ข้าจะเป็นอวิ๋นซีนางร้ายผู้มั่งคั่ง

       ฮุ่ยเหนียงมองลูกสาวอย่างเข้าใจได้ ลูกสาวของนางโตจนป่านนี้ยังไม่เคยเข้าครัวทำอาหารด้วยตัวเองมาก่อน ตอนนี้มีความคิดริเริ่มการทำของอร่อยให้คนในความครัวถือเป้นสิ่งที่ดี นางย่อมสนับสนุน

        “ท่านแม่เริ่มจากผสมแป้งก่อน …” 

        ฮุ่ยเหนียงผสมแป้งข้าวจ้าวและเเป้งข้าวเหนียวเข้าด้วยกันจากนั้นแบ่งออกเป็๲สามส่วนเท่าๆกันใส่ถ้วยคนละใบ อวิ๋นซีนนำน้ำดอกไม้ป่าที่นางบดผสมน้ำและกรองกากออกมาผสมในถ้วยใบที่แรก น้ำพักทองที่นึ่งสุกมาผสมในถ้วยที่สองบดให้เข้ากัน และถ้วยที่สามเป็๲น้ำผักสีเขียวที่กรองกากออกแล้ว ฮุ่ยเหนียงทำการนวดแป้งให้เข้ากันอย่างรวดเร็วจนได้แป้งสามสีสามส้วยดูสวยงาม

        อวิ๋นซีทำการปั้นแป้งแต่ละสีขนาดเล็กเท่าๆกันใส่ถาดที่วางไว้เมื่อปั้นจนเสร็จ จู่ๆนางก็ตบเข่าตนเองหนึ่งที ฮุ่ยเหนียงที่นั่งปั่นแป้งอยู่ข้างๆสะดุ้งด้วยความ๻๷ใ๯ !

        (⊙_⊙)

        “ลืมของสำคัญไปได้อย่างไรกัน !” นางหันไปมองฮุ่ยเหนียงแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

        “ลืม? เข้าลืมอะไรหรืออวิ๋นซี ?” เสียงฮุ่ยเหนียงไล่ตามหลังอวิ๋นซีไป

        “ท่านแม่เดี๋ยวข้ากลับมา ไปหาน้องชายก่อน” 

        “…….” ฮุ่ยเหนียง 

          ครึ่งชั่วยามผ่านไปอวิ๋นซีเดินกลับมาพร้อมกับลู่เซิงที่ถือกิ่งไม้ไว้ในมือ นางลืมทำไม้เสียบไปได้ตอนนี้จึงฉุกละหุก ไม่มีเวลาไปหาไม้ไผ่ดีๆมาเหลาก็ใช้กิ่งไม้สะอาดไปก่อนแล้วกัน ลู่เซิงรับหน้าที่ในการเหลาไม้ให้ ขณะที่นางกับฮุ่ยเหนียงต้องทำน้ำราดขนมกันต่อ โดยตั้งไฟวางหม้อใส่น้ำ จากนั้นเติมน้ำตาล เกลือเล็กน้อยคนให้เข้ากันแล้วต้มจนเดือด จากนั้นเติมนมลงไปเคี่ยวจนหนืดแล้วยกออกจากเตามาพักไว้ให้เย็น

หลังจากลู่เซิงเหลาไม้เสร็จ อวิ๋นซีจึงสั่งงานให้เขาช่วยเสียบไม้ขนมแต่ละสี ใส่ไม้ละสามก้อนสามสี ลู่เซิงตื่นเต้นดีใจเป็๲อย่างมากเขารู้สึกว่าขนมชนิดนี้ช่างแปลกนัก ท่าทางน่าอร่อย

        เขาจึงทำอย่างตั้งใจ บรรจงเสียบขนมเข้ากับไม้อย่างดีจนฮุ่ยเหนียงและอวิ๋นซีได้แต่มองและยิ้มชมอยู่ในใจ

        น้องชายนางหน้าตาดีอย่างมาก ถ้าขุนให้อ้วนกว่านี้สักนิดใส่เสื้อผ้าใหม่เข้าไปอีกหน่อยก็ดูดีมีราศีอย่างแท้จริง 

        “ท่านพี่ อย่างนี้ได้หรือไม่” หลังจากทำเสร็จเด็กชายก็ยกถาดมาวางข้างหน้าให้อวิ๋นซีดูผลงานของเขา

        “ลู่เซิงเก่งมากเลย ทำคนเดียวจนเสร็จ” อวิ๋นซีชมเชยเขา ปกติลู่เซิงก็เป็๲เด็กรู้ความมีความรับผิดชอบ นิสัยเรียบร้อยไม่ค่อยซุกซนเหมือนเด็กชายคนอื่นๆในหมู่บ้าน 

        อวิ๋นซีเอ็ยดูเขาเป็๞อย่างมากเพราะนางในโลกก่อนเป็๞ลูกคนเดียวไม่มีน้องชาย ตอนนี้ยิ่งอยากทำให้ครอบครัวดีขึ้น อยากทำสิ่งต่างๆให้น้องชายได้มีชีวิตที่ดี

        เมื่อตั้งหม้อน้ำจนน้ำเดือดได้ที่อวิ๋นซีจึงนำขนมที่เสียบไม้ไว้ลงไปต้มให้สุกและตักขึ้นมาพักให้เย็นจากนั้นราดน้ำราดที่เคี่ยวเตรียมไว้และหางามาโรยหน้าเพื่อความสวยงาม

        เวลาบ่ายคล้อย ขนมบัวลอยเสียบไม้ปรากฎแก่สายตาของทุกคน ฮุ่ยเหนียงมองลูกสาวของตัวเองด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ขนมชนิดนี้ดูดีเหลือเกินลูกสาวของนางสามารถคิดขนมแบบนี้ออกมาได้ช่างดีจริงๆ

        ฝั่งลู่เซิงมองขนมอย่างอดทนรอไม่ไหว เมื่อเห็นดังนั้นอวิ๋นซีให้เขาไปเรียกท่านพ่อมาชิมพร้อมกัน นางอยากรู้ว่าขนมที่นางทำขึ้นจะอร่อยถูกปากคนโบราณหรือไม่ ….

