เย่ซีกับระบบเซียนรับจ้าง

            สิ้นเสียงปริศนาเบื้องหน้าของตระกูลซูก็ปรากฏร่างของชายชราผมยาวสีขาวโพลนผู้หนึ่งตัวของเขาไม่ได้ผอมแห้งจนเกินไป สวมใส่ชุดคลุมยาวสีดำปกคลุมถึงฝ่าเท้าแต่กลับไม่ได้ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาติดขัดแม้แต่น้อย

“ก่อนอื่นก็ต้องจัดการกับเจ้านี่ก่อนสินะ” ชายชราเหลือบมองขึ้นไปยังคลื่นน้ำที่กำลังถาโถมลงมา เขาโบกมือหนึ่งทีส่งพลังปราณอัคคีที่ก่อตัวเป็นตาข่ายไร้ช่องว่างขนาดยักษ์ขึ้นไปปะทะกับคลื่นยักษ์ด้วยความรวดเร็ว

ซู่ ซู่

            เกิดหมอกควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณเนื่องจากการสลายตัวระหว่างคลื่นน้ำและตาข่ายเพลิงถึงเคล็ดวิชาของฟิชจะแข็งแกร็งแต่ด้วยระดับขั้นลมปราณที่ด้อยกว่าผลลัพธ์ที่ออกมาเยี่ยงนี้นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว

“ไอ้แก่แค่ขั้นพลังสูงกว่านิดหน่อยทำเป็นอวดเบ่งจริงนะ แน่จริงมาต่อยกันตัวๆพลังปราณไม่เกี่ยวเอาเปล่า” มนุษย์ปลาชี้หน้ากล่าวท้าทาย

        พอเห็นท่าทางเยี่ยงนี้เย่ซีก็อดคิดไม่ได้ว่าสัตว์เลี้ยงของเขาตัวนี้มันเป็นพวกนักเลงข้างถนนกลับชาติมาเกิดหรือไม่?ที่โลกแห่งการฝึกตนแบบนี้คงมีน้อยคนนักที่จะมีลักษณะคำพูด ท่าทางแบบเจ้าฟิชมัน

“เหอะ!เป็นแค่สัตว์เดรัจฉานที่วิวัฒนาการขึ้นมามีรูปแบบคล้ายคลึงมนุษย์เดิมข้าไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้แต่เมื่อเจ้าไม่คิดจะปล่อยตระกูลฉู่ไปคงเลี่ยงไม่ได้” ชายชรากล่าวร่างกายของเขาเริ่มปล่อยพลังลมปราณอันดุดันออกมามันเต็มไปด้วยความกดดันและกลิ่นคาวเลือดเหมือนว่าชายชราคนนี้จะไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่ดีสักเท่าไหร่

“เหม็นจริงๆ ทั้งปาก ทั้งกลิ่นปราณเหม็นยิ่งกว่ากลิ่นปลาของข้าซะอีก”ฟิชทำท่าเอามืดปัดไปมาเพื่อไล่กลิ่น ทำให้ชายชราคิ้วกระตุกขึ้นมาสามหน

“ถอยไปให้หมด ข้ารับมือพวกมันเอง ” ชายชรากล่าวกับกลุ่มคนด้านหลังความจริงเขาก็อยากจะพาพวกตระกูลฉู่หนีไปซะให้มันจบๆเพราะขืนต่อสู้นานเกินไปต้องดึงดูดความสนใจของพวกราชวงศ์แน่แบบนั้นแผนของเขาจะเสียหมด

            แต่เพราะเขตแดนของไอ้สัตว์เดรัจฉานตรงหน้าที่ลดพลังของเขาลงแถมยังแข็งแกร่งจนเขาไม่สามารถฝ่าออกไปได้ง่ายๆเลยต้องกำจัดพวกมันให้ไวที่สุดค่อยใช้สมบัติลับเจาะมันออกไป

“เขตแดนน่ารำคาญ! ออกมา!”ชายชราหยิบหนังสือสีดำเล่มหนึ่งออกมามันเป็นหนังสือเก่าๆที่แทบจะขาดแล้วเล่มหนึ่งแต่ออร่าดำมืดที่แผ่ออกมาชวนขนหัวลุกนั้นทำให้ผู้คนไม่กล้าประมาท

