กว่าสตรีเ่าั้จะจากไปกันหมดซาลาเปาของพ่อค้าหนุ่มหล่อก็หมดไปสามลังถึงแล้วจั๋วเหรินหาวกับโหยวอีจึงลุกขึ้นปัดใบไผ่ที่ติดตามเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปหารถเข็นคันนั้น
“ระยะนี้เ้าเห็นหญิงสองคนสะพายสัมภาระเหมือนจะหนีออกจากบ้านผ่านมาทางนี้หรือไม่?”
“อืม...เดี๋ยวนะขอรับ! ขอข้าเก็บเงินเข้าถุงสักครู่”พ่อค้ารีบนับแล้วเก็บเงินใส่ถุง โหยวอีเห็นแล้วรู้สึกคลางแคลงใจ
“มิใช่ว่าเ้าแสร้งขายซาลาเปาบังหน้าหรอกหรือ?”
“มิได้ขอรับ! ข้าชอบทำอาหารมากที่พวกนางมาซื้อมิใช่เพราะตัวข้าเพียงอย่างเดียวแต่ท่านไม่สังเกตหรือว่าซาลาเปาของข้าก็รสชาติดีด้วย?”
หัวหน้ามือปราบรีบพยักหน้ารับเขาเองก็รู้สึกเช่นกันว่าซาลาเปาที่เขากินไปลูกนั้นอร่อยอย่างยิ่ง
“เ้าขายดีเช่นนี้ทุกวันมิใช่ได้เงินมากกว่าเบี้ยหวัดแล้วกระมัง?”
“ขอรับ! ก่อนจะเป็มือปราบข้าก็แอบออกมาขายซาลาเปาสืบข่าวอยู่บ่อยๆส่งข่าวไปขายสำนักข่าวนกกระจิบได้เงินมามากโข พอมาเป็มือปราบก็ได้เบี้ยหวัดเพิ่มอีกไม่นานก็คงพอจะตึกเล็กๆ เอาไว้ขายซาลาเปาได้”
“ไอหยา!มือปราบจั๋วดูเหมือนสายสืบจะรวยกว่าข้ากับเ้าเสียแล้ว!”
จั๋วเหรินหาวส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“หัวหน้าขอรับ เราจะมาถามเขาเื่ฮูหยินกับสาวใช้นะขอรับมัวแต่ถามเื่ค้าขายอยู่ได้”
มือปราบเหยียนเห็นหัวหน้าทั้งสองของตนเริ่มทะเลาะกันจึงรีบห้ามทัพ
“เอาล่ะขอรับ! ตกลงเกิดเหตุอันใดกันแน่?มือปราบจั๋วหมายถึงพวกท่านกำลังตามหาฮูหยินกับสาวใช้ที่ลอบหนีออกจากจวนใช่หรือไม่?”
“อืม...ใช่!”
“ข้าเห็นแม่นางสองคนออกจากจวนใต้เท้าโหยวเมื่อหลายวันก่อนพวกนางแต่งกายเป็สาวใช้เหมือนกันสะพายห่อผ้า มีคุณชายผู้หนึ่งนำรถม้ามาจอดรถรออยู่ไม่ไกลพวกนางไปกับคนผู้นั้นล่ะขอรับ”
โหยวอีตาโต“นางหนีไปกับเ้าคนชั่วผู้นั้นจริงเสียด้วย!”
จั๋วเหรินหาวรีบหันไปหาเหยียนถัง“เ้าจำลักษณะการแต่งกายและรูปลักษณ์ของบุรุษผู้นั้นได้หรือไม่?”
“จำได้แม่นเลยขอรับ! ท่านอย่าลืมสิว่าข้าเป็สายสืบ”มือปราบซาลาเปารีบหยิบเอาสมุดที่ซ่อนไว้ใต้รถเข็นซาลาเปาออกมาเขาใช้ถ่านขีดเขียนคำคร่าวๆ เอาไว้ จั๋วเหรินหาวรับไปอ่านแล้วส่ายหน้า
“ข้าจะได้รู้ได้อย่างไรว่าเ้าเขียนอะไรเอาไว้?ดูสิ! ทอง ฟ้า อินทรี”เขามองคำเดี่ยวที่เขียนไว้จนเต็มหน้าก็ยังไม่อาจเดาได้ว่าเหยียนถังหมายความเช่นใด
หัวหน้าโหยวจึงรีบสั่งให้สายสืบหน้าใหม่ที่เขาเพิ่งเคยเห็นผู้นั้นรีบนำรถเข็นไปเก็บเหยียนถังจึงเข็นรถเลยกำแพงจวนแรกไปแล้วเลี้ยวเข้าตรอกเล็กด้านหน้า ผลักประตูเล็กๆที่ดูเหมือนจะเป็ด้านหลังจวนขุนนางกรมมหาดไท ผู้หนึ่งแล้วเข็นรถไปเก็บก่อนจะเดินออกมาพร้อมปิดประตูไว้
“เ้ารู้จักคนจวนนั้นหรือ?”
