกลัวจะเกิดอันตรายกับทั้งตัวเจี๋ยนกั๋วเองและพวกเขาทั้งสองเขาจึงรับปาก แต่ใครจะคิดว่าศิษย์ที่เขารักเหมือนลูกกลับไปชอบพอกับเจี๋ยนกั๋วได้
ซึ่งถ้าปล่อยไปคนที่เจ็บก็ต้องเป็เลี่ยงหรงอย่างแน่นอนเพราะเด็กกำพร้าคนหนึ่งเดินทางเร่ร่อนกับเขามาั้แ่เกิด ไม่มีที่อยู่เป็หลักเป็แหล่งจะไปชอบกับองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ได้เช่นไร ต่อให้องค์รัชทายาทพาเข้าวังก็ไม่วายเป็แค่ชายบำเรอขององค์รัชทายาทเพราะเป็บุรุษไม่สามารถมีทายาทให้กับองค์รัชทายาทได้
เมื่อเจี๋ยนกั๋วได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป
"ข้ายังไม่ได้คิด" เจี๋ยนกั๋ว
"ท่านหายดีแล้ว ถึงเวลาที่ท่านจะไปอยู่ในที่ของท่านได้แล้ว" หยางิ
"ข้ายัง..." เจี๋ยนกั๋ว ยังพูดไม่ทันจบ
"องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ" เฉินกงกง วิ่งเข้ามาหานายตน
"ท่าน..ท่านทำอันใด ทำไมพวกเขา" เจี๋ยนกั๋วใที่เห็นทุกคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วแต่ยังมีชีวิตอยู่ ใจหนึ่งก็ดีใจแต่อีกใจก็วูบโหวง
"ขอบคุณท่านหมอมากที่ส่งข่าวให้พวกเรา นี่คือสินน้ำใจ" ตงหลินคารวะท่านหมอ ตรงหน้าที่บอกว่าเจี๋ยนกั๋วอยู่ที่นี่พร้อมกับส่งถุงทองขนาดใหญ่ให้ิหยาง
"ขอบคุณท่านองครักษ์ ข้าแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น" ิหยาง ใจลึกๆก็รู้สึกผิด แต่เขาต้องตัดไฟแต่ต้นลมเพื่อเลี่ยงหรง
"องค์รัชทายาทพวกเราไปกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าาทรงเป็ห่วงพระองค์มาก"เฉินกงกง
ตงหลินเอารถม้ามาและรีบพาเจี๋ยนกั๋วขึ้นรถม้าทันที
เจี๋ยวกั๋วที่รู้สึกมึนงงสับสน กับความวุ่นวายที่อยู่ตรงหน้า ได้แต่หันไปมองิหยางด้วยความรู้สึกหลากหลายโกรธ เกลียด เสียใจ เหมือนถูกหักหลัง สับสนปนเปลไปหมด
และเขายังไม่ได้ลาเลี่ยงหรงเลยแล้วเมื่ออีกฝ่ายกลับมาไม่เจอเขา จะรู้สึกเช่นไร
แต่เมื่อถูกคนล้อมหน้าล้อมหลังจึงจำต้องขึ้นรถม้าไป
ิหยางมองดูรถม้าเคลื่อนตัวออกไปจนลับตา
"ข้าจำเป็ต้องทำ ท่านไม่สามารถรักกับเลี่ยงหรงได้"
เจี๋ยนกั๋วเมื่อกลับมาก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ จนฮ่องเต้เจี๋ยนต้า เรียกไปเข้าเฝ้าเป็การส่วนตัว
"เสด็จพ่อเรียกข้ามาด้วยเื่อันใดพ่ะย่ะค่ะ" เจี๋ยนกั๋ว
"ในฐานะที่ข้าเป็พ่อของเ้า ข้าจะขอเตือนเ้าว่า หากเ้าต้องอยู่ในฐานะผู้ดูแลแผ่นดินเป็ฮ่องเต้เ้ามิควรมีความรัก หรือแสดงออกว่าโปรดปรานใครเป็พิเศษ"เจี๋ยนต้า
"เสด็จพ่อ" เจี๋ยนกั๋ว ใที่เจี๋ยนต้ารู้เื่ของเขา
"ฟังพ่อนะ" เจี๋ยนต้า หันมาจับไหล่บุตรของตนจ้องไปที่ดวงตาของเจี๋ยนกั๋วที่กำลังสั่นไหว สับสน
