นิทานคีตา กาลครั้งนั้น

        ตอนที่ 389 สองเส้นทาง

        ในที่สุดนิทานก็หลุดจากวงแขนและปีกของซอเด็ตได้สำเร็จ แม้จะน่าอายหน่อย ๆ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าขนปีกของเธอนั่นนุ่มสบายเป็นอย่างยิ่ง

        อยากเอาไปยัดใส่หมอนจัง น่าจะสบายน่าดู นิทานกอดอกยืนมองซอเด็ตอยู่บนเมฆข้าง ๆ คีตา เมฆาใต้ฝ่าเท้าทั้งสองยังคงทำหน้าที่เป็นแท่นเหยียบให้สองชีวิตที่ไม่อาจโบยบินบนผืนฟ้า

        เพราะความเงียบที่เข้าปกคลุม ซอเด็ตที่จึงเริ่มสอดส่องนิทานอีกครั้ง ในร่างของนิทานไม่ได้มีสีใดเปลี่ยนไป เพียงมีสีส้มมากขึ้นเท่านั้น แม้จะเป็นสีที่เธอชอบแต่การโดนนิทานจ้องปีกเช่นนี้กลับทำให้เธออึดอัดไม่น้อย ซอเด็ตหุบปีกของตนลง ลงมายืนบนเมฆาในระดับสายตาเดียวกันกับนิทาน

        ร่างของนิทานในเวลานี้คือเรนเดล นักบวชหญิงหน้าตาน่ารักที่มีสหายคู่ใจเป็นลูกม้าแผงคอแดง ไม่ว่าจะเป็นสัดส่วนร่างกายหรือการแสดงออกทางสีหน้าก็ไม่มีจุดใดที่ผิดปกติแม้แต่น้อย การปลอมตัวของนิทานนั้นสมบูรณ์อย่างน่าเหลือเชื่อ ตอนที่เธอพบเห็นครั้งแรกเธอไม่สงสัยแม้แต่น้อยว่าเป็นเขา หากไม่ใช่เพราะเธอจดจำกลิ่นอายพลังจิตวิญญาณของทั้งสองได้และสีในร่างกายของพวกเขายังคงเดิมเธอก็คงจะไม่มีทางรู้

        สมบัติแปลงกายของนิทานนั้นเป็นระดับสูงดังนั้นเขาย่อมไม่อาจเปลี่ยนกลับไปกลับมาตามอำเภอใจ ภาพของเรนเดลที่ยืนขมวดคิ้วน้อย ๆ คล้ายกับนิทานนั้นจึงดูขัดแย้งกันเป็นอย่างยิ่ง

        หากโฟเรลมาเห็นเรนเดลในเวลานี้ ภาพลักษณ์ของนักบวชหญิงในหัวของเขาคงไม่เหลือชิ้นดี โดยเฉพาะท่าเท้าเอวยืนจ้องหน้าปีกแห่งผืนฟ้าของเรนเดล

        “มาทำอะไรแถวนี้เหรอครับซอเด็ต” นิทานถอนหายใจ แค่เห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้เขาก็พอจะเดาได้แล้วว่าไพลินหมายตาสิ่งใดไว้ ทั้งเส้นทางที่เธอบอกให้เดินทางและวิธีพูดกำกวม ชัดเจนว่าเธอต้องการให้พวกเขา 'บังเอิญ' พบกันระหว่างทาง

        “ภารกิจของตระกูลค่ะ ตอนนี้กำลังเดินทางกลับ” ