หลังจากงานใหญ่ของคลินิกผ่านไป เหล่าบรรดาหมอๆ ก็มีเวลาได้หายใจหายคอกันมากขึ้น
“ไงคุณ...”
“ไม่เจอกันเกือบเดือน”
“สบายดีนะ”
หมอภัทรเอ่ยทักทายเพื่อน
“ครับ”
“สบายดี”
“คุณล่ะ”
ถามกลับ
“เหมือนคุณนั่นแหละ”
“ไม่ยุ่งเหมือนก่อน”
“มีเวลาได้จิบกาแฟเยอะขึ้น”
หัวเราะขำๆ เพราะชีวิตหมอภัทรเค้าก็มีแรงได้เพราะกาแฟ
“แต่อีกไม่นาน…”
“คงได้กลับมาเหนื่อยเหมือนเดิม”
พูดออกมาเหมือนรู้เหตุการณ์ในอนาคต
“แล้วเคลียร์กันเรียบร้อยมั้ย”
“เื่ที่หัวหิน”
ถามเพื่อนต่อเพราะหลังจากเหตุการณ์วันนั้นคุณทั้งคู่ก็ยังไม่มีโอกาสมาเจอกันจนกระทั่งวันนี้ที่ถูกเรียกตัวเข้ามาประชุมที่สำนักงานใหญ่
“เรียบร้อยดีครับ”
“ผมกับน้องแคทเข้าใจกันแล้ว”
“ต้องขอบคุณคุณอีกครั้งที่ช่วย”
“ส่วนแอม…”
“ั้แ่คืนนั้น”
“เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย”
คุณหมอตัวสูงเล่าความจริงที่เกิดขึ้น
“ดีใจด้วยคุณ”
“ความสัมพันธ์มันก็แบบนี้แหละ”
“มีทั้งตอนมีความสุข”
“ความทุกข์”
“ต้องค่อยๆทำความเข้าใจ”
“ปรับๆกันไป”
“เฮ้อออ…”
พูดจบถอนหายใจออกมา1 เฮือก
“ไปดีกว่า…”
“ผมไปรอในห้องประชุมนะ”
อารมณ์ปลงเล็กๆ
“อึหึ”
หมอตัวสูงหัวเราะเบาๆให้กับอารมณ์ของคุณเพื่อน
.
.
“สวัสดีทุกคน…”
“ดีใจที่ได้กลับมาเจอพวกคุณอีกครั้งนะครับ”
CEO เอ่ยขึ้นทักทายหมอๆ
“หลังจากที่เราปล่อยคลิปออกไป”
“ยอดการใช้บริการก็มีแนวโน้มมากขึ้น”
“ผมรู้สึกภาคภูมิใจในตัวพวกคุณมาก”
“ที่พวกคุณตั้งใจทำงานหนักเพื่อคลินิกของเรา”
“แล้วผมก็มีข่าวดีมาแจ้งให้พวกคุณทราบอีกเื่”
“ทางคลินิกจะมอบทุนการศึกษา”
“ให้กับหมอภัทรและหมอจอม”
“ไปศึกษาพัฒนาเพิ่มเติมเกี่ยวกับนวัตกรรมใหม่ๆ”
“เพื่อนำมาพัฒนาคลินิกของเรา”
“ส่วนหมอหยกกับหมอฝ้าย”
“ผมจะส่งคุณไปดูงานที่ประเทศเกาหลีใต้”
“อั๊ยย!!!”
เสียงอุทานดีใจของหมอ2 สาว แล่บออกมาให้ห้องประชุมได้มีเสียงครึกครื้น
คนตัวสูงหันหน้ามองเพื่อนข้างๆที่พูดว่าอีกไม่นานคงจะเหนื่อยคงเป็เื่นี้ซินะ คุณเพื่อนยักคิ้วกลับเบาๆ เป็การบอกว่าที่คุณคิดน่ะถูกแล้ว
.
.
ซ่าๆๆๆ…
ปึก
หลังล้างมือทำความสะอาดหลังเสร็จกิจภายในห้องน้ำ
“ไงคุณ…”
“กังวลมั้ย”
เพื่อนตัวสูงที่ยืนล้างมืออยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้น
“ไม่กังวลหรอกครับ”
“เื่ไปเรียนต่อ”
“แต่...”
หมอหนุ่มหยุดประโยคไว้แค่นั้นแล้วพลางคิด
“ผมรู้ว่าคนเก่งอย่างคุณ”
“ไม่กังวลเื่อะไรพวกนี้หรอก”
“แต่คุณดูจะกังวลเื่อื่นอยู่ซินะ”
หมอภัทรมองเพื่อนแว้บเดียวก็รู้ว่าคุณเค้ากังวลเื่อะไร
ตบบ่าแปะๆ
“ปีเดียวมันเร็วอยู่นะคุณ”
“ไม่ต้องคิดมาก”
ให้กำลังใจแล้วเดินออกไป
Part หมอจอม
อึหึ ผมไม่กังวลเื่ไปเรียนต่อหรอกครับเื่เรียนนี่ชิวๆสำหรับผม แต่สิ่งที่กังวลและทำให้คิดไม่ตกก็คือเื่ที่จะต้องห่างจากแฟนตัวเล็กของผมนี่ซิเธอจะเหงามั้ย เธอจะอยู่โดยที่ไม่มีผมคอยดูแลได้หรือเปล่าแล้วเธอจะเปลี่ยนใจไปจากผมมั้ย
ลึกๆ แล้วผมกลัวครับกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนกับความรักครั้งเก่าที่ต้องจบลงก็เพราะเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้ ตอนนั้นผมได้ทุนไปเทคคอร์สที่อังกฤษ 6เดือน แค่ 6 เดือน อดีตแฟนก็ขอเลิกกับผมเพราะเธอ้าคนรักที่อยู่กับเธอไม่ทิ้งให้เธอต้องอยู่โดดเดี่ยวตามลำพัง
ตอนนั้นเล่นเอาผมเกือบเรียนไม่จบคอร์สเลยครับโดนบอกเลิก่สอบ final ก่อนจบคอร์สพอดีด้วย คิดกลับไปตอนนั้นก็หวั่นใจอยู่เหมือนกันว่าเหตุการณ์แบบตอนนั้นจะหวนกลับมาเกิดซ้ำอีกครั้งหนึ่งมั้ย
.
.
ตือดือดึ้ง…
เสียงแอพพลิเคชั่นดังเรียกให้คนตัวสูงหลุดออกจากความคิดเกี่ยวกับเื่ราวในอดีตแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“เย็นนี้ต้องสวยมากหรือเปล่า”
ข้อความนี้เปลี่ยนโหมดให้คนที่กำลังคิดไม่ตกให้กลับมามีเสียงหัวเราะ
“อึหึ”
“สวยเบาๆพอครับ”
“เดี๋ยวพี่ทนไม่ไหว”
ตอบกลับไปแบบนั้น ใช่ครับเย็นนี้ผมนัดกับน้องแคทไปกินข้าวเย็นผมมีอะไรจะเซอร์ไพร์เธออยู่แล้วด้วย แต่พอประชุมเสร็จกลายเป็ว่ามีเื่เซอร์ไพร์เธอเพิ่มขึ้นซะงั้นแล้วเธอจะรู้สึกยังไงนะหมอตัวสูงอดคิดไม่ได้
.
