ตอน 16 ขอโทษที่ผิดต่อบรรพบุรุษ
ทว่าทันทีที่คำสั่งของผู้เป็นายหลุดลั่นออกมาจากปากมันจะไม่เป็อะไรเลย หากหรงสือเซียวไม่ได้มีท่าทีเชื่อฟังเหมือนแต่ก่อนเขาเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปเป็คนละคน
"ไม่นะสามี อย่าสังหารข้า อย่าได้ทำวิธีนั้นจะให้เว่ยเหนียงเป็อะไร ทำอะไรก็ตามแต่ใจพวกท่านขอเพียงเว่ยเหนียงได้รั้งอยู่ข้างกายท่าน ยินยอมทั้งนั้น"ท่าทีกระเสือกกระสนดูน่าสงมเพชของนาง กอดขาสามีแน่น แค่ใบหน้าอัปลักษณ์ของนางก็น่าเวทนามากโขยังร้องไห้อ้อนวอนปานจะขาดใจ
ตาเฒ่าหรงตือโส่วมากอุบาย คิดแผนชั่วออกได้ในเวลานั้นพอดีจึงหวังหลอกใช้นางเข้ามาเป็เครื่องมือ
"หากเ้าอยากจะอยู่ในจวนหรงต่อไปล่ะก็เ้าต้องทำงานให้ข้า " ตือโส่วเปล่งเสียงให้นางมีหวัง
"นายท่านเ้าขา ขอแค่ท่านบอกมาเว่ยเหนียงยินดีทำทุกอย่าง" เว่ยเหนียงกระเสือกกระสนเข้ากอดขาตือโส่ว
"ข้า้าให้เ้าวางยา หลิวจิ่นเฟย กับ โม่เติ้งถูซะ!!!"
"ห่ะ...แต่หลิวจิ่นเฟยนางเป็พี่หญิงของข้า"เว่ยเหนียงเริ่มมีอาการลังเล
"ท่านพ่อ!! ท่านจะสังหารนางไม่ได้ นางคือรักแรกของข้า"สือเซียวพยายามพูดจาแย้งการตัดสินใจของผู้เป็พ่อ
ผว๊ะ!!! เสียงสือเซียวโดนตบหน้าจนกรามสั่น
"เ้าลูกโง่!!เ้าก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าคนสกุลหลิวเป็กระดูกท่อนใหญ่ที่ขวางทางของเรา เ้ายังจะขอให้ข้าไว้ชีวิตมัน" ตือโส่วตบลูกโชว์ เปล่งเสียงตวาดอย่างแรง จะดูอีกมุมก็เหมือนกับว่าตาเฒ่าคนนี้ไม่เคยรักลูกเลยทำได้ทุกอย่างเพื่ออำนาจ
"จะเป็คนของจวนหรง ต้องมีใจรับใช้ข้าเท่านั้น ไม่งั้นล่ะก็ ต้องตายสถานเดียว!!!"คำกล่าวข่มขู่นี้ถือเป็คำขาด หากใครกล้าขัด ตือโส่วผู้อำมหิตพร้อมสังหารทุกเมื่อ
"เพื่อจะได้อยู่กับท่านแล้ว ข้ายอมทุกอย่าง แม้กระทั่งวางยาพี่สาวตัวเอง ข้าก็ยินดีทำ"
"ท่านพ่อ ท่านแม่เว่ยเหนียงผิดต่อสกุลหลิวแล้ว"เว่ยเหนียงนั่งอยู่บนพื้นเย็นๆกอดตัวเองร้องไห้ระงมอย่างโดดเดี่ยวนางพึมพำสารภาพผิดต่อิญญาบรรพบุรุษ
เพียงเพราะหลงหลังบุรุษหนึ่งคน เว่ยเหนียงยอมหลับหูหลับตาทำชั่ว ทั้งที่รู้แล้วว่าสกุลหรงเป็คนฆ่าล้างสกุลของตัวเองนางกลับไม่มีความแค้นเคืองใดๆ จะมีก็เพียงแต่ อารมณ์รักใคร่หลงใหลหรงสือเซียวอย่างเดียวเท่านั้น