            สิ้นคำกล่าวของชายชราหนังสือเล่มนั้นก็เปล่งแสงสีดำสนิทลำแสงเหล่านั้นพุ่งไปยังซากศพที่นอนกองอยู่บนพื้นก่อนจะถูกศพแต่ละร่างดูดซึมเข้าไปจนหมด หลังจากนั้นซากศพก็ลุกขึ้นแล้วพากันหยิบอาวุธที่ตกอยู่ตรงเข้าโจมตีมนุษย์ปลา

“นั่นมันหนึ่งในศาสตร์ในการควบคุมศพ!” หานจุนหมิงส่งเสียงดังขึ้นด้วยความตกใจศาสตร์แห่งศพนี้นับว่าเป็นวิถีนอกรีด ถูกผู้ฝึกตนส่วนใหญ่รังเกลียดเป็นอย่างมากคนเหล่านี้มักจะบุกปล้นสุสานของตระกูลและสำนักต่างๆเพื่อขโมยซากศพของผู้แข็งแกร่งมาทำหุ่นเชิดของตัวเอง!

“มันคืออะไรรึ?” เย่ซีกล่าวถามขึ้นมาเพราะเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

“ในทวีปนี้จะมีผู้ฝึกตนอยู่สองฝ่ายหนึ่งฝ่ายธรรมะ ซึ่งจะมุ่งเน้นฝึกฝนตามหลักศีลธรรมเป็นส่วนใหญ่แม้จะมีบางส่วนที่ชอบเข่นฆ่าผู้คน หรือทำเรื่องเลวร้ายบ้างแต่ถ้าพวกนั้นฝึกเคล็ดวิชาปกติก็จะถูกนับรวมให้อยู่ในฝ่ายนี้”

“สอง ฝ่ายอธรรมคนเหล่านี้จะฝึกเคล็ดวิชาที่ขัดกับหลักศีลธรรม ไม่ว่าจะเป็นยาพิษ ควบคุมศพเคล็ดดูดพลังชีวิต บำเพ็ญมาร การดูดเลือด และอีกนับไม่ถ้วนแต่ก็ใช่ว่าทุกคนที่บำเพ็ญเคล็ดเหล่านี้จะเป็นพวกชั่วช้าไปเสียหมดคนบางกลุ่มที่เลือกเคล็ดบำเพ็ญไม่ได้แต่มีจิตใจดีงามก็มีเช่นกัน”

            หลังจากที่หานจุนหมิงอธิบายให้ฟังคร่าวๆก็ทำให้ชายหนุ่มพอจะนึกภาพออกเหรียญย่อมมีสองด้านเสมอ

“น่าขยะแขยง! นอกจากจะแก่แล้วยังชอบเล่นกับศพอีก! ” มนุษย์ปลาตะโกนด่าออกมา มันเสริมปราณเข้ากับร่างกายใช้เพลงหมัดต่อสู้กับซากศพเหล่านั้น

        ดูเหมือนว่าซากศพเหล่านี้จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนที่มีชีวิตอยู่ซะอีกเพราะตอนที่ร่างเหล่านี้ยังมีชีวิตมันแค่ใช้กายเนื้อไม่เสริมปราณก็ป้องกันได้สบายๆแต่ยามนี้ขนาดมันเสริมปราณเข้ากับร่างกายแล้วยังรู้สึกได้ถึงแรงปะทะอันหนักหน่วง

ผัวะ ผัวะ โครม

            แต่ละหมัดที่ต่อยออกไปแฝงไว้ด้วยพลังอันมหาศาลเนื่องจากร่างกายที่เป็นสัตว์อสูรแต่กำเนิดทำให้มันแข็งแกร่งยิ่งกว่ามนุษย์อยู่แล้วเศษซากร่างกายที่ถูกควบคุมปลิวกระเด็นไปทั่วบริเวณผู้ฝึกตนบางคนที่ทนไม่ไหวถึงกับอ้วกออกมากับภาพตรงหน้าเลยก็มี

“เหอะ! ดูเหมือนจะมีดีอยู่บ้างรวม!!” ชายชราสบถออกมาเมื่อเห็นว่ามนุษย์ปลาแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดเขาเร่งพลังของหนังสือในมือขึ้นอีกระดับหนึ่งเศษชิ้นเนื้อที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นก่อนหน้านี้ทยอยรวมตัวเข้าด้วยกันเหมือนจะให้กำเนิดอะไรสักอย่าง

“อย่าฝันไปหน่อยเลย!” ฟิชที่สัมผัสได้ถึงความอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นมันก็ไม่อยู่นิ่งรอให้ชายแก่ตรงหน้าแสดงเคล็ดวิชาออกมาจนจบรีบชิงลงมือก่อน

        ตู้ม!