.
หลังจากที่คนตัวสูงขับรถไปรับคนตัวเล็กที่บ้านแล้วไม่นานนักเบ๊นซ์หรูก็จอดเทียบที่ท่าเรือแห่งหนึ่ง
“พี่จอมพามาล่องเรือหรอ”
“เย่ๆๆๆ”
“ :D ”
คนตัวเล็กเมื่อรู้ว่าจุดหมายปลายทางคือที่ไหนก็ออกอาการตื่นเต้นดีใจเพราะฉันเคยพูดว่าอยากมาล่องเรือแม่น้ำเ้าพระยาตอนกลางคืนสักครั้ง
“อึหึ”
“ ^^ ”
คนตัวสูงยิ้มขำกับความดีอกดีใจนี้
“ใช่ครับ”
“ไปกัน”
บรรยากาศบนเรือยามเย็นนี่บอกเลยว่าดีมากกก กก ก ก ไก่ ล้านตัว
“โหหห…”
“สวยจัง...”
คนตัวเล็กั้แ่ขึ้นเรือมาเอาแต่พูด
“โอ้ว้าว”
“สวย”
“สวยจัง”
“สวยมาก”
นับร้อยครั้งได้แล้วแล้วโต๊ะที่คุณเค้าจองไว้ดันเป็มุมโต๊ะส่วนตัวและวิวสวยที่สุดอีกด้วย โอ้ว้าวอีก1,000 ครั้งก็ยังไม่พอ
“ชอบมั้ยครับ”
“ ^_^ ”
ถามคนตัวเล็กตรงหน้า
“ชอบค่ะ”
“ชอบมากกกกกก”
“ ^v^ ”
ยิ้มตอบกลับตาแทบมิดส่งมาให้คนตรงข้ามทำเอาคุณเค้าเผลอยิ้มตามไปด้วย
“อาหารมาแล้วครับ”
“กินก่อนเร็ว”
“เดี๋ยวเย็นหมด”
คนตัวสูงต้องเรียกให้คนตัวเล็กหันมาสนใจอาหารบนโต๊ะแทนวิวแม่น้ำอันกว้างใหญ่ผมเดาว่าเธอน่าจะถ่ายรูปเป็ 100 รูปแล้วตอนนี้
“โหววว”
เมื่อหันมาเจออาหารบนโต๊ะเธอก็ยังไม่วายที่จะถ่ายภาพเก็บไว้
“…”
“พี่จอม…”
“ยิ้มหน่อย”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นแล้วมองหน้าคุณเค้า
“พี่ก็นึกว่าจะถ่ายแต่วิวกับอาหารซะอีก”
แซวคนตรงข้ามกลับ
“55555”
ขำพรืดออกมาที่ถูกจับได้
“ถ่ายพี่จอมด้วย”
“ยิ้มเร็ว”
“ยิ้มมม”
“ ^w^ ”
พูดโน้มน้าวให้ยิ้มแล้วทำท่าทางยิ้มส่งให้คนตรงหน้าจนคนตรงหน้าหัวเราะออกมาในความอ้อนนี้
“ ^v^ ”
แต่คุณเค้าก็ยอมทำตามคำขอนี้อยู่ดี
“น่ารักมากค่ะ”
พูดไปกดชัตเตอร์ไปรัวๆ
“พี่ถ่ายให้หนูบ้างซิ”
ยื่นมือถือของตัวเองส่งให้คนตรงข้ามแล้วคุณเค้าก็ช่วยถ่ายรูปให้ตามคำขอ
แชะ!!!
แล้วยื่นมือถือส่งคืนมาให้คนตัวเล็ก
“ห้ะๆ!”
“สวยมั้ย?”
“รูปเดียวก็ดีเลยหรอ”
คนตัวเล็กงงนิดหน่อยปกติเวลาคุณเค้าถ่ายรูปให้ก็จะถ่ายรัวๆ แบบรู้ๆ กันว่าเดี๋ยวคนตัวเล็กมาเลือกเอง คนตัวสูงแค่กดซัตเตอร์ตามท่าทางที่ขยับก็พอ
“ครับ…”
“รูปเดียวก็สวยแล้ว”
คนตัวสูงพยักเพยิดมือถือในมือให้คนตัวเล็กอีกครั้งคนตัวเล็กจึงรีบคว้ากลับมากดดู
“เอ๊อะ”
(ก็สวยจริงๆ)
(อย่างที่เค้าว่าแหละ)
(แต่ขออีก2 3 ท่าได้มั้ยล่า)
“เพราะรูปอื่นๆ”
“อยู่นี่หมดแล้วครับ”
คุณเค้าโชว์รูปในมือถือตัวเองที่แอบถ่ายคนตัวเล็กตอนที่ตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศรอบตัวไว้ทุกอิริยาบถเลื่อนๆๆ ให้ดูไวๆ
“เอ้า!!”
“พี่แอบถ่ายหนูด้วยหรอ”
คนตัวเล็กเพิ่งรู้ตัว
“ใช่ครับ”
“เดี๋ยวส่งให้นะ…”
“อิอิอิ”
“กินข้าวกัน”
พูดชวนคนตัวเล็กให้จัดการกับอาหารน่าอร่อยตรงหน้ากันเถอะ
.
.
ระหว่างที่เราทานอาหารกันไปได้สักพักใหญ่
“น้องแคท...”
“เดี๋ยวพี่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะครับ”
คนตัวสูงเอ่ยบอกคนตัวเล็กก่อนที่จะลุกออกจากโต๊ะ
“โอ๊ะ! นั่น!!”
“วัดพระแก้วสวยจัง”
“ OoO ”
เมื่อตายิ้มหันไปเห็นวิวข้างแม่น้ำเป็วัดพระแก้วฯเธอจึงรีบวางช้อนส้อม มือเล็กคว้ามือถือมาถ่ายภาพรัวๆ
“อึหึ”
นึกแล้วก็ขำตัวเองอยู่ในใจั้แ่ฉันขึ้นเรือมาพูดคำว่า สวย เป็กี่ร้อยกี่พันครั้งแล้วนะ ส่ายหัวให้กับความตื่นเต้นของตัวเองเบาๆ
“Happy Birthday toyou~”
“Happy Birthday toyou~”
“Happy Birthday~Happy Birthday~ Happy Birthday to you”
จู่ๆ ก็มีเสียงคนร้องเพลงHappy Birthday ขึ้นทำให้คนตัวเล็กหันไปตามที่มาของเสียง
อ้าว! นั่น!! นั่นมันพี่จอมหนิ เดินถือเค้กร้องเพลงนำหน้ามาเลยพร้อมกับพนักงานอีก 2 3 คนที่ถือดอกไม้ ถือไฟเย็น พลุมือถือ ถือกล้องมาถ่ายภาพเราทั้งคู่
“หนู”
“หนูหรอ…?”