"หลิวจิ่นเฟย กำจัดท่านก็ดีเหมือนกัน ข้าจะหมดเสี้ยนหนามตำใจ!! ที่สือเซียวไม่รักข้า ก็เพราะเขารู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่" หลังจากที่พร่ำเพ้อ อาลัยอาวรณ์เว่ยเหนียงก็ทำใจได้
****************************
ณ จวนสกุลโม่
" เอาล่ะ ฮูหยินของข้าเ้าคงเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ไปพักผ่อนเถอะข้ายังต้องรีบไปสะสางงาน " ทันทีที่ทั้งสองกลับถึงจวน ด้วยความเป็ห่วง เขารีบเอ่ยชี้ทางให้นางไปพักผ่อน
โม่เติ้งถู หารู้ไม่ ว่าตอนที่ไม่มีใครอยู่จวน อสรพิษที่เร้นกาย วางแผนตั้งท่ารออยู่แล้ว
ณ ห้องหนังสือ
"ทำไมจู่ๆข้าถึงได้รู้สึกเวียนหัวนัก" เติ้งถูอ่านตำราไปได้แค่ครู่เดียวรู้สึกเวียนหัว สายตาพร่าเบลอไร้สาเหตุ
อยู่ดีๆความ้าของชายหนุ่มพุ่งเข้าแทรก ท่อนล่างตั้งตระง่านชูชันโด่เด่ดึ๋งดั๋งพร้อมใช้งาน
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่กลางวันแสกๆ เ้าจะมาตื่นตัวตอนนี้ไม่ได้นะ" เติ้งถูพยายามตั้งสติ พลางพูดพร่ำกับแท่งเอ็นของตัวเองเขาค่อยๆเอามือลูบมันไว้ เพื่อ้าให้มันอ่อนตัวลง
มันกลับไม่เป็อย่างที่คิดซะงั้นยิ่งลูบเท่าไหร่มันยื่งสู้มือมากขึ้นเท่านั้น
ตานยี หัวหน้าสาวใช้ แอบจับตาดูอยู่ตลอดเห็นว่าคราวนี้แหละบรรยาศเป็ใจ เหมาะที่จะเผยตัวนางก้าวออกมาจากมุมห้องหนังสือตั้งใจแสดงตัว
"นั่นใครน่ะออกมาเดี๋ยวนี้!!!" เติ้งถูแข็งใจข่มความรู้สึกฝืนพูดเบื้องล่างที่ไม่อาจสงบ เขาเอามืออังปกปิดไว้
"นายท่านกลับมาแล้วหรือเ้าคะ ตานยีเองเ้าค่ะตานยีเห็นว่าในห้องหนังสือรกไม่เป็ระเบียบ จึงถือโอกาสเข้ามาจัดแจงไว้ให้"ตานยีเดินเข้ามาใกล้ แกล้งก้มต่ำหมอบลงคำนับตั้งท่าไว้อย่างดีที่จะเผยให้เขาเห็นร่องอกของสตรี
"ลุกขึ้นซะ มันช่างอุจาดตานัก" เติ้งถูเห็นเนินอกของนางเต็มสองตาเรือนร่างสตรีบวกกับกำยานปลุกกำหนัดหนาคลุ้ง แม้ใจบุรุษจะปฏิเสธแต่ร่างกายมิอาจอ่อนกำลังลงได้
"นายท่านเ้าคะ นายท่านมีบางอย่างผิดปกติหรือไม่เหตุใดเหงื่อหยดเป็เม็ด" ตานยีรู้ดีว่าอะไรเป็อะไรนางก็ยังตั้งใจเสแสร้งแกล้งถาม พร้อมทำทีร้อนใจไม่เป็สุขหันไปเทชาร้อนในกาที่นางผสมยาปลุกกำหนัดขนานแรงไว้แล้ว เทยื่นให้เติ้งถู