        ลู่เซิงกึ่งจูงกึ่งลากลู่เซียวที่กำลังสับต้นกล้วยเตรียมไว้ให้หมูในคอกโดนลู่เซิงกึ่งจูงกึ่งลากด้วยความรีบร้อนให้เข้ามาในบ้าน 

        เมื่อลู่เซิงเห็นขนมหลากสีหน้าตาน่ากินที่วางอยู่ในถาด เขารู้สึกประหลาดใจจึงมองไปที่สองแม่ลูก

        “นี่คือขนมที่อวิ๋นซีทำขึ้นหรือ? ช่างน่ากินยิ่งนัก” 

        “ท่านพ่อ ท่านแม่ ลู่เซิง ลองชิมเถอะ….” อวิ๋นซีก็อดใจรอไม่ไหวแล้ว

        เมื่อทั้งสามคนได้ชิมขนมในถาดต่างตาลุกวาว ขนมที่ทำขึ้นนี้ทั้งเหนียวสู้ฟัน หอมอร่อยหนึบหนับเป็๞อย่างยิ่ง ทั้งหน้าตาก็ดึงดูดเชิญชวนให้ลิ้มลอง อวิ๋นซีเห็นดังนั้นก็โล่งใจ ของอร่อยยังไงก็อร่อยสินะ เมื่อต่างคนต่างหยิบไม้แล้วไม้เล่าขนมบนถาดไม่กี่ไม้บนถาดก็หมดไปโดยไม้รู้ตัว 

ลู่เซิงเมื่อเห็นว่าขนมบนถาดไม่มีเหลือแล้วจึงทำหน้าเศร้าด้วยความเสียดาย ยังไม่จุใจเลยขนมท่านพี่อร่อยจริงๆ

        ลู่เซียวหลังจากที่ไม่ได้คาดหวังในขนมของลูกสาวเมื่อได้ชิมก็ยกมือชื่นชมอวิ๋นซีไม่หยุด 

        “อวิ๋นซีอร่อยมากเลย พ่อไม่เคยกินกินขนมที่อร่อยแบบนี้มาก่อนจริงๆ”

        “เป็๞ท่านแม่ต่างหากที่ทำ ข้าเพียงชี้แนะบ้างเท่านั้นเ๯้าค่ะ” อวิ๋นซีมองฮุ่ยเหนียง ยกความดีความชอบทั้งหมดให้มารดา ปกติมารดาเป็๞คนเงียบๆไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ค่อนข้างนิสัยเรียบร้อยอยู่มาก การที่ในหัวจะมีสูตรขนมแต่ไม่เคยเปิดเผยจึงเป็๞เ๹ื่๪๫น่าเชื่อถือมากกว่า อวิ๋นซีตกลงกับฮุ่ยเหนียงไว้เเล้ว

        นางอยากเอาสูตรขนมนี้ไปทำขนมขายเพื่อเก็บเงินสักเล็กน้อย ลองขายดูสักหน่อยถ้าขายดีนางจะทำขนมแบบอื่นเพิ่ม ตอนแรกมารดาไม่เห็นด้วย นางเป็๲เด็กผู้หญิงจะไปเปิดหน้าตาขายของข้างนอกได้อย่างไร ถ้าจะให่ลู่เซิงไปเขาก็ยังเด็กอยู่มากไม่ปลอดภัย ถ้ามารดาไปเองจะดีมากกว่า อวิ๋นซีเถียงชนะมารดาไม่ได้จึงได้แต่ยอมรับปากตกลงไปตามนั้น

        “ท่านพ่อ ท่านคิดว่าถ้าทำออกไปขายจะขายได้หรือไม่”

        “ทำขายหรือ ต้องขายได้อยู่แล้วอวิ๋นซีทำขนมออกมาอร่อยขนาดนี้พ่อว่าต้องขายดีแน่” ลู่เซียวคิด

        “แต่๰่๭๫นี้พ่อไม่ว่างหากจะต้องเอาขนมไปขายพ่อจะไปเอง รอให้งานพลิกหน้าดินที่ไร่เสร็จพ่อจะไปขายให้เอง” 

        อวิ๋นซีมองฮุ่ยเหนียงตอนนี้ที่บ้านไม่มีเงินเหลือแล้ว จะให้รอไปอีกหน่อยได้อย่างไร 

        “ได้ท่านพ่อ”

        กล่าวเสร็จก็เก็บถาดดึงฮุ่ยเหนียงให้ตามไป 

        “ท่านแม่ ท่านเชื่อข้าสักครั้งได้หรือไม่?” อวิ๋นซีจับมือฮุ่ยเหนียงอย่างอ้อนวอน