ถามขึ้นงงนิดหน่อยเพราะว่าวันนี้ไม่ใช่วันเกิด
“เซอร์ไพร์”
“Happy Birthday ล่วงหน้านะครับน้องแคท”
“ ^_^ ”
คุณเค้าพูดขึ้น
“อ๋อ”
ถึงบางอ้อและก็จริงอยู่ค่ะวันนี้ไม่ใช่วันเกิดฉันหรอก อีก 4 วันน่ะ ถึงจะถึงวันเกิดจริงๆ ของฉันแต่ก็เข้าใจได้อยู่วันเกิดจริงของฉันดันตรงกับวันธรรมดานี่เน้อะวันนี้แหละสะดวกสุด
“ ^V^ ”
ยิ้มกว้างลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคนตัวสูง
“อธิษฐานแล้วเป่าเทียนซิครับ”
คุณเค้าพูดเบาๆ ให้เราได้ยินกันอยู่2 คน
“อิอิอิ”
คนตัวเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะหลับตาพนมมือขอพรก่อนที่จะเป่า ฟู่ววว...
“Happy Birthday to you”
ทีมงานช่วยกันร้องเพลงขึ้นอีกครั้งก่อนจะปรบมือ ดึงพลุมือถือ ปุ้งปัง!ปุ้งปัง! ปุ้งปัง! โบกไฟเย็นสร้างบรรยากาศได้อย่างดีงาม
“ขอบคุณนะคะพี่จอม”
“ชอบมากเลย”
“ ^v^ ”
เอ่ยขอบคุณแล้วส่งตายิ้มหยาดเยิ้มให้
“นี่ครับ…”
“ดอกไม้ของน้องแคท”
วางเค้กลงบนโต๊ะก่อนจะมอบดอกไม้ที่คุณเค้าเตรียมไว้ให้กับคนตัวเล็ก
“ขอบคุณค่ะ”
“น่ารักจัง”
“หอมด้วย”
เอ่ยชมดอกไม้ในมือแล้วส่งยิ้มกว้างไปให้คุณเค้า
ไม่นานนักเรือหรูก็เดินทางมายังจุดหมายปลายทางคู่รักเดินลงจากเรืออย่างอิ่มอกอิ่มใจและอิ่มท้อง
“ขอบคุณนะคะวันนี้”
“หนูชอบที่สุดเลย”
“ ^_^ ”
เอ่ยขึ้นอีกครั้งระหว่างที่คนตัวสูงถอดสูทแล้วเอี้ยวตัวเอาสูทไปวางไว้ที่เบาะหลัง
“ชอบอะไรที่สุดครับ”
คุณเค้าแหย่แล้วยื่นหน้าไปหาคนตัวเล็ก
“จริงๆแล้ว…”
“หนูชอบทุกอย่างเลยค่ะ”
“ชอบที่ได้มาล่องเรือ”
“มากินอาหารอร่อย”
“มีเซอร์ไพร์วันเกิดก่อนด้วย”
“แต่ที่ชอบที่สุดก็น่าจะเป็...”
คนตัวเล็กพูดแล้วนิ่งไว้มองคนตรงหน้าหยั่งเชิงจนคุณเค้าเลิกคิ้วเหมือนรอฟังประโยคต่อไป
“พี่จอม”
“อิอิอิอิ”
“ :D ”
พูดจบก็หัวเราะคิกคักๆๆๆเขินตัวเองจริงๆ ทำไมกล้าทำอะไรแบบนี้
“อึหึ”
“ ^_^ ”
คุณเค้ายิ้มกว้างเมื่อถูกสาวเต๊าะซึ่งๆหน้า
จุ๊บบ
คนตัวเล็กส่งจุ๊บไวๆไปให้คนตรงหน้า
“รางวัลค่ะ”
“อิอิอิอิ”
คนตัวสูงเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเดี๋ยวนี้คนตัวเล็กเริ่มจู่โจมเก่งขึ้นแล้วนะมือซ้ายคว้าดอกไม้ในอ้อมแขนของหญิงสาวออกไปวางไว้เบาะหลังที่เดียวกับสูทที่วางไปเมื่อก่อนหน้านี้มือขวาเอื้อมไปปรับเบาะคนตัวเล็กให้หงายลงเล็กน้อยก่อนจะจู่โจมกลับด้วยอาวุธเดียวกันกับที่คนตัวเล็กใช้
จุ๊บบ…
จุ๊บบบ… “อ่ะ…”
จู๊บบบ…
จู๊บบบบ… “อ่า…”
จ๊วบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบ…
“พี่…”
“พี่จอม…”
“เดี๋ยวคนเห็น…”
คนตัวเล็กทุบอกเบาๆ
“รถติดฟิล์ม”
“ไม่มีใครเห็นหรอกครับ”
จู๊บบ…
จู๊บบบ…
จูบที่ปากแล้วเปลี่ยนตำแหน่งไปพรมจูบทั่วหน้าต่อ
“อิอิอิอิ”
คนตัวเล็กขำคิกคักจั๊กจี๋
“กลับบ้านได้แล้ว”
“เดี๋ยวดึก”
ทุบอกอีกทีถ้ายังไม่หยุดคืนนี้คงได้นอนกันในรถ
“คืนนี้นอนบ้านพี่นะ”
คุณเค้าเอ่ยขึ้นมา ไม่ใช่ประโยคคำถามและไม่ใช่ประโยคคำสั่งแต่เป็ประโยคอ้อนคนตัวเล็กข้างใต้ต่างหาก
ดวงตายิ้มจ้องมองที่ดวงตากลมยกยิ้มเบาๆ ก่อนที่จะพยักหน้าหงึกๆ เป็คำตอบที่ทำให้คุณเค้ายิ้มกว้าง
จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆ…
พรมจุ๊บทั่วหน้าคนตัวเล็ก
“ -3-”
“5555555555555555”
“พี่จอม…”
“กลับบ้านได้แล้ว”
“เดี๋ยวดึก”
คนตัวเล็กว่าขึ้นคุณเข้าถึงลุกขึ้นปล่อยให้คนตัวเล็กได้เป็อิสระ ก่อนที่จะจับพวงมาลัยแล้วขับรถออกไป
.
.
23.00 น.
ในขณะที่คนตัวสูงเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นคนตัวเล็กนั่งไถมือถืออยู่บนเตียงชิวๆ
“มีแต่รูปสวยๆ”
“เลือกลงไม่ถูกเลยอ่ะ”
คนตัวเล็กพูดขึ้น
“อึหึ”
“แสดงว่าพี่ถ่ายดี”
คุณเค้าพูดขึ้น
“เปล่า…”
“หนูสวยต่างหาก”
ตัวเล็กตอบไป
ขวับ
คนตัวสูงหันขวับมามอง ทำไมเดี๋ยวนี้ปากคอช่างฉอเล๊าะนักนะ
พรึบบ บ
จู่ๆ ก็มีสิ่งของร่วงลงมาตรงหน้าคนตัวเล็กจนทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมามอง
“…”
“ของขวัญครับ”
“โอ๊ะ!”