"นายท่านเชิญดื่มชาร้อนสักหน่อยเถิดเ้าค่ะ เผื่อมันจะช่วยให้ท่านอาการดีขึ้น"
เติ้งถูรู้สึกร้อนรุ่ม กระสับกระส่ายจนแทบจะทนไม่ไหวเขารีบกระดกชาในจอกจนหมดเกลี้ยง
แค่เพียงชั่วพริบตาเดียว ความโหยหาสวาทของชายหนุ่มเพิ่มขึ้นทวีคูณเติ้งถูเริ่มเกิดภาพหลอน เบื้องหน้าเห็นตานยีเป็ภรรยาสุดที่รัก ด้วยเหตุที่ว่าในใจของเรา้าแค่เพียงจิ่นเฟยคนเดียว
"ห่ะ เมียข้า เ้ามาได้อย่างไรกัน"
ตานยีฟังแค่ประโยคเดียว ก็รู้แล้วว่าเติ้งถูไม่สามารถควบคุมตัวเองได้นางจึงแกล้งเปลื้องผ้าปลดอาภรณ์ออกจนเปลือยเข้านั่งคร่อมบนตักเติ้งถูจูบแนบปากอย่างดูดดื่ม
มือปลาหมึกของชายหนุ่มลูบไล้ขยำบีบกำเต้านูนเต็มไม้เต็มมือเสียงหายใจกระเซ่าที่แ่เบาชวนปลุกเร้าแรงสวาทได้เป็อย่างดี
ในขณะเดียวกันนั้น จิ่นเฟยกลับไม่ไปพักผ่อนในเรือนตามคำชี้แนะของสามีจากที่ได้ฟังการหารือกับฝ่าา นางยังมีข้อสงสัยมากมายอยากจะเอ่ยถามให้กระจ่างด้วยนิสัยของนางหากร้อนใจจะอยู่ไม่เป็สุข
พักผ่อนในเรือนได้เพียงครู่เดียว ก็ต้องบึ้งหน้ามาที่ห้องหนังสือ
พลั่ก!!! ประตูห้องหนังสือถูกเปิดออกอย่างกะทันหันไหนเลยจะรู้มาก่อนว่าจะต้องมาพบภาพที่แสนอุจาดตาขนาดนี้
"อะ อ๊า... อ๊าร์ๆๆ อือๆๆ นายท่านเ้าคะอย่านะเ้าคะ อย่าทำเช่นนี้เลย" ตานยีได้ยินเสียฝีเท้าของผู้มาเยือนั้แ่แรกเพื่อให้สมจริง นางแกล้งร้องครางเพื่อขอความช่วยเหลือ
"โม่เติ้งถู!!! เ้ามันคนสารเลวไร้ยางอายข้าอุส่าเริ่มมองเ้าในแง่ดี ไม่ทันข้ามวันเ้าก็ทำเื่ไร้ศีลธรรมขนาดนี้"
"ชั่วช้า!!! ขืนใจสตรี แม้แต่สาวใช้นางเล็กๆก็ยังเอามาบำเรอกามอารมณ์"จิ่นเฟยรับไม่ได้อย่างจังกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ด่าทอเติ้งถูยกใหญ่
"นายหญิงเ้าขา ช่วยตานยีด้วยเ้าค่ะตานยีไม่ได้มีเจตนาใดๆ ตานยีก็เพียงแค่เข้ามาทำความสะอาดห้องหนังสือเท่านั้นไม่คิดเลยว่านายท่านจะจู่โจมด้วยท่าทีหื่นกระหายขนาดนั้น"อสรพิษร้ายอย่างนางมากมารยา นางรู้ดีว่าจิ่นเฟยเป็ใหญ่ในเรือนจึงเข้าร้องขอความเห็นใจจากนาง