            พื้นหินแกร่งที่ฟิชยืนอยู่ก่อนหน้านี้ยุบลงไปเป็นรูปรอยเท้าบ่งบอกถึงพลังในการออกตัวที่รุนแรงเป็นอย่างมากร่างมนุษย์ปลาสีดำเกล็ดทองพุ่งเข้าใส่ชายชราเป็นเส้นตรง ถ้าจะจบเรื่องก็แค่สังหารชายชราซะมันคิดว่าพวกที่ถนัดใช้ศาสตร์ต้องห้ามแบบนี้ร่างกายคงจะไม่แข็งแกร่งนัก

            แต่ชายชราแทนที่จะตกใจเขากลับยิ้มออกมา!

ครึ่งหลัง

ผัวะ ผัวะ ผัวะ อั้ก!

“บัดซบ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์”ปลาปากเสียสบถออกมาพลางต่อสู้ไปด้วยมือเท้าเป็นระวิงไปหมด

            เมื่อครู่ที่มันพุ่งตัวเข้ามาสุดแรงก็พบว่าชายชรายิ้มออกมาทำให้มันรู้สึกแปลกๆแต่ด้วยแรงส่งที่รุนแรงจะถอยก็ไม่ทันแล้วได้แต่รีดเค้นลมปราณออกมาให้ถึงขีดสุดแล้วส่งหมัดตรงเข้าไปยังใบหน้าของชายชราที่กำลังยิ้มอยู่

            แต่ชายชรากลับปล่อยมือออกจากหนังสือเล่มนั้นแล้วเบ่งพลังออกมาจนชุดคลุมฉีกขาดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดเรียงสวยเหมือนนักยกน้ำหนักชายชราใช้มือทั้งสองข้างต้านรับการโจมตีของฟิชด้วยท่าทางสบายๆและถึงแม้หนังสือที่ปล่อยออร่าชั่วร้ายออกมาจะไม่อยู่ในมือของชายชรามันก็ยังคงสำแดงเคล็ดวิชาออกมาไม่หยุด เหมือนมันจะมีจิตสัมนึกเป็นของตนเอง

“เป็นไงบ้างล่ะ เจอหมักคนแก่เข้าไป” ชายชราส่งเสียงเย้ยหยันออกมาพร้อมรัวหมัดใส่หน้าปลาปากเสียตรงหน้าเป็นชุดด้านปลาปากเสียก็หลบรวมถึงปัดป้องได้บ้าง แต่ก็ยังคงโดนโจมตีอยู่ดี

“ถุย เจอกันสักตั้งสิวะ แท่น แทน แท๊นถั่วเหลืองอบกรอบ! ” ฟิชล้วงเข้าไปยังกางเกงที่สวมอยู่แล้วหยิบซองถั่วเหลืองออกมาโยนเข้าปากไปในทันที!

            ความจริงตัวมันไม่ชอบใส่เสื้อผ้าสักเท่าไหร่แต่เป็นเพราะหลังจากที่มันกลายร่างได้เป็นครั้งแรก เย่ซีก็ทนเห็นมันเดินล่อนจ้อนห้อยโตงเตงไม่ไหวบังคับมันให้ใส่กางเกงสักตัวก็ยังดีเพราะเหตุนั้นมันจึงต้องหากางเกงมาสวมไว้ตลอดเวลาแน่นอนว่ามันเจาะรูไว้ที่ก้นเพื่อให้หางรอดผ่านกางเกงได้สะดวกด้วย