“สร้อยนี่…”
“มีจี้ด้วย”
คนตัวเล็กใช้มือช้อนจี้ขึ้นมาดู JOM’s แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่หย่อนสร้อยลงมาตรงหน้า
“ของจอมครับ”
คุณเค้าพูดขึ้นแล้วพยักเพยิดหน้าว่าเธอนั่นแหละของผม
“อูยยยยยยยยยย…”
“ ^///^ ”
คนตัวเล็กทำเสียงอูยลากยาว
“หวงหนูอ่ะดี๊”
“อิอิอิอิ”
แซวเค้าแล้วก็เขินเค้าเอง
“ครับ”
“หวง”
บอกไปตรงๆ แล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆ คนตัวเล็กนั่นแหละ
“มาครับ”
“พี่ใส่ให้นะ”
“เดี๋ยวๆ พี่จอม”
คนตัวเล็กสงสัย
“พี่เอาสร้อยจี้ของจอมให้หนู”
“แล้วพี่จะใส่ด้วยมั้ย”
“แบบว่า…”
“ของแคทอ่ะ”
“555555555555”
“ก็หวงพี่เหมือนกันแหละ”
คุณเค้าพ่นหัวเราะแล้วยอกย้อนกลับ
“เอ้า!!”
“ก็หวงซิ”
“พรีเมี่ยมซะขนาดนี้”
“ ^w^ ”
ตัวเล็กพูดแล้วเอามือไปบีบแก้มคนตัวสูงบ้างเห็นเค้าชอบจับแก้มเราบ่อยๆ
“เดี๋ยวนี้เก่งกล้านะ”
คุณเค้าพูดขึ้นขณะใส่สร้อยให้คนตัวเล็ก
“อิอิอิ”
“น่าจะติดจากพี่มา”
ยัง ยังไม่เลิกต่อปากต่อคำ
“นี่แน่ะ!”
จนคุณเค้าขยี้หัวตัวเล็กไป 1 ที หมันเขี้ยว!!!
“โอ๊ะ… พี่จอมมม!”
หัวยุ่งหมดแล้ว คนตัวเล็กว่าขึ้นขำๆ
“แล้วตกลงพี่มีจี้ของแคทเหมือนกันหรือเปล่า”
คนตัวเล็กอยากรู้คำตอบ
พรึบบ
คนตัวสูงควักสร้อยที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมา KAT’s
“หายสงสัยยังครับ”
ถามขึ้นยิ้มๆ
“ว้าววว”
“น่ารักจัง”
“ ^_^ ”
คนตัวเล็กพูดขึ้น ฉีกยิ้มกว้างให้คนตัวสูง
“น้องแคท”
จู่ๆ ก็เรียกชื่อทำเสียงจริงจัง
“ขะ… ขา…”
เลิกคิ้วตอบกลับไปราวกับจะสื่อว่ามีอะไรหรอ...
“พี่...”
“คือพี่...”
คนตัวสูงเกิดติดอ่างขึ้นมาซะอย่างนั้น มองคนตัวเล็กสายตาสั่นไหว
“ขา?”
คนตัวเล็กสงสัย
“คือพี่ได้ทุน”
“ไปเรียนต่อที่อเมริกา 1 ปี น่ะครับ”
“เดินทางกุมภาปีหน้า”
คนตัวเล็กมองคนตัวสูงทำตาปริบๆ...
“…”
“…”
“เอ่อ…”
“คือ…”
“น้องแคทไม่ต้องกลัวนะครับ”
“พี่จะรีบเรียน”
“รีบกลับมา”
เมื่อคนตัวสูงเห็นคนตรงหน้านิ่งไปจึงรีบพูดปลอบใจขึ้นไม่อยากให้คนตัวเล็กเสียขวัญ
พรึบบบ!!!
จู่ๆ คนตัวเล็กก็โผเข้ากอดคนตัวสูงข้างๆ
“เย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
“ดีใจด้วยค่ะ”
“พี่จอมเก่งจังเลย”
“แฟนใครเนี่ย”
“เย่ๆๆๆๆๆ”
เธอกอดผมและบอกว่าดีใจกับผม ดิ้นๆ อยู่ในอ้อมอกผมอยู่แบบนั้น 2มือแกร่งส่งมาโอบรัดคนตัวเล็กตอบกลับไป
“อึหึ”
“ ^^ ”
ยิ้มดีใจที่คนตัวเล็กเข้าใจ ไม่ได้รู้สึกกังวลแบบที่ตนคิดเอาไว้ตอนแรก เมื่อผละอ้อมกอดออกจากกัน
“น้องแคท…”
“โอเคใช่มั้ยครับ”
คุณเค้าถามขึ้น
“ทำไมถึงถามว่าหนูโอเคมั้ยอ่ะคะ”
“เื่น่ายินดีแบบนี้”
“หนูโอเคมากเลย”
“ดีใจมากด้วยที่พี่จอมได้ทุน”
“เก่งมากค่ะ”
คนตัวเล็กดูมีท่าทีตื่นเต้นกว่าตัวผมที่เป็คนได้ทุนเสียอีก
“ตอนแรกพี่นึกว่าน้องแคทจะคิดมาก”
“ที่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอะไรทำนองนั้นครับ”
“ขนาดทุกวันนี้…”
“อย่างน้อยอาทิตย์นึงเราเจอกันแค่วันเดียวเอง”
“แล้วนี่พี่ไปตั้ง 1 ปี”
คนตัวสูงบอกความในใจที่กังวลมาทั้งวัน
“โถวววว”
“ไม่ต้องคิดมากนะ”
“ปีนึง... แป๊บเดียวเอง”
“เดี๋ยวก็ได้กลับมาเจอกันแล้ว”
“ตอนที่พี่ไม่อยู่...”