"ดีนี่ เติ้งถู เพิ่งแต่งข้าเข้าเรือนได้ไม่กี่วันก็หาสตรีมาบำเรอตอนกลางวันแสกๆ มิเช่นนั้นก็แต่งกับนางให้ถูกต้องเถอะตำแหน่งเมียเอกอย่างข้าคงไม่จำเป็แล้ว" จิ่นเฟยพูดพล่ามยาวเป็หน้ากระดาษเหมือนกับว่าในใจลึกๆก็หึงหวงเติ้งถูไม่น้อย เพียงแค่ไม่รู้ใจตัวเองก็เท่านั้น
"ห่ะ จิ่นเฟย เป็ไปได้ยังไงนั่นไม่ใช่เ้าหรอกหรือ ข้านี้มันโง่เขลาจริงๆ ตามืดบอดชั่วขณะ "
"จิ่นเฟย ได้โปรดให้อภัยข้า" เติ้งถูลุกขึ้นพรวด เดินโครงเครงเข้าหาภรรยาจับได้เพียงชายอาภรณ์ของนางเท่านั้น
จิ่นเฟยตีตัวออกห่าง แม้แต่หางตายังไม่แลมองในใจกลับรู้สึกปวดเสียดแปร๊บๆราวถูกสายฟ้าฝ่ากลางใจ
"ทำไมอยู่ๆข้าถึงเป็อย่างนั้นไปได้นะ"
"โม่เติ้งถู เ้ามันไม่ได้ต่างอะไรกับบุรุษทั่วไป ข้าคิดผิดที่หลงเชื่อว่าเ้าเป็ชายชาตรีที่มากคุณธรรม"จิ่นเฟยออกไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่ศาลาเล็กในสวนหน้าจวน
เติ้งถูสายตาพร่ามัวเกินกว่าที่จะวิ่งตามนางออกไป เขาทรุดลงกับพื้นแขนขาอ่อนแรง มีชิ้นเดียวที่โด่เด่ไม่ยอมอ่อนแรงก็คงจะเป็ท่อนเอ็นเ้าปัญหา
"นายท่านเ้าคะ ตานยีผิดเองที่เข้ามาผิดจังหวะท่านจะเคี้ยนจะตีอย่างไรก็ได้ ขอแค่อย่าไล่ตานยีออกไปจากจวนเลยไม่เช่นนั้นฝ่าาต้องสังหารตานยีแน่" หัวหน้าสาวใช้อย่างนางไม่ยอมแพ้ง่ายๆเข้ากอดขาเติ้งถูอ้อนวอนสุดชีวิต
"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเื่นี้มันไม่ปกติ คนอย่างเ้าไม่มีทางทำให้ข้าเร้าอารมณ์ได้ถึงขนาดนี้รอก่อนเถอะ ข้าจะสืบหาสาเหตุด้วยตัวเอง หากเป็แผนของเ้าจริงไม่ต้องรอให้ถึงมือฝ่าา "
"ข้านี่แหละจะสังหารเ้าเอง!!!" เติ้งถูโกรธจนหน้าแดงไม่ไว้หน้าผู้ใดทั้งนั้น
"ออกไปให้ห่างจากข้ามือขยะแขยงของเ้าอย่าคิดเอื้อมกายข้า" ขณะที่นางกอดขาอ้อนวอน เติ้งถูไม่อ่อนโยนกับใครเขาใช้เท้าถีบยันนางออกไปอย่างแรง จนสาวใช้แพศยาอย่างนางล้มหัวกระแทกขอบโต๊ะเติ้งถูก็ยังไม่แยแส
"เหอะ แค่นั้นมันยังน้อยเกินไปกับที่เ้าสร้างความรำคาญใจให้ฮูหยินของข้า" เติ้งถูเพียงแค่ชายตามองและแสยะยิ้มตะคอกขับไล่นางไปให้พ้นหน้าเสียงดัง
2K
![ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742380268_23942756.webp)