“ขอรับ!ว่าแต่พวกท่านจะพาข้าไปที่ใดหรือขอรับ?”
“จะพาเ้าไปสำนักข่าวนกกระจิบน่ะสิ!ให้เ้าบอกรูปพรรณสัณฐานของบุรุษผู้นั้นให้พระชายาวาดรูปออกมาน่าจะง่ายกว่า”
ไม่นานนักชิงหลานที่ก้มหน้าก้มหน้าวาดตามคำบอกเล่าก็เงยหน้าขึ้นยื่นภาพคนผู้นั้นให้กับหัวหน้ามือปราบโหยวได้ดู
“นี่มันคุณชายหลาง! ไอ้คนเ้าเล่ห์ถนนสุนัขหอนนี่?”
จั๋วเหรินหาวรีบชะโงกหน้ามาดูภาพวาดนั้น“อืม...เป็หลางเฉิงเจ๋อจริงๆ ด้วย”
พ่อหนุ่มซาลาเปาฟังแล้วก็นึกข้องใจ“หัวหน้าโหยวขอรับ!ถนนสุนัขหอนคือที่ใดหรือขอรับ? ข้ามิเคยได้ยินชื่อถนนสายนี้มาก่อน”
“อ้อ!หัวหน้าโหยวหมายถึงสุขสันต์อย่างไรเล่า? กลางวันราวกับป่าช้า กลางคืนคึกคักผู้คนขวักไขว่ส่งเสียงโหวกเหวก หัวหน้าโหยวจึงเรียกถนนสุนัขหอน”
“อะฮ้า! หัวหน้าเรียกได้เหมาะสมขอรับ!” เหยียนถังพยักหน้ารับว่าเข้าใจ ถนนสายนั้นรวมบ่อนการพนันทั้งเล็กและใหญ่รวมทั้งมีเหลาสุราที่มีบริการบุรุษหน้าตาแฉล่มแช่มช้อยอยู่ด้วยหลายแห่งเปิดบริการจนถึงรุ่งอรุณ ทว่าตอนกลางวันทั้งถนนกลับเงียบกริบ
“ว่าแต่คุณชายหลางนี่ใช่บุตรคหบดีหลางหรือเปล่าขอรับ?”
“ใช่! ข้ากับมันเป็อริกันั้แ่สมัยยังศึกษาที่สถาบันเค่อเฉิงยามนั้นข้ากับมันผลัดกันกลั่นแกล้งจนถูกอาจารย์ลงโทษอยู่หลายคราครั้งสุดท้ายข้าเลยจัดหนักจับมันแช่สระในสถาบันจนมันเป็หวัดไปหลายวัน”
ชิงหลานมองหน้าโหยวอี“นี่ท่านเคยเกเรเช่นนั้นเชียวหรือหัวหน้าโหยว?”
“คนเช่นมัน! หากไม่ตอบโต้เช่นนี้เราเองจะฝ่ายลำบากนะพะยะค่ะ”
“อืม...ครั้งนี้มันถึงกับชวนฮูหยินของท่านหนี...ท่านคิดจะทำเช่นไร?”
“ไปกับผู้อื่นกระหม่อมไม่ว่า! แต่ไปกับเ้าสุนัขหลางกระหม่อมยอมไม่ได้! งานนี้เห็นทีต้องตามล่าหาตัวมันให้พบพะยะค่ะ”
จั๋วเหรินหาวเคยพบคุณชายหลางสองสามครั้งดูอย่างไรฮูหยินของหัวหน้าโหยวก็ไม่น่าจะชื่นชอบคนผู้นี้ได้
“ศิษย์พี่! ท่านคิดอย่างไร?”
“กระหม่อมว่าหาตัวพวกเขาให้พบแล้วค่อยสอบถามดีกว่าพะยะค่ะกระหม่อมไม่คิดว่าอาซ้อ เอ๊ย! จ้าวฮูหยินจะชอบพอกับคนเยี่ยงนี้!”
“คุณชายหลางเลวร้ายนักหรือ?”พระชายาชิงหลานมองดูภาพในมือของศิษย์พี่แล้วเอ่ยถามด้วยความข้องพระทัย
“เรียกว่าหาดีไม่ได้จะดีกว่าพะยะค่ะ!”โหยวอีตอบด้วยท่าทางเขม่นเข่นเขี้ยว“หลางเฉิงเจ๋อผู้นี้สร้างความเดือดร้อนอยู่ไม่เว้นแต่ละวันกระทั่งบิดามารดาของมันเองยังเอือมระอาพะยะค่ะ”
**************************
312