“เราก็คุยแชท”
“วิดิโอคอลกันได้นี่…”
“จริงมั้ย”
คนตัวเล็กพูดขึ้น
“อึหึ”
ยิ้มบางๆ ส่งมือไปลูบหัวมนเบาๆ เอ็นดูกับความคิดบวกของคนตรงหน้านี้เหลือเกินแถมยังช่วยให้ผมผ่อนคลายมากขึ้นด้วย
“ว่าแต่…”
“พี่รู้ว่าพี่จะไปเรียนต่อ”
“เลยทำสร้อยคู่ขึ้นมาหรอ”
ถามขึ้นแล้วหยิบๆ ดูสร้อยของตัวเอง
“เปล่าครับ”
“ทำก่อน”
“ตั้งใจให้เป็ของขวัญน้องแคทอยู่แล้ว”
“แต่เื่ได้ทุนเนี่ย”
“มันดันมาประจวบเหมาะพอดีน่ะ”
“อึหึ”
คนตัวสูงขำแห้งๆ
“เซอร์ไพร์หลายต่อนะเนี่ย”
“หลังจากนี้จะมีเซอร์ไพร์อีกมั้ยคะ”
“555555”
ถามขึ้นขำๆ รู้สึกว่าวันเกิดเธอปีนี้มีเื่น่าตื่นเต้นเข้ามาพร้อมกันหลายเื่
“ไม่รู้เหมือนกันครับ”
มองคนตัวเล็กด้วยสายตาใจหาย 1 ปีที่จะไม่ได้อยู่ข้างๆ กัน เฮ้ออ…
“พี่จอม…”
“พี่จอม!…”
เมื่อคนตัวเล็กเห็นคนตัวสูงเอาแต่นั่งลูบผมเธอและจ้องมองเธอนิ่งๆ อยู่แบบนั้นจึงเรียกดึงสติ
“คะ… คะ… ครับบ”
“เอาสร้อยมานี่”
คนตัวเล็กขอสร้อยอีกอันที่มีจี้ KAT’s ประดับไว้อยู่
“เดี๋ยวหนูใส่ให้พี่เลย”
“ใครๆ จะได้รู้ว่า…”
“คนนี้อ่ะ…”
“ของแคท!!”
ลอยหน้าลอยตาพูดขึ้น เรียกเสียงหัวเราะคนตัวสูงออกมา
“55555”
“จริงๆ เลยนะน้องแคท”
คนตัวสูงส่งสร้อยให้เธอตามคำขอแล้วยื่นหน้ายื่นตัวไปใกล้ให้เธอใส่สร้อยให้ได้ถนัด
“อ่ะ…”
“เรียบร้อย”
เอ่ยขึ้นเมื่อใส่สร้อยให้คุณเค้าเสร็จ
“ป่ะ”
“นอนกัน”
“ง่วงแล้ว”
คนตัวเล็กเอ่ยชวน
พรึบบ
ทิ้งตัวลงไปนอนก่อนแล้วใช้มือตบที่ว่างข้างๆ แปะๆ
“ลงมาๆ ”
พูดเสียงเจื้อยแจ้ว
“อึหึ”
คนตัวสูงขำเอ็นดูก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างสาวน้อยแล้วต่างคนต่างพลิกตัวตะแคงหันหน้าเข้าหากันโดยอัตโนมัติ
คนตัวสูงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเราทั้งคู่กระชับให้อยู่ระดับที่พอดีๆ มือแกร่งส่งเข้าไปเกลี่ยปอยผมที่ล่วงลงมาปกคลุมใบหน้าจิ้มลิ้มนี้เบาๆแล้วใช้มือคลอเคลียอยู่ที่แก้มใส สายตามองด้วยความเอ็นดู ห่วงใย รักใคร่ผมรักคนตรงหน้านี้ขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันนะ
คนตัวเล็กส่งมือไปจับหน้าคนตัวสูงบ้าง
“พี่อยากรู้มั้ย…”
“หนูขอพรว่าอะไรตอนเป่าเทียน”
ถามขึ้น
พยักหน้าเบาๆ บอกเธอด้วยท่าทาง
“หนูขอพรว่า…”
“ปีหน้า…”
“ปีถัดไป”
“ปีไหนๆ”
“ก็ขอให้พี่จอมอยู่ฉลองวันเกิดกับหนูทุกๆ ครั้ง”
“อิอิอิ”
“แต่ปีหน้า…”
“่วันเกิดหนู”
“พี่ก็ไม่ได้อยู่ที่ไทยนะ”
คุณเค้าพูดขึ้น
“ตัวไม่อยู่…”
“พี่ก็คอลมาหาก็ได้นี่”
“ปีถัดไปตอนที่พี่กลับมาแล้ว”
“ค่อยมาอยู่ด้วยกัน”
“หนูเพิ่งจะ 31 เอง”
“เรายังมีเวลาอีกเยอะค่ะ”
“อิอิอิ”
คนตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้วแต่ตาเริ่มสะลึมสะลือ
“ไม่ต้องคิดมากนะ”
พูดไปส่งมือไปตบที่หลังคุณเค้าแปะๆ ราวกับจะกล่อมคนตัวสูงซะอย่างนั้น
จุ๊บบ
คนตัวสูงจูบลงที่หน้าผากมนหนักแน่นอยากส่งผ่านความรักผ่านการกระทำนี้ให้คนตัวเล็กได้รับรู้ว่าคุณเค้ารู้สึกกับเธอมากขนาดไหน
“พี่รักน้องแคทนะครับ”
พูดขึ้นเสียงเบาแต่ได้ยินชัดเจน
“อิอิอิอิ”
“หนูก็รักพี่ค่ะ”
พรึบบ
พูดจบก็โผเข้ากอดคนตัวสูงจนตัวเองจมไปในอกแกร่งของคุณเค้า 2แขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กให้เข้ามาซุกที่อกตนแน่นขึ้นอยากเก็บเกี่ยวความรู้สึกอันอบอุ่นนี้ให้ซึมซับลึกเข้าไปสู่ก้นบึ้งของหัวใจ
.
.
4 วันต่อมา...
“Happy Birthday to you~”
ปุ้งปั้งๆๆๆๆๆ!!
คนตัวเล็กยิ้มกว้างดีใจ ที่จู่ๆ เพื่อนๆ ที่ทำงานรวมทั้งบอสถือเค้กและลูกโป่งน่ารักๆมาเซอร์ไพร์ถึงโต๊ะทำงาน
“ขอบคุณค่ะทุกคน”
“ขอบคุณค่ะบอส”
ขอบคุณ 4 5 รอบให้กับคนรอบข้างที่น่ารัก
“มีความสุขมากๆ นะเพื่อน”
พิมพ์อวยพรคนแรก
“ขอให้แฟนแกจัดหนักจัดเต็ม”
ลิลลี่เอ่ย
“ยัยลิลลี่!!!”
เสียงเพื่อนแหวไปที่เพื่อนสาว 18+
“ฉันหมายถึง...”
“จัดเงินหนักๆ จ้ะ”
“ $_$ ”
“พวกแกนี่คิดมากนะ”
ดูคุณลิลลี่เค้าแก้ต่าง
“มีความสุขมากๆ”
“สุขภาพแข็งแรงนะครับ”
บอสเจ๋งเอ่ยคำอวยพรให้ลูกน้องตัวเล็ก
“บอส…”
“ให้ของของขวัญแคทด้วยซิ”
เอ๊กซ์ หนึ่งในเพื่อนร่วมงานเอ่ย
“แคท…”
“อยากได้ของขวัญเป็อะไรล่ะครับ”
บอสตัวใหญ่ใจดีถามขึ้น เ้าของวันเกิดตัวเล็กยกยิ้มมุมปากมองหน้าเพื่อนๆ แบบรู้ทันกัน
“บอสเลี้ยงข้าวเที่ยงพวกเรา”
“ฉลองวันเกิดหนูได้มั้ยคะ”
คนตัวเล็กเอ่ยขอของขวัญ
“แหม่ๆ…”
“คุณนี่นะ”
บอสก็เหมือนจะรู้จักลูกน้องตัวเองดี
“…”
“ได้ซิครับ”
“ไม่มีปัญหา”
“เราออกไปกินข้าวเที่ยงกันทั้งหมดนี่แหละ”
“ผมเลี้ยงเอง”
“ฉลองวันเกิดแคท”
“เย้ๆๆๆๆๆๆๆ”
ไม่เพียงแต่เ้าของวันเกิดที่ดีใจ บรรดาเพื่อนๆ ของเธอก็ดีอกดีใจแถมดูจะมากกว่าเ้าของวันเกิดเองด้วยซ้ำ
.