"หากเ้ารักคนผู้นั้นจริง ต้องให้เขาห่างเ้ามากที่สุดเพราะบัลลังก์ันี้ เ้าจะมีจุดอ่อนให้ศัตรูเล่นงานไม่ได้เว้นแต่เ้า้าให้เขาตาย" ฮ่องเต้เจี๋ยนต้า
"แต่ข้าจะปกป้องเขาด้วยชีวิตของข้า" เจี๋ยนกั๋ว
"ตื่นเถิดลูก เ้าจงมองไปที่รอบตัวของเ้าในตอนนี้ มีศัตรูรอบด้านโดนลอบวางยาพิษวันเว้นวัน ออกไปไหนก็มีนักฆ่าตามเป็เงาตามตัวเ้าเสียองครักษ์ไปเท่าไหร่แล้ว เ้าเป็คนฉลาดหากศัตรูรู้เื่ราวของเขาเ้าคิดว่าเขาจะรอดหรือ" ฮ่องเต้ถึงแม้คำพูดจะรุนแรงไปบ้าง แต่เจี๋ยนกั๋วต้องเติบใหญ่และเป็ผู้ครองแผ่นดินคนต่อไป
เจี๋ยนกั๋วรู้สึกแย่เมื่อนึกถึงทหารที่ปกป้องเขาจนตายเขาไม่้าให้เลี่ยงหรงต้องมาตายเพราะเขาอีกเจี๋ยนต้าเมื่อเห็นเจี๋ยนกั๋วฟังตนก็เอ่ยต่อ
"เมื่อก่อนพ่อเองก็เคยมีคนที่รัก พ่อคิดว่าจะปกป้องนางได้เ้ารู้หรือไม่นางต้องตายเพราะพ่อ ครอบครัวนางก็ถูกฆ่ายกตระกูล พ่อทำอันใดได้ในเมื่อตอนนั้น พ่อเป็เพียงเด็กคนหนึ่ง เสด็จปู่ของเ้าบอกพ่อว่านี้คือผลแห่งความดื้อรั้นที่พ่อแสดงออกว่ารักนางมากเพียงใด พ่อรู้ว่าเ้าเ็ปเพียงใดแต่ในเมื่อเราถูกชะตาฟ้าลิขิตให้เป็ฮ่องเต้ผู้ปกครองทั้งแคว้น เป็ใหญ่เหนือผู้คนเราก็ต้องไร้ใจ ห้ามมีความรักต่อผู้ใดการแต่งงานหรือรับสนมต้องเพื่อสร้างฐานอำนาจให้มั่นคงยิ่งการมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนั้นเรากระทำเพื่อมีทายาทเพียงเท่านั้นหาได้มีความรักใคร่ไม่ เ้าเข้าใจคำพูดของพ่อหรือไม่" เจี๋ยนต้า
"เข้าใจพ่ะย่ะค่ะ" เจี๋ยนต้า
"ดังนั้นทำตัวปกติเสีย ตั้งใจฝึกฝนทั้งบุ๋นและบู๊ลืมทุกอย่างให้หมดสิ้นกับคนผู้นั้นคิดเสียว่าเป็เพียงฝันตื่นหนึ่ง และจงเก็บเขาไว้เป็ความลับถ้าอยากให้เขาปลอดภัย" เจี๋ยนต้า
เจี๋ยนกั๋วสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะตอบกลับผู้เป็พ่อ "พ่ะย่ะค่ะ"
หลังจากนั้นเขาก็กลับตำหนักตั้งใจฝึกฝนและพยายามลืมเื่ของเลี่ยงหรง
ทุกอย่างกลับมาปกติแต่จิตใจของเจี๋ยนกั๋วยังคงโหยหา คิดถึงอีกฝ่ายเขาให้องครักษ์คนสนิทไปติดตามความเป็ไปของอีกฝ่ายอย่างลับๆ
"เจิ้นคิดว่าเขาจะทำตามที่เจิ้นบอก" ฮ่องเต้เจี๋ยนต้า
"องค์รัชทายาทยังแอบติดตามเด็กคนนั้นตอนนี้คนขององค์ชายรองเริ่มสงสัยและมีการติดตามสองคนนั้นองค์ชายสามก็เริ่มมีการเคลื่อนไหว กระหม่อมเกรงว่าสองคนนั้นจะตกเป็เครื่องมือขององค์ชายรองหรือองค์ชายสามได้พ่ะย่ะค่ะ" ตงฟางองครักษ์ประจำกายของฮ่องเต้ เป็บิดาของตงหลิน
"เจิ้นจะออกไปพบคนที่เป็อาจารย์ ดูเ้านั้นจะพูดง่ายเ้าจงเตรียมตัวให้พร้อม เจิ้นจะไปเปลี่ยนชุด" ฮ่องเต้
"พ่ะย่ะค่ะ" ตงฟาง
ในเวลาต่อมาฮ่องเต้ที่ปลอมตัวเป็คหบดีก็เดินทางไปหาิหยางและทั้งสองก็ตกลงกันว่าต้องตัดความรักต้องห้ามในครั้งนี้ โดยทั้งสองได้ร่วมมือกัน
458
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
