ลิ้นตวัดเลียแท่งเนื้อร้อน พร้อมทั้งเด้งรับท่อนเอ็นอีกอันที่กระแทกเข้ามาอย่างไม่ปราณี ลินดาไม่เคยรู้สึกดีเช่นนี้มาก่อน เธอจึงปล่อยวางทุกอย่างพร้อมกับร่วมทำกิจกรรมนี้ไปกับพวกเขาด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน
ในหัวเธอมีภาพวันเก่า ๆ ฉายวนเข้ามา ตอนที่เธอร่วมหลับนอนกับแฟนหนุ่ม แค่มีอะไรกันเพียง 2 นาที ฝ่ายชายก็ถึงจุดหมาย แล้วปล่อยให้เธอค้างเติ่งอยู่ที่ปลายทาง เขาไม่แม้จะแยแสเธอเลยสักนิด
แต่วินาทีนี้ ความใคร่และเส้นความอดทนที่เคยตึงกับขาดวิ่น เธอจึงยอมให้สองชายชำเราเธอจนกว่าเธอ หรือเขาจะสาแก่ใจ
“อ่าส์ กูจะเสร็จแล้ว”
พายุครางเสียงทุ้ม เขาใช้นิ้วนวดคลึงที่ติ่งเสียวของเธอ และร่อนส่ายเอวอย่างเต็มแรง
“อ๊าส์ อ๊าส์”
“อ่าห์”
เสียงครางระงมของลินดาและพายุดังขึ้น ต่างฝ่ายต่างถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน เขาชักท่อนลำออกและพ่นน้ำขาวขุ่นลงบนก้นกลมสวยของเธอ ขณะที่กลีบเนื้อยังคงตอดรัดความว่างเปล่าไว้อยู่
พายุเดินมาหาฮิมและพยักหน้าให้ เขาถอนท่อนเอ็นออกจากโพรงปากเธอและเดินไปที่ปลายเตียงทันที
ฮิมแทรกสอดดุ้นแข็งเข้าไปที่กลีบเนื้อ มันยังคงตอดรัดเขาเบา ๆ จนเขาเสียววาบ เขารีบตอกตรึงมันเข้าไปอย่างเต็มแรง กระแทกซ้ำ ๆ และย้ำที่จุดกระสันเธออีกครั้ง
“อ๊าส์ อ๊าส์ เสียววว อ๊าส์”
พายุยืนดูลูกน้องและหญิงสาวด้วยใบหน้ารอยยิ้มกว้าง เขารู้สึกพอใจอย่างมากที่คืนนี้เขามีกิจกรรมอันร้อนแรงทำให้คลายเหงา ก่อนจะยื่นหัวหยักไปจ่อกลีบปากเธอ
ลินดารู้ดีว่าต้องทำอะไรต่อ เธออ้าปากรับท่อนเอ็นหนาไว้ เล็มจุดอ่อนไหวอย่างเชื่องช้า ลิ้นอุ่นตวัดเลียไปมาอย่างโหยหา เธอรูดขึ้นรูดลงราวกับมันเป็ไอติมแท่ง ทั้งดูด ทั้งดุนจนทำให้พายุร้องออกมา
“โอ๊ยย เชี่ย เสียว”
ฮิมยังคงโถมกระหน่ำแทงอัดไปอย่างไม่ลดละ จังหวะอันเร่าร้อนของเธอและเขาทำให้ความรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งร่าง เขาชักออกจนสุด และสอดเข้าจนมิดอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะรัวจังหวะเร็วแรงอย่างต่อเนื่อง
“โอ๊ยย แตก!!”
ฮิมถอนท่อนเอ็นออกจากรูสวาท น้ำขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาจนเลอะต้นขาขาวของหญิงสาว
ขณะเดียวกันด้วยแรงดูดและแรงเด้า ทำให้พายุถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง กลิ่นความเป็ชายคละคลุ้งในปาก ก่อนที่น้ำของเขาจะไหลทะลักออกมาจากปากเธอ
“มึงไม่กลืนเหรอ!”
