"รุ่ยซี ~~ รุ่ยซี~~" เสียงเรียกจากนักเรียนมัธยมปลายหน้าสวย ที่กำลังตามหาใครบ้างคนอยู่
"ฉันอยู่นี่หลิวหลิว" เสียงเรียกของเธอได้ผล คนที่เธอตามหาขานตอบรับกลับมา จากนั้นเธอก็เดินตรงดิ่งไปยังต้นเสียงทันที
"อยู่นี่เอง ให้ฉันตามหาตั้งนาน มานั่งหลบอ่านนิยายอยู่ที่นี่นี้เอง"
ซ่งรุ่ยซี คือ ชื่อของฉัน ปีนี้ฉันเรียนอยู่เกรด 12 (ม.6)โรงเรียนในเมืองปักกิ่ง และยายขี้บ่นที่มาถึงเมื่อกี้คือ หลิวหลิวเพื่อนสนิทของฉันเอง ที่รู้กันว่าฉันเป็ตัวยงในการอ่านนิยายเป็ชีวิตจิตใจ และ่นี้อินกับนิยายที่กำลังอ่านเป็พิเศษ
"ข้างในตึกเสียงดัง ฉันอ่านนิยายไม่รู้เื่ ก็เลยมานั่งอ่านอยู่ตรงนี้แหละ ตามหาฉันมีเื่อะไรรึเปล่า ？" รุ่ยซีที่กำลังจดจ้องกับหนังสือเล่มหนาในมือโดยไม่สนใจคนที่พึ่งเดินมาถึงเมื่อสักครู่
"หนีมานั่งอ่าน แม่ทัพเจิ่งเทียนฉี อีกแล้วหรอ" ใช่แม่ทัพเจิ่งเทียนฉีคือชื่อตัวละครในนิยายของฉันที่อ่านตอนนี้ ่นี้ฉันคลั่งไคล้เขาเป็พิเศษด้วย ผู้เขียนได้นิยามว่าเขาทั้งมีรูปโฉมหล่อเหลา เก่งทั้งการกวี เพลงดาบ และการรบ แต่เสียดายเขาอาภัพเื่ความรัก เพราะเขาต้องสูญเสียคนรักที่ชื่อ จ้าวซูหนี่ว์ เสียชีวิตเพราะอาการป่วยเดิมเธอกำเริบ ทำให้เขาเสียใจมากที่สูญเสียคนที่รักที่สุดไป หลังจากก็บ้าระห่ำในการทำศึกาจนไม่กลัวตายสักนิด
"หยุดอ่านก่อนจ้ะคุณซ่งรุ่ยซี เธออ่านเพลินไปรึป่าว ตอนนี้จะเข้าเรียนอยู่แล้ว ฉันเลยรีบมาตามแกให้รีบขึ้นไปบนตึกเรียน ถ้าหากขึ้นช้า หยางเหล่าซือ ให้ทำโทษแน่ๆ" รุ่ยซียกมือมาส่องนาฬิกาขึ้นมาดูมันเป็จริงที่หลิวหลิวพูดว่ามันใกล้เข้าคาบเรียนของหยางเหล่าซือ พอได้อ่านเื่นี้แล้ว เหมือนมันมีสิ่งๆหนึ่งดึงดูดให้เธออยากอ่านขึ้นเรื่อยๆเพราะอะไรก็ไม่รู้ เพราะเหตุใดอยากจะอ่านให้รู้เื่ทั้งหมดของนิยายเล่มนี้ว่าเป็ยังไงและจะดำเนินต่ออย่างไงต่อไป
ติ๊งต๊อก ติ๊งต๊อก (เสียงนาฬิกา) ที่วนแล้ววนอีกก็ไม่มีเสียงเตือนว่าหมดคาบนี้สักที
กริ๊งงงงงง กริ๊งงงงงงง ~ (เสียงออด)เสียง์ก็บังเกิด เป็เสียงที่รุ่ยซีรอมาทั้งคาบ
"รุ่ยซีไปเดินเล่นกับฉันที่ห้างกันไหมพอดี วันนี้พี่สาวฉันมารับ" ระหว่างที่เดินบนทางฟุตบาตรใกล้ป้ายรถประจำทางหลิวหลิวก็พูดเชิญชวนไปเดินเล่นกับเธอที่ห้างใกล้โรงเรียน
"ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวฉันจะเดินกลับเองดีกว่า "
"ไม่ใช่ว่าจะเดินไปด้วยอ่านนิยายไปด้วยน่ะ"หลินหลินถามด้วยความเป็ห่วง
"อื้ม มันเพลินดี"
"พี่สาวฉันมารับแล้ว"
"อื้ม บ๊ายบาย "รุ่ยซียกมือโบกลาให้กลับหลิวหลินที่พึ่งรถพี่สาวไปเมื่อสักครู่จากนั้นก็เดินกลับทางที่ตัวเองควรจะไป
หลังจากแยกทางกับหลิวหลิวที่ป้ายรถประจำทาง รุ่ยซีก็ไม่ลืมที่จะหยิบนิยายเล่มโปรดขึ้นมาอ่านระหว่างเดินกลับบ้าน บ้านรุ่ยซีห่างจากโรงเรียนไม่ไกลมากแต่จะต้องข้ามถนนหลายต่อหน่อย
"เอี๊ยดดดด!!!! โคลม"
เมื่อมีสิ่งๆหนึ่งชนร่างรุ่ยซีเข้าอย่างจัง ร่างรุ่ยซีเซกลิ้งล้มตัวนอนห่างจากตัวรถมากพอใช้ได้ ทำให้ร่างรุ่ยซีที่สวมชุดนักเรียนอาบไปด้วยเืสีแดง เป็ที่ใของผู้เห็นเหตุการณ์หลากหลายคน ก่อนที่รุ่ยซีกำลังจะหลับตาลงเธอก็เห็นผู้ชายแต่งตัวแปลกแลไม่ใช่คนในยุคนี้ ยื่นมือให้รุ่ยซีจับ
เอ๊ะ!! ใครน่ะ นั้นใคร
แต่รุ่ยซีก็ค่อยยกมือที่ตอนนี้ไร้เรียวแรงจะเอื้อมไปจับมือที่ยื่นมาให้ แต่ไม่ทันที่จะเอื้อมถึง ร่างเขาก็ค่อยจางหายไป
คือเขาคนนั้นใช่ไหม ?
เขาจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ในเมื่อเขาเป็เพียงตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นจากนักเขียนมาเพียงแค่นั้น มันเป็ไปไม่ได้
แล้วตาของรุ่ยซีค่อยหลับลงด้วยความไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตาเพราะเสียเืมากจากเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงที่รุ่ยซีกำลังเจอตอนอยู่นี้...............
759
