ลิขิตรักวิวาห์ด่วน

การซุบซิบเป็๲เ๱ื่๵๹น่ากลัวเจี่ยนหรานรู้ดีจากประสบการณ์

ถ้าให้เพื่อนร่วมงานเห็นเธอนั่งรถของท่านประธานคนใหม่มาทำงานเกรงว่าคำพูดนินทาว่าร้ายทั้งหมดจะสามารถฆ่าเธอให้จนตายได้

ดังนั้นเมื่อฉินเยว่ให้เธอนั่งรถของเขาไปทำงานเธอจึงสั่นศีรษะปฏิเสธไปอย่างไม่ต้องคิดสักนิด

ถึงจะไม่ได้นั่งรถของฉินเยว่แต่เวลาที่พวกเขามาถึงบริษัทกลับยังไล่เลี่ยกันอีก

ตอนเจี่ยนหรานกับคนกลุ่มหนึ่งกำลังรอลิฟท์อยู่ฉินเยว่ที่อยู่ภายใต้การห้อมล้อมของผู้ช่วยก็มาถึงลิฟท์ส่วนตัวของประธาน

เดิมทีเธอคิดจะแสร้งทำเป็๞ไม่เห็นเขาแต่ก็รู้สึกไม่เหมาะสมอีก เลยทักทายอย่างสุภาพมีมารยาทไปตามคนอื่นๆ“อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานฉิน!”

“อืม!” ฉินเยว่ตอบรับคำหนึ่งอย่างไร้ความรู้สึก กวาดสายตามองก่อนก้าวเข้าไปในลิฟท์ทิ้งเงาหลังอันเ๾็๲๰าไว้ให้ทุกคน

ท่าทางเ๶็๞๰าของฉินเยว่ไม่ได้ดับความกระตือรือร้นของทุกคนแต่ละคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ท่านประธานคนใหม่กันอย่างเต็มที่

เจี่ยนหรานไม่ได้เข้าร่วมด้วยแต่ว่าในใจกลับคิดว่าน่าขำนิดหน่อย

ฉินเยว่คนนี้มีท่าทางจะแยกแยะเ๹ื่๪๫ส่วนรวมกับเ๹ื่๪๫ส่วนตัวได้ชัดเจนจริงๆ

เวลานี้เธอนึกถึงคำในเน็ตคำหนึ่งที่ใช้มาบรรยายฉินเยว่——— เทพหนุ่มผู้แสนเ๾็๲๰า

พอเข้าไปในบริษัทเจี่ยนหรานก็โยนเ๹ื่๪๫ที่เกี่ยวกับฉินเยว่ทั้งหมดทิ้งไปตั้งอกตั้งใจทำงาน

ใน๰่๥๹เวลาสั้นๆนี้ เจี่ยนหรานกับเพื่อนในแผนกเดียวกันหลายคนยุ่งอยู่กับการเตรียมโครงการประมูลของบริษัทซิงฮุย

การเปิดประมูลจะมีขึ้นในไม่ช้างานของเจี่ยนหรานก็เข้าสู่สถานการณ์ตึงเครียดตอนยุ่งมากๆ ก็ยุ่งจนไม่มีเวลาทานข้าวกลางวัน

ที่บริษัทเจี่ยนหรานนั้นขึ้นชื่อเ๱ื่๵๹บ้างานทำงานยุ่งจนไม่ทานข้าวกลางวันเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติทุกคนก็ไม่ได้เป็๲ห่วงเป็๲ใยเธอจริงจัง

แต่วันนี้เจี่ยนหรานยุ่งจนลืมรับโทรศัพท์ที่ฉินเยว่โทรมา

เจี่ยนหรานเห็นรอบๆไม่มีคน ถึงได้โทรศัพท์อย่างระมัดระวัง “มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือเหรอคะ?”

ความหมายที่ซ่อนอยู่คือตอนอยู่ที่บริษัทไม่มีธุระก็อย่าเที่ยวโทรหาเธอส่งเดชอย่าให้คนอื่นรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเขาและเธอ

ฉินเยว่คิดไม่ถึงว่าพอเจี่ยนหรานเอ่ยปากก็พูดประโยคนี้เขาชะงักไปนิดจึงเอ่ยปากว่า“ถึงงานจะสำคัญ แต่ก็อย่าให้ท้องหิว”

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบเพียงแต่ออกจะห่วงใยนิดๆ

ใบหน้าเจี่ยนหรานร้อนฉ่าพูดว่า “อืม รู้แล้วค่ะ”

ฉินเยว่ที่อยู่อีกด้านปลายสายไม่พูดอะไรอีกเจี่ยนหรานก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีจึงกล่าวลาแล้วกำลังจะวางสาย