เขาถามสั้น ๆ แต่เธอกลับทำจริง น้ำขาวขุ่นเมื่อครู่ถูกเธอกลืนลงคอไปหมดแล้ว
“สุดยอดเลยว่ะพี่ เสียวชิบหาย”
ฮิมเอ่ยขึ้นขณะที่เขาและพายุเพิ่งอาบน้ำล้างตัวกันเสร็จ กลิ่นหอมของอาหารลอยขึ้นมาจนไปเตะจมูกของลินดาที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียง เสียงท้องร้องของเธอดังลั่นจนทำให้สองชายหนุ่มหันมองเป็ตาเดียวกัน
“หิวเหรอเธอ?” ฮิมถามด้วยน้ำเสียงสดใส
“อือ หิวน้ำด้วย”
“มึงจะมาไม้ไหนอีก” พายุเอ่ยเสียงดุ
“นี่!! เรายอมขนาดนี้แล้ว พวกนายยังคิดว่าเราจะตุกติกอีกเหรอ ขอเรากินน้ำหน่อยก็ได้ แล้วเราก็ปวดฉี่ด้วย”
พายุได้ยินดังนั้นถึงกับชะงักนิ่ง มันก็จริงอย่างที่เธอว่า แม้ว่าตอนแรก ๆ เธอจะขัดขืนเขา แต่ตอนหลังเธอก็ร่วมกิจกรรมอย่างดีจนทำให้เขาถึงฝั่งฝันครั้งที่สองใน่เวลาสั้น ๆ และยังยอมให้ฮิมเข้าร่วมกิจกรรมครั้งนี้อีก
“เออ กูปล่อยก็ได้ แต่มึงไปไหนกูต้องไปด้วย แม้ตอนที่มึงนั่งเยี่ยว!!”
“เออได้ ไหน ๆ ก็เอาไปแลวนี่ แค่เยี่ยวให้เห็นเอง”
ฮิมตักข้าวเข้าปากอย่างรีบร้อนด้วยความหิว ก่อนที่เขาจะวางกล่องเข้าลงและกำลังลุกขึ้นเดินไปที่เตียง
“มึงกินข้าวไป ไอ้ฮิม กูพามันไปเอง”
“พี่ไม่หิวเหรอ?”
“หิว แต่รอได้ พามันไปก่อน”
“เคครับ ขอบคุณครับพี่”
พายุกระชากเรียวขาเธออย่างเต็มแรง จนร่างบางเลื่อนไปตามแรงดึง เขาช้อนร่างเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
“ทำอะไรน่ะ ปล่อยสิ เราเดินได้”
“กูไม่แก้มัดที่ขามึงหรอก เดี๋ยวมึงวิ่งหนี อีกอย่างกูอยากลองอุ้มมึงดูว่ามึงหนักแค่ไหน”
“ทำไม?”
เขาขำในลำคอพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ดวงคาคมจ้องมองไปที่ยอดถันของเธอ ในขณะที่แสงไฟส่องถึง เขาเพิ่งเห็นว่ามันเป็สีชมพูสวยงาม ก่อนโน้มใบหน้าลงไปและใช้ปลายลิ้นเขี่ยไปสองสามที จนทำให้ลินดารู้สึกเสียบวาบ
“กูอยากลองท่าอุ้มแตง น้ำหนักมึงแค่นี้ กูอุ้มสบาย”
สิ้นเสียงเขาก็อุ้มเธอไปยังห้องน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ ทันที โดยไม่ฟังเสียงก่นด่าของหญิงสาวเลยสักนิด
“กินข้าวจ้ะ” ฮิมยื่นกล่องข้าวให้ลินดาพร้อมช้อนพลาสติก
“มึงซื้อมาเผื่อมันด้วยเหรอวะ?”
“เอ้า!! ก็พี่บอกเองว่าต้องอยู่ที่นี่นาน เธอก็ต้องกินเหมือนกันนะพี่”
“ขอบคุณนะ” ลินดาคลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับยื่นมือไปรับกล่องข้าวจากเขา ตอนนี้พายุยอมแก้มัดที่มือ และแกะผ้าปิดตาออกให้เธอ หลังจากอ้อนวอนอยู่นาน
ลินดาตักข้าวเข้าปากช้า ๆ ด้วยความประหม่า เธอคาดเดาเหตุการณ์ไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ สายตาเธอมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของพายุ เขาดูเป็คนดุดันและยังไม่น่าคบหาสักเท่าไหร่ ก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาไปยังฮิม ชายหนุ่มหุ่นล่ำที่พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเล็กน้อย และมีรอยยิ้มให้เธอเสมอ
“นี่เธอชื่ออะไรเหรอ?”
“ไอ้ฮิม!!”
“อะไรเล่าลูกพี่!! ถ้าไม่ได้เธอมีหวังเราต้องพึ่งน้องนางทั้งห้าอีกแน่ ช่วยใจดีกับเธอหน่อยเถอะ”
“แต่นี่มันเมียน้อยนายท่านนะ”
“อะไรนะ ใครเมียน้อยใคร?” ลินดาได้ยินดังนั้นเธอขมวดคิ้วแน่น และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็ง
“ก็มึงไง เมียน้อยนายท่าน” พายุพยักหน้ามายังเธอ พร้อมกับกระดกน้ำจากขวด
“นายท่านคือใคร?”
“มึงอย่ามาทำเฉไฉ มึงกำลังจะโดนสั่งเก็บรู้ตัวหรือเปล่า? กูถึงเย่อมึงก่อนที่มึงจะตายไง ไม่งั้นเสียดายแย่”
“เดี๋ยว ๆ เราไม่เข้าใจ ใครคือนายท่าน แล้วเราเป็เมียน้อยใคร?”
