หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...
ลูกชายเ้าของอู่นั่งหน้าบูดบึ้งอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ภายนอกเต็มไปด้วยช่างกลัดมันกำลังซ่อมรถ อู่แห่งนี้มีบริการครบวงจร ไม่ว่าจะซ่อมเครื่องยนต์ เปลี่ยนสี เปลี่ยนอะไหล่ สามารถทำได้ที่อู่แห่งนี้ได้ทั้งนั้น เทียนมีหน้าที่เช็คบัญชีและแจกแจงรายรับรับจ่าย แม้ว่าจะถูกผู้เป็พ่อสั่งให้ออกไปดูงานกับเหล่าช่างบ้าง แต่ลูกชายกลับส่ายหน้าปฏิเสธและเดินหนีโดยไม่หันไปฟังคำเรียก
เด็กหนุ่มไม่ชอบไอร้อนภายในอู่ซ่อมรถ แถมพวกช่างทั้งหลายยังเนื้อตัวสกปรกไปด้วยคราบน้ำมันเครื่องและกลิ่นสนิมหยาบๆ บางคนก็มีกลิ่นบุหรี่แรงๆโชยหึ่งเมื่อเดินผ่าน ผิดกับร่างเล็กที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและใสสะอาดั้แ่หัวจรดเท้า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณเทียนครับ”
“มีอะไร”
“ลูกค้าถามว่าอะไหล่ที่สั่งเมื่ออาทิตย์ก่อนมาถึงหรือยังครับ”
ไอ้ไกรเดินเข้ามาถาม
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว เทียนลืมไปเสียสนิทว่าต้องสั่งอะไหล่ล็อตใหญ่ให้ลูกค้าเ้าประจำ เพราะเขาดันมัวแต่วีดิโอคอลกับแฟนหนุ่มรุ่นพี่ที่มหาลัยอย่างเพลิดเพลิน ท่าทางยึกยักทำให้ไอ้ไกรรู้ได้ทันทีว่าลูกชายเ้าของอู่ทำหน้าที่บกพร่อง มันถอนหายใจเหน็ดเหนื่อยกับนิสัยไม่รู้ร้อนรู้หนาว ั้แ่ที่เทียนเข้ามาทำงานในอู่แห่งนี้ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเหล่าช่างทั้งหลายก็ลำบากและทำงานหนักกว่าที่จำเป็
“ทำอย่างนี้ไม่ได้นะครับคุณเทียน ถ้าเกิดว่าเราทำงานช้า อาจจะทำให้เสียลูกค้าและต้องจ่ายค่าชดเชยเวลาได้นะครับ”
“นี่แกเป็ใครมาสั่งสอนฉัน”
เด็กหนุ่มส่งเสียงแหลมปกป้องตัวเอง แต่ชายฉกรรจ์ร่างสูงกำยำไม่อยากต่อลมปาก ไอ้ไกรเลือกที่จะเดินจากไป นั่นยิ่งทำให้เทียนหงุดหงิดมากกว่าเดิม
“นี่…ฉันถามไม่ได้ยินหรอ แกคิดว่าแกเป็ใครฮ่ะ!”
เทียนะโตามหลัง เสียงแหลมเล็กของเขาดังสะท้อนออกไปด้านนอกจนทำให้เหล่าช่างซ่อมทั้งหลายหันมามอง แก้มขาวผ่องเริ่มมีสีแดงจากความโกรธ เด็กหนุ่มกระทืบเท้าและกำหมัดแน่น ปิดเทอมฤดูร้อนเขาควรจะได้เริงร่าหัวเราะอยู่บนชายหาด ไม่ใช่มานั่งอุดอู้คอยสั่งงานให้กับพวกช่างหน้าโง่แบบนี้!
“ชิ…คิดว่าเป็คนสนิทของพ่อแล้วจะมาสั่งสอนฉันได้หรอ”
ริมฝีปากอวบอิ่มบ่นอุบอิบ ก่อนจะเริ่มกดแป้นพิมพ์และสั่งอะไหล่ล็อตใหญ่ที่ตัวเองลืมไว้
ตกเย็น...
เหล่าช่างซ่อมนับครึ่งร้อยพากันทยอยออกไปจากอู่ขนาดใหญ่ วันนี้เป็วันศุกร์ ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งหลายนัดหมายกันเป็ดื่มตามประสาผู้ชาย ไอ้ไกรก็เป็หนึ่งในนั้น มันเช็ดมือหยาบๆที่เปื้อนคราบน้ำมัน ก่อนจะสะพายกระเป๋าและเดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันโตของตัวเอง
“นี่”
“…ผมหรอครับ”
ใบหน้าคมเข้มของชายวัยกลางคนหันไปยังเด็กหนุ่มร่างเล็ก เทียนเดินกอดอกพร้อมกับยิ้มเ้าเล่ห์เข้ามาหานายช่าง ส่วนสูงขอมมันทำให้เทียนต้องแหงนหน้าขึ้นไปมอง เด็กหนุ่มได้ยินบทสนทนาของกลุ่มชายฉกรรจ์ทั้งหมด แต่เย็นนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ไอ้คนปากมากที่กล้ามาสั่งสอนไปดื่มสังสรรค์อย่างสุขสมโดยเด็ดขาด
“ล้างรถให้ฉันหรือยัง”
“ฮ่ะ?”
“ฉันถาม ว่าล้างรถให้ฉันหรือยัง”
“คุณเทียนพูดเื่อะไรครับ”
ไอ้ไกรขมวดคิ้ว น้ำเสียงของมันเริ่มแดกดันมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคมคายจ้องมองลงไปยังใบหน้าลูกชายเ้าของอู่ ทำเอาเด็กหนุ่มขนลุกซู่และเริ่มรู้สึกหวั่นๆในหัวใจ เทียนไม่เคยรู้สึกกลัวใครขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเขารู้สึกกลัว เด็กหนุ่มก็ต้องยิ่งทำให้มันรู้ว่าอย่าได้กล้ามาสั่งสอนเขาอีก
“นี่ฉันลืมบอกอีกแล้วหรอ”
“…..”
“คุณพ่อฝากบอกว่าให้แกล้างรถให้ ล้างทั้งข้างนอกข้างใน ขัดสีใหม่ เคลือบเงา เอานี่…กุญแจ”
เทียนโยนกุญแจรถยนต์หรูไปให้นายช่างรับ แม้ไอ้ไกรจะทำงานที่แผนกเครื่องยนต์ แต่มันก็พอมีความรู้เื่การล้างรถพื้นฐานอะไรเหล่านี้อยู่แล้ว เพียงแต่ช่างแผนกเคลือบสีได้กลับบ้านไปหมด ทำให้ทั้งอู่เหลือมันเพียงคนเดียวที่ยังต้องทำงาน
ชายฉกรรจ์เริ่มรู้ตัวว่ากำลังโดนลูกเ้านายกลั่นแกล้ง รอยยิ้มเ้าเล่ห์บนใบหน้าขาวตี๋นั้นมันบ่งบอกทุกอย่างว่าจงใจทำให้มันไม่ได้พักผ่อน!
“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน”
ไอ้ไกรกัดฟัน ก่อนจะเดินกลับไปตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้