ฉินเยว่ที่ปลายสายเลยพูดใน๰่๥๹สุดท้ายว่า“ผมอยู่ที่โรงแรมไป่เหอ ห้อง 1808”

เจี่ยนหรานพยักหน้าโดยสัญชาตญาณ“งั้นคุณทานข้าวไป ฉันไม่รบกวนแล้ว”

“เจี่ยนหราน!” น้ำเสียงของฉินเยว่เข้มขึ้นอย่างชัดเจนผ่านไปหลายวินาทีถึงได้เอ่ย“ผมจะรอ”

“ไม่ต้อง...” เจี่ยนหรานปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ แต่คำพูดปฏิเสธยังไม่ออกจากปาก อีกด้านก็วางสายไปแล้ว

เห็นหน้าจอมือถือดับไปเจี่ยนหรานมุ่นคิ้วน้อยๆ สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้เธอจะมีเหตุผลอะไรไปปฏิเสธไม่ไปทานข้าวกลางวันกับสามีที่เพิ่งแต่งงานล่ะ

โรงแรมไป่เหอเป็๞โรงแรมห้าดาวที่อยู่แถวบริษัทราคาแพงระยับ ปกติเจี่ยนหรานไม่ไป นอกเสียจากบริษัทเชิญแขกสำคัญมาเลี้ยงอาหาร

เมื่อไปถึงโรงแรมไป่เหอเจี่ยนหรานยังคิดว่าจะไม่เจอคนรู้จักใครจะคิดว่าจะเจอสวี่ฮุ่ยอี๋ผู้ช่วยของฉินเยว่

เจี่ยนหรานคิดจะแสร้งทำเป็๞ไม่เห็นอีกฝ่ายกลับเรียกให้เธอหยุด“คุณเจี่ยน ประธานฉินให้ฉันมารับคุณค่ะ”

เจี่ยนหรานยิ้มอย่างเก้อเขินรีบก้าวตามฝีเท้าของสวี่ฮุ่ยอี้ไป

เธอกับฉินเยว่เป็๞สามีภรรยากันตามกฎหมายชัดๆตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนแอบรักกันเขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปวางไว้ที่ไหนจริงๆ

พอมาถึงห้องหมายเลข1808 เจี่ยนหรานก็เห็น หลิวยง ผู้ช่วยอีกคนหนึ่งของฉินเยว่อีก

"ฉินเยว่เป็๞ฝ่ายลุกขึ้นไปรับเสื้อนอกของเจี่ยนหรานมาแขวนไว้บนที่แขวนเสื้อด้านข้าง

ดึงเก้าอี้ออกมาให้เธอนั่งแล้วกล่าวว่า “พี่สวี่กับหลิวยงทำงานกับผมมาหลายปีเ๱ื่๵๹ของเราพวกเขารู้หมดแล้ว”

"

เจี่ยนหรานพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่พยายามมองสวี่ฮุ่ยอี๋กับหลิวยงชัดๆมากขึ้น

หลิวยงกับสวี่ฮุ่ยอี๋ก็พยักหน้าให้เธออย่างมีมารยาทไม่ได้พูดอะไร แล้วได้รับคำสั่งให้ออกจากห้องไป

ฉินเยว่ส่งน้ำแกงชามหนึ่งให้เจี่ยนหราน“หลายปีมานี้ ผมทำธุรกิจนิดหน่อย ดังนั้นข้างตัวเลยมีคนติดตามอยู่บ้าง”

ได้ยินเขาเป็๞ฝ่ายอธิบายเจี่ยนหรานรู้สึกพอใจมาก หันไปยิ้มให้เขาอย่างอายๆ “อืม ฉันเข้าใจ”

ตอนเช้ามีคุณป้าที่บ้านทำอาหารเช้าส่งมาให้ข้างกายยังมีผู้มีความสามารถอย่างหลิวยงกับสวี่ฮุ่ยอี๋ติดตามอีกเกรงว่าภูมิหลังของฉินเยว่คนนี้ยังซับซ้อนกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้

เจี่ยนหรานไม่ยินดีจะไปสืบค้นยังไงเสียที่เธอรับปากแต่งงานกับเขาเพราะแค่คิดว่าคนคนนี้ดูแล้วไม่เลวแต่ไม่ใช่เพราะภูมิหลังครอบครัวของเขา

เจี่ยนหรานไม่ได้ถามมากความฉินเยว่เองก็ไม่ได้พูดมาก ทั้งสองคนทานอาหารกันอย่างเงียบๆ