ลินดาวางกล่องข้าวลงและลุกขึ้นพรวดด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด เธอไม่เคยเป็เมียน้อยใคร ในชีวิตเธอมีแฟนเพียงแค่ไม่กี่คน และทุกคนก็ไม่ได้มีตำแหน่งเป็นายท่าน หรือมีลูกน้องแบบนี้
“มึงอย่ามาขึ้นเสียงใส่กูนะ ไม่งั้นกูจะเอามึงให้ตายเลย” พายุชี้หน้าเธอด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว แต่เธอไม่ได้ดูหวาดกลัวเขาแม้แต่น้อย
“คืองี้นะเธอ นายท่านพวกเราชื่อคุณอนุชิต เป็เ้านายเธอที่ออฟฟิศไง” ฮิมเอ่ยเสียงอ่อย พลางยิ้มแห้ง ๆ
“เดี๋ยว!! เ้านายเราชื่ออดิศร และออฟฟิศเราไม่มีคนชื่ออนุชิต!!”
พายุและฮิมมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบ
“ไหนเฮียว่าใช่แล้วไง” ฮิมกระซิบกระซาบถามลูกพี่ด้วยท่าทางร้อนใจ ไม่อยากให้เป็สิ่งที่เขาคิดไว้เลย
“ไอ้ฮิม!!”
“ว่าไง ตอบเราได้หรือยังว่านี่คืออะไร??”
ลินดาเอ่ยเสียงดังลั่นพร้อมยืนเท้าเอวอย่างไม่ชอบใจนัก
“มันจะเป็ไปได้ยังไง? นี่ไง!! นี่รูปเธอ!!” พายุยื่นรูปถ่ายขนาด 4x6 หลายใบ ส่งให้เธอ
ลินดารับรูปถ่ายพวกนั้นไว้ในมือ เธอก้มมองคนในภาพด้วยดวงตาที่เบิกโพรง ในรูปนั้นคือหญิงสาวที่มีรูปร่างคล้ายเธอ พวกเธอต่างไว้ทรงผมและมีสไตล์การแต่งตัวคล้ายกัน แทบเหมือนเป็ฝาแฝดกัน
“นี่ไม่ใช่เรา!!” เธอชี้ไปที่รูปภาพรูปหนึ่ง จนทำให้พายุและฮิมต่างลุกขึ้นมาดูอย่างสนใจ
“เราไม่มีไฝตรงแก้ม เห็นมั้ย???”
พายุมองสลับระหว่างแก้มเนียนของลินดา กับหญิงในภาพที่กำลังยิ้มให้กับนายท่านของเขา ไฝสีดำจุดใหญ่ที่แก้มของหญิงในภาพทำให้พายุชะงัก เพราะลินดาไม่มีไฝที่แก้มเลยแม้แต่จุดเดียว
.. เขาจึงแน่ใจแล้วว่า เขาจับมาผิดคน
“พี่!!”
“เออ ..”
พายุตอบรับสั้น ๆ พร้อมกับเบือนหน้าหันไปอีกฝั่ง เขาอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ภาพตอนที่เขาชำเราเธอย้อนกลับมาในหัว ทั้งตี ทั้งกระชากผม และยังให้ฮิมมาร่วมวงด้วย เขาจึงรู้สึกผิดทันที แม้แต่เงาของเธอเขาก็ไม่กล้าหันไปมอง
แต่ด้วยความที่เขาเป็นักเลง และลูกสมุนของผู้มีอิทธิพล เขาจะทำให้เธอเห็นว่าเขารู้สึกผิดหรืออายไม่ได้ เขาจึงหันไปสบตากับร่างบางที่จ้องหน้าเขาอยู่
“กูพามึงไปส่ง พร้อมเงินค่าตัวครึ่งแสน แล้วทุกอย่างต้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มึงว่าไง?”
“หึ!! รุมกูแล้วให้กูแค่เนี้ย?? ไอ้คนห่วยแตก”
“เฮ้ย!! พูดดี ๆ หน่อย แดกลูกปืนมั้ย?”
พายุคว้าปืนที่เหน็บไว้ข้างกายยกขึ้นมาจ่อที่ศีรษะเธอ แต่แทนที่ลินดาจะกลัวเธอกลับยกยิ้มมุมปาก ราวกับยิ้มเยาะเขา
“ยิ้มไรมึง!!”
“กูมีข้อเสนอ กูเชื่อว่ามึงต้องรับ” เธอยิ้มกริ่มราวกับผู้ชนะ สายตาเลื่อนสลับระหว่างพายุและฮิมที่มองเธอด้วยท่าทางสงสัย
6K
![ไอซ์สโนว์ สาวพลังหิมะ [รีไรท์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618583676_15338361.webp)