.
“วันนี้แฟนพาไปฉลองไหน”
ลิลลี่กระซิบถามคนตัวเล็ก
“วันนี้พี่เค้าทำงาน”
คนตัวเล็กตอบไป ขณะที่คีบแซลมอนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆๆๆ
“อะไรกัน!”
“วันเกิดแฟนทั้งทีมัวแต่ทำงาน”
ลิลลี่ไม่สบอารมณ์
“อิอิอิอิ”
คนตัวเล็กขำคิกคักกับท่าทางของเพื่อน
“ฉลองล่วงหน้าไปแล้วน่ะ”
แล้วเอ่ยบอกความจริง
“จริงป่ะแก”
“จัดหนักจัดเต็มอย่างที่ฉันอวยพรป่ะวะ”
สีหน้าท่าทางกลับมามีความประกายวิบวับ
“ยัยลิลลี่นี่!!!”
เพื่อนตัวเล็กเอ็ดเพื่อนที่ชอบทำท่าทำทางให้คิดดีไม่ได้
“แหมม…”
“ก็อยากรู้”
“เล่าให้ฟังหน่อยซิ”
“นะ… นะ…”
ลิลลี่อ้อนเพื่อน อยากฟังนิยายรักซะงั้น
ส่ายหัวเบาๆ ก่อนที่จะคีบแซลมอนมากินต่อ
ตือ ดือ ดึ้ง...
เสียงข้อความเด้ง ทำให้คนตัวเล็กวางตะเกียบแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“Happy Birthday ครับ”
“ติวเตอร์ของผม”
“โอ๊ะ จ๊อบนี่...”
คนตัวเล็กยกยิ้มที่เห็นข้อความ
“ขอบใจนะ”
ส่งสติ๊กเกอร์ ตอบกลับทันที
“เป็ไงบ้างเรา”
“เรียนสนุกมั้ย”
ต่อบทสนทนา
“เรียนแล้วสนุกหรอ?”
“เที่ยวสนุกกว่า”
เด็กตอบมาแบบนี้
“โอ๊ะ!!!”
พี่สาวหมดคำจะพูด
“แล้วมีสาวมาจีบยัง”
พี่สาวอยากรู้
“เกือบทั้งคณะแล้ว”
“เปิดเทอมมาได้เดือนเดียวเอง”
“เหนื่อยจัง”
“เกิดมาหล่อ”
คุณเด็กเค้าพิมพ์มา
(แหมมมมมม๊)
พี่สาวเริ่มเบะปากกับความมั่นหน้าของเ้าเด็กนี่
“เสียดายล่ะซิ”
แหนะ เด็กเค้าพิมพ์แหย่
“ไม่จ่ะ…”
“พี่ก็มีของพี่”
“พรีเมี่ยมไม่แพ้น้องหรอก”
พี่สาวต่อปากต่อคำ
เ้าเด็กเจอข้อความนี้ถึงกับส่งสติ๊กเกอร์มองบน
“ค้าบบบ…”
“รู้ค้าบบบบ”
“อวดจังง”
เด็กเค้าก็เริ่มเบะปากให้คุณพี่สาวไม่ต่างกัน
“ผมไปเรียนก่อนนะพี่”
“ไว้แวะไปหาที่บ้าน”
ตัดบทสนทนาเมื่อถึงเวลาเข้าเรียน
“อืม...”
“ตั้งใจเรียนนะ”
พี่สาวตอบกลับไปเป็อันรู้เื่
.
.
หลังจากบอสพาพนักงานไปกินมื้อเที่ยง กลับมาที่ออฟฟิศก็เกือบบ่าย 2แถมสภาพแต่ละคนยังเดินอุ้ยอ้ายตาเยิ้มกันมา หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนเป็ธรรมดา
“กูหลับแน่เลย”
เอ็กซ์กระซิบกับกล้า
“กูว่ากูก็ไม่ต่างจากมึง”
“เอิ่กกกกก~”
แถมเรอให้คนข้างๆ ฟัง
“อิ่มชิบบ”
คุณลิลลี่ก็เดินลูบท้องมาป้อยๆ
“ทุกคน!!”
เรียกเสียงดังจนทุกคนสะดุ้งหันไปมอง บอส ผู้ทำเสียงนี้
“วันนี้ผมอนุญาตให้กลับบ้านได้เลย”
“ถ้าใครไม่มีงานค้าง”
“เพราะผมก็ต้องรีบไปขึ้นเครื่อง”
“เดี๋ยวไม่ทัน”
บอกจุดประสงค์ที่ทำให้พนักงานใจฟูรอบ 2
“เย้ๆๆๆๆ”
พนักงานจากที่ง่วงๆ ตาสว่างกันหมด
“ขอบคุณค๊า...”
“ขอบคุณค้าบบบ...”
ต่างกรูกันเข้ามาแทบจะก้มกราบบอสผู้ใจดีหาสิ่งใดเปรียบเทียบพาไปเลี้ยงข้าวแล้วยังให้กลับบ้านเร็วอีก
“พอๆ เลยพวกคุณ”
“ผมอนุญาตให้เฉพาะคนที่เคลียร์งานเสร็จนะ…”
“ใครยังทำไม่เสร็จ”
“No!!!”
เอ่ยเสียงเข้ม
“ค่ะๆๆ”
“ค้าบๆๆๆ”
ตอบรับไป แต่สีหน้าดูมีพิรุธ
“อืมๆ…”
“เจอกันอาทิตย์หน้า”
“พรุ่งนี้ผมไม่เข้าออฟฟิศนะ”
พูดจบก็เดินออกจากออฟฟิศไป เท่านั้นแหละจากออฟฟิศดีๆ ก็กลายเป็ตลาดสดเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าว เสียงเพลงจาก notebook ถูกเพิ่มวอลุ่มให้ดังขึ้น
“มาฉลองวันเกิดแคทกัน”
ลิลลี่เอ่ยชวนเพื่อนๆ
“วู้วววๆๆๆๆ”
“ลิลลี่!!”