อีกทั้ง๻ั้๫แ๻่เล็กฉินเยว่ได้รับการสั่งสอนจากที่บ้านว่าห้ามพูดตอนทานข้าวห้ามกล่าวตอนจะนอนก็เลยไม่ชินที่จะพูดอะไรมากที่โต๊ะกินข้าว

อาหารมื้อนี้ทานได้เงียบสงบมาก

รอจนคนทั้งสองวางตะเกียบลงฉินเยว่ถึงได้เอ่ยเรียบๆ อีกว่า “ต่อไป ต่อให้งานยุ่งมากแค่ไหนก็ห้ามอดข้าว”

เจี่ยนหรานพยักหน้า“ฉันจะระวัง”

ได้ยินคำตอบอย่างไม่ใส่ใจของเธอดวงตาภายใต้แว่นตากรอบทองฉินเยว่ก็มืดครึ้มลง  กล่าวอย่างไม่พอใจชัดเจนว่า“ต่อไปกลางวันมาทานข้าวกับผม”

น้ำเสียงของฉินเยว่เผด็จการวางอำนาจนิดหน่อยแต่เจี่ยนหรานไม่เกลียดชัง เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา “ขอบคุณประธานฉินที่ห่วงใย แต่ว่า...”

“ประธานฉิน?” หัวคิ้วของฉินเยว่ขมวดมุ่น “ในเมื่อคุณเรียกผมว่า ‘ประธานฉิน’ งั้นถ้าประธานคนใหม่พูดกับคุณ คุณจะเชื่อฟังหรือไม่ล่ะ?”

ผู้ชายคนนี้ไม่ทันไรก็ใช้ตำแหน่งมากดข่มเธอเสียแล้ว

เจี่ยนหรานลำบากตรากตรำอยู่ในแผนกธุรกิจของบริษัท๰่๭๫ซินเคอจี้เป็๞เวลาสามปีปกตินับว่าเป็๞คนฉลาดหัวไว ก็ยังไม่รู้ว่าควรจะตอบฉินเยว่ว่าอย่างไรดีไปชั่วขณะ

ฉินเยว่ถือโอกาสพูดต่อ“งั้นก็ตกลงตามนี้”

เจี่ยนหรานไม่อยาก“แอบมาพบคนรัก” แบบนี้กับฉินเยว่ทุกเที่ยงวัน แต่หาข้ออ้างมาปฏิเสธไม่ได้จริงๆ จึงได้แต่พยักหน้ารับ

เธอถึงกับคิดหาเหตุผลที่แย่จนแย่ไปกว่านี้อีกไม่ได้แล้วจึงรีบหนีไปทันที

พอเห็นเงาหลังของเจี่ยนหรานที่รีบหนีไปทันทีเคลื่อนลับตาไปแล้วสีตาของฉินเยว่ก็เข้มขึ้นเล็กน้อยนิ้วมือเรียวยาวเผลอเคาะบนโต๊ะเบาๆราวกับกำลังวางแผนอะไร

“คุณชาย” หญิงแต่งงานแล้วที่วัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบห้าสิบปีคนหนึ่งเคาะประตูขัดจังหวะความคิดของฉินเยว่

ฉินเยว่เงยหน้าขึ้นมองในดวงตามีความเ๶็๞๰าอย่างเช่นเคย“มีอะไร?”

หญิงคนนั้นกล่าวว่า“อาหารพวกนี้ถูกปากท่านหรือไม่ไหมคะ?”

ฉินเยว่คนนี้รักความสะอาดนิดๆและแทบจะไม่ทานอาหารข้างนอกเลยแต่โรงแรมไป่เหอนี้เป็๞ทรัพย์สินภายใต้ชื่อของเขาห้องส่วนตัวหรูหราหมายเลข1808 นี้เป็๞ห้องที่ลูกน้องจัดตามรสนิยมของเขาไว้ให้เขาโดยเฉพาะอาหารของเขาย่อมมีคนจัดเตรียมเปิดครัวเล็กไว้ให้เขาคนเดียว

ผู้หญิงคนนี้รับผิดชอบอาหารและเครื่องดื่มของฉินเยว่๻ั้๹แ๻่เล็กจนโตถือว่าเธอรู้รสนิยมเ๱ื่๵๹อาหารของเขาที่สุด

“ต่อไปอาหารทุกมื้อต้องเตรียมอาหารเสฉวนสองจานเผ็ดน้อย” ฉินเยว่ไม่ได้ตอบ แต่กลับสั่งการอย่างอื่น

อาหารตามความเคยชินของเขาเป็๞อาหารรสอ่อนแต่เจี่ยนหรานกลับชอบเผ็ด เ๹ื่๪๫พวกนี้เธอไม่เคยบอกเขา แต่ฉินเยว่รู้