“อะไรกัน!นั่นมันของวิเศษบ้าอะไร”ชายชราที่เห็นปากปลาเสียตรงหน้าหยิบบางอย่างออกมาโยนเข้าปากก็ตื่นตัวขึ้นมาทันทีเขาคิดว่าคงจะเป็นพวกโอสถลับหรืออะไรสักอย่างเป็นแน่

            ภาพตรงหน้าเหมือนจะช่วยยืนยันความคิดของเขาร่างของมนุษย์ปลาตรงหน้าที่เดิมทีก็สูงเกือบสองเมตรอยู่แล้วขยับสั่นไหวอย่างรุนแรงกล้ามเนื้อขยายขนาดมากกว่าเดิมเกือบสามเท่าเวลานี้ตัวมันดูเหมือนกับสัตว์ประหลาดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ฮ่าฮ่าฮ่า โคตรน่าเกลียดเลยฟิช” เย่ซีหัวเราะลั่นกับภาพตรงหน้าสภาพสัตว์เลี้ยงของเขาตอนนี้เหมือนตัวร้านในการ์ตูนที่มีร่างต้น ร่างรองร่างสุดท้ายไม่มีผิด แถมร่างสุดท้ายยังเหมือนมนุษย์โคตรกล้ามอีกต่างหาก

“หมัด ตะปูสิบดอก!”ฟิชอาศัยช่วงที่ชายชรากำลังอึ้งกับการเปลี่ยนแปลงของร่างกายมันซัดหมัดลับที่ฝึกมาอย่างยากลำบากออกไปทันที

“ปราณศพ ป้องกัน!” ชายชราแม้จะตอบสนองไม่ทันในทีแรกแต่ก็สมกับเป็นยอดฝีมือเขาเรียกพลังปราณศพจากโดยรอบมาป้องกันการโจมตีที่กำลังพุ่งมายังหน้าอกของเขา

ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้มตู้ม

            เสียงหมัดกระทบกับแขนทั้งสองข้างที่ได้รับการเสริมปราณศพดังขึ้นสิบครั้งหมัดตะปูสิบดอกของฟิชเป็นการเกร็งกล้ามเนื้อเสริมด้วยลมปราณเฉพาะตัวแล้วต่อยออกไปการต่อยหนึ่งหมัดจะสร้างแรกกระแทกได้ถึงสิบครั้ง!

อ๊ากกก โครมม!

            ชายชรากรีดร้องออกมาดังลั่น ร่างของเขาปลิวกระเด็นออกไปกระแทกเข้ากับพื้นหินจนเกิดเป็นหลุมลึกเกือบสิบจั้ง

“แฮ่ก แฮ่ก ก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่ พรวด!”ฟิชกล่าวจบก็กระอักเลือดออกมา แม้มันจะโจมตีจนชายชราปลิวออกไปได้แต่ปราณศพก็ร้ายกาจยิ่งนักมันแทรกซึมเข้าสู้ร่างกายขัดขวางการไหลเวียนของเลือดและพลังปราณทำให้ตอนนี้สภาพของมันนับว่าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

ครึ่ก ครึ่ก ตู้ม!

            ยังไม่ทันที่จะได้ดีใจร่างของชายชราก็พุ่งขึ้นมาจากหลุมพุ่งเข้าโจมตีใส่มนุษย์ปลาทันทีหมัดนี้เต็มไปด้วยพลังปราณศพ แม้จะไม่ได้แข็งแกร่งเท่ายามปกติแต่สภาพของฟิชตอนนี้โดนเข้าไปจะต้องสาหัส หรืออาจเสียชีวิตแน่นอน

“ตายซะ!” ชายชราคำรามออกมาเสียงดังสนั่นเขาจะต้องปลิดชีพปลาปากเสียตรงหน้าให้ได้! หลังจากนั้นค่อยดูดกลืนพลังชีวิตและเลือดเนื้อของทุกคนโดยรอบมาฟื้นฟูร่างกายค่อยหนีไปการต่อสู้เริ่มกินเวลามากเกินไปแล้ว อาจมีตัวแปรที่คาดไม่ถึงโผล่ออกมาได้เสมอ

“บัดซบ! ข้าจะต้องมาตายเยี่ยงนี้รึ” ฟิชสบถออกมาเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มันประมาทเกินไปยามนี้คิดจะป้องกันก็ไม่ทันเสียแล้ว!