“แกเมาปลาดิบป่ะวะ”
คนตัวเล็กสุดงงกับเพื่อนคนนี้
“นานๆ ทีจะทางสะดวกแบบนี้ป่ะวะ”
“บอสพาไปเลี้ยงข้าว”
“บอสให้กลับบ้านก่อน”
“แถมบอสไม่อยู่ออฟฟิศอีก”
“นี่แหละมันคือความสุขของชาวออฟฟิศอย่างเรา”
“วู้วๆๆๆๆๆๆๆๆ”
“ที่รักใจเย็นนะครับ”
แฟนแว่นเริ่มจะเขินๆ เพื่อนคนอื่นแทนแฟนตัวเองจึงเริ่มเข้ามาห้ามๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่
คนตัวเล็กหันไปมองหน้าพิมพ์ต่างส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความรั่วของเพื่อนคนนี้
.
.
“เอ้า!!!...”
“แคทเก็บของแล้วหรอ”
พิมพ์ถามขึ้น หลังจากกลับมานั่งโต๊ะทำงานได้เกือบครึ่งชั่วโมงหลีกหนีความวุ่นวาย
“อื้ม…”
“จะใช้สิทธิ์กลับบ้านก่อนและ”
คนตัวเล็กพูดยิ้มๆ
“เออๆ…”
“กลับบ้านไปฉลองวันเกิดเถอะ”
“พรุ่งนี้เจอกัน”
พิมพ์ว่า
“บาย”
ลาเพื่อนตัวเล็ก
“บาย”
ตัวเล็กลาเพื่อนพิมพ์
.
.
เปาะแปะ... เปาะแปะ... เสียงนิ้วเรียวเล็กกำลังพิมพ์ข้อความถึงใครบางคน ชวึบบ!!! กดส่งไปและมีท่าทีลุ้นว่าข้อความจะตอบกลับมาอย่างไร
ตือดือดึ้ง…
เมื่อเสียงข้อความดังขึ้นปฏิกิริยายกโทรศัพท์ขึ้นดูก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อดูคำตอบแต่จากสีหน้าเปื้อนยิ้มก็ต้องหุบยิ้มลงเบาๆ เมื่อข้อความที่ถูกส่งมาไม่เป็ไปดั่งใจ
“วันนี้พี่มีประชุม”
“เลิกดึกเลยครับ”
“คงไม่สะดวก”
สติ๊กเกอร์ขอโทษ
เข้าใจคุณเค้า แต่ก็เสียดายนิดหน่อยที่ตัวเองมีเวลาว่างโดยบังเอิญก็เลยอยากนัดเจอคุณเค้าสัก 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมงก็ยังดีแต่ผลลัพธ์ไม่เป็ตามที่คาดไว้นี่ซิ
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“ไว้เจอกันนะ”
คนตัวเล็กพิมพ์ตอบกลับไปแบบนั้น
“เฮ้ออ…”
ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะปิดแอพลิเคชั่นแชทนี้ไปเปิดแอพลิเคชั่นอื่นดูเล่นแก้เซ็งแทน
.
.
“พ่อแม่หวัดดีค่ะ”
เอ่ยทักทายผู้มีพระคุณที่นั่งดูทีวีชิวๆ กันอยู่ 2 คน ภายในบ้าน
“อ้าว…”
“ทำไมวันนี้กลับเร็ว”
แม่ถามขึ้น เมื่อผิดวิสัยลูกสาวที่จะกลับบ้านตอนนี้ซึ่งมันยังไม่ใช่เวลาเลิกงาน
“หัวหน้าให้กลับเร็วได้”
“ถ้าทำงานเสร็จแล้ว”
บอกไปตามความจริงวางกระเป๋าแล้วลงไปนั่งเล่นกับเ้าข้าวโพดที่มาพันแข้งพันขาต้อนรับ
“เอ้อ…”
“บริษัทนี้เค้าดีแฮะ”
พ่อว่าต่อขำๆ
“ไปอาบน้ำซิลูก”
“แล้วลงมาเตรียมกับข้าว”
“ฉลองวันเกิดหนูกัน”
แม่ว่าต่อ
“จำวันเกิดหนูได้ด้วยหรอ”
ลูกสาวแกล้งแหย่แม่
“จำได้”
“ก็พ่อเค้าเล่นวงไว้ที่ปฏิทินตัวบะเร้อ”
“นั่นไง!!…”
พูดจบก็ชี้ไปให้ดูหลักฐาน
“โหหห”
“ใหญ่จริง”
“ยืนมองจากตรงนี้ยังเห็น”
“55555555”
ลูกสาวยืนขำก่อนจะขึ้นไปทำธุระส่วนตัว
.
.
“Happy Birthday to you~”
“Happy Birthday to you~”
“Happy Birthday~ Happy Birthday~”
“Happy Birthday to you~”
“เย้ๆๆๆๆ”
“สุขสันต์วันเกิดนะลูกสาวแม่”
แม่พูดขึ้นหอมฟอดมาที่แก้ม 1 ที
“มีความสุขมากๆ นะลูก”
พ่ออวยพรต่อ
“รวยๆ นะเรา”
อันนี้ของพี่ชาย
“ขอบคุณนะทุกคน”
“รักที่สุดเลย”
“ ^_^ ”
คนตัวเล็กพูดขึ้น ยิ้มกว้างดีใจ รู้สึกโชคดีที่มีคนที่รักเธอและเธอรักอยู่รอบๆข้างเสมอ
4 คน พ่อ แม่ ลูกชาย ลูกสาว ต่างก็พูดคุย กินข้าว กินเค้กกันอย่างสนุกสนานอบอุ่น ไม่มีที่ไหนจะปลอดภัยอุ่นใจเท่าบ้านของพวกเราอีกแล้ว
.
.
22.30 น.
ปึก!!
เสียงลงกลอนประตูบ้านจากฝีมือคนตัวเล็กที่กำลังปิดบ้านปิดช่องเตรียมตัวขึ้นนอนเมื่อดูความเรียบร้อยเสร็จแล้ว สองเท้าเล็กก็ปิดไฟชั้นล่างและเดินขึ้นชั้น 2เข้าห้องนอนตัวเองทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเป็อิสระ
“อื้มมม…”
สบายใจ นอนกลิ้งๆ อยู่บนเตียงชิวๆ พร้อมยกเครื่องมือสื่อสารมาเปิดดูแพลตฟอร์มต่างๆที่วันนี้มีเพื่อนๆ รุ่นพี่ รุ่นน้องและใครอีกหลายคนเข้ามาอวยพรวันเกิดให้เธอนั่งไล่ถูกใจและขอบคุณผู้ที่มาอวยพรวันเกิดให้เรื่อยๆ
ตือดือดึ้ง…
จู่ๆ เสียงแชทของแอพลิเคชั่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น มือเล็กจึงกดเข้าไปอ่าน
“Happy Birthday ครับ”
“น้องแคทของพี่”
สติ๊กเกอร์หัวใจ
“อิอิอิ”
คนตัวเล็กยกยิ้ม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครส่งมา
“ขอบคุณค่ะ”
“รอบที่ 100 แล้วมั้งเนี่ย”
คนตัวเล็กแซว
“จะนอนหรือยังครับ”
คุณเค้าถามต่อ
“จะนอนแล้วค่ะ”
คนตัวเล็กตอบกลับไป
“จะนอนแล้วหรอ?”
“แล้วทำไมไฟห้องยังสว่างอยู่เลยครับ??”
“โกหกพี่หรอ???”
“ก็จะนอน...”
“แต่ยังไม่นอน”
แต่เอ๊ะ!!! รู้ได้ไงไฟห้องยังเปิดคนตัวเล็กลุกพรึบจากเตียง
“หรือว่า!!!”
รีบลงจากเตียงไปเปิดผ้าม่านดู
“อ้าววว!”
“เฮ้ยยยยยย!!”
“พี่จอมมมมม ม มม ม!!!!!!!”
ทำไมมายืนโบกไม้โบกมืออยู่หน้าประตูรั้ว คนตัวเล็กทั้งใแปลกใจดีใจอารมณ์ตีกันไปมั่ว รีบลงมาจากชั้น 2 ไปเปิดประตูให้ผู้ชายที่ยืนหล่อรออยู่
แอ๊ดดดดด
“พี่จอมม!!!”
“เซอร์ไพร์!!!”
“ ^v^ ”
คนตัวสูงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
พรึบบบ
คนตัวเล็กโผเข้ากอดคนตัวสูงทันทีที่ประตูเปิดออกคนตัวสูงก็ไม่รอช้าโอบแขนแกร่งรอบตัวคนตัวเล็กกระชับอ้อมแขนอัติโนมัติ
“Happy Birthday ครับ”
“น้องแคทของพี่”
กระซิบข้างหูเบาๆ แล้วก็จุ๊บไปที่ใบหูเล็ก
“อ๊ะ!”
คนตัวเล็กสะดุ้งนิดหน่อย
“มาได้ไงคะเนี่ย”
คลายอ้อมแขนออกมาถามคุณเค้า
“ไหนว่าประชุมเลิกดึกไง”
“หนูนึกว่าพี่ประชุมหมดแรง…”
“กลับบ้านนอนไปแล้วนะเนี่ย”
พูดเจื้อยแจ้วยาวเป็หางว่าว
“อึหึ”
“ประชุมจริงๆ ครับ”
“หมดแรงจริงๆ ด้วย”
“เลยมาชาร์ตแบตอยู่นี่ไง”
พูดแล้วส่งมือไปบีบแก้มยุ้ยๆ
“อ้าว… โถวว…”
“หนูก็นึกว่าตั้งใจมา Happy Birthday ถึงหน้าบ้าน”
“ที่แท้มาชาร์ตแบตนี่เอง”
คนตัวเล็กแกล้ง
“อึหึ”
ยิ้มขำๆ
“ตั้งใจมา Happy Birthday ครับ”
“แต่ได้พลังชาร์ตแบตเป็ของแถมไง”
“คุ้มเกินคุ้ม”
ยืนคุยจับมือกันอยู่หน้าบ้านกุ๊กกิ๊ก
“เอ๊อะ!”
“พี่มีอะไรจะให้ด้วย”
คนตัวสูงทำท่านึกได้ก่อนจะเดินกลับไปที่รถก้มๆ ไปหยิบของข้างในและเดินกลับมา
“ดอกไม้!!!”
“นี่ครับของขวัญ”
“เห็นมั้ยพี่ตั้งใจมา Happy Birthday จริงๆนะ”
“อิอิอิอิ”
“ ^v^ ”
คนตัวเล็กยิ้มกว้าง รับดอกไม้มาโอบอุ้มไว้
“โอ๊ะ!”
“มีการ์ดด้วย”
คนตัวเล็กหยิบการ์ดมาเปิดอ่านทันที
“รักที่สุด”
“อั๊ยยยย!!!”
“ >///< ”
ร้องกรี๊ดออกมาสั้นๆ ยิ้มแก้มแตกกับข้อความที่เห็น
“หนูก็รักพี่ที่สุดเลย”
พูดไปส่งยิ้มกว้างไปให้เ้าของข้อความที่เค้าก็ยืนยิ้มแก้มจะแตกไม่ต่างกัน
“เข้าบ้านก่อนมั้ยคะ”
คนตัวเล็กเอ่ยชวน
“ไม่เป็ไรครับ”
“ดึกแล้ว”
“น้องแคทเข้าบ้าน”
“ขึ้นห้องนะ”
“พี่จะรอส่งหนูก่อน”
“แล้วพี่ค่อยกลับ”
คุณเค้าเอ่ยบอกความ้า
“อูยยย”
ตัวเล็กทำเสียงแซว
“ทำไมพี่น่ารักขนาดนี้”
“หนูหลงพี่ไม่ไหว”
แกล้งแซวคุณเค้าลอยหน้าลอยตาไปใกล้ๆ
“…”
จุ๊บบบบบ
เมื่อทำตัวหน้ามันเขี้ยวมันต้องโดน!!คนตัวสูงส่งจุ๊บไปที่ปากอิ่ม อยากเอาหน้ามายั่วยวนใกล้ๆ เค้าเอง
“เอ๊อะ!!”
คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย
เปี๊ยะ!!! ส่งมือบางไปตีแขนคุณเค้าทันที
“โอ๊ะ!”
คุณเค้าร้อง ลูบแขนหลอกๆ แกล้งขมวดคิ้วใส่
“พี่จอม”
“มันมีกล้องอยู่”
“เพิ่งติดใหม่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเลย”
“ ^///^ ”
พูดขึ้นแล้วพยักเพยิดหน้าให้ดูว่ามีกล้องวงจรปิดติดอยู่ที่หน้าบ้านนะ
“อึหึ”
“ ^^ ”
คนตัวสูงหัวเราะขำ พยักหน้าเข้าใจแต่ก็ไม่ทันและ แล้วที่คนตัวเล็กโผเข้ากอดก่อนหน้านี้ก็ไม่ทันและเช่นกัน5555555
“น้องแคทเข้าบ้านนะครับ”
“ไว้เจอกัน”
“เดี๋ยวพี่รอส่งตรงนี้แหละ”
บอกลากันอีกที
“โอเคค่ะ”
“ขอบคุณนะคะที่มาหา”
“ ^_^ ”
พูดจบก็เดินเข้าไปกอดคุณเค้าอีก 1 ที ไม่สนใจละถึงจะมีกล้องติดอยู่ อิอิ ก่อนจะเดินเข้าบ้านขึ้นห้องไปแล้วเปิดหน้าต่างออกมายืนโบกมือลาคุณเค้าจากทาง้าและคุณเค้าก็นั่งโบกมือกลับมาให้เช่นกันอยู่ภายในรถก่อนที่จะขับเบ๊นซ์ออกไปจนลับตา
1K
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ทำยังไงดี...ในโลกแห่งนี้ฉันเป็นแค่ตัวประกอบ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678842428_21002449.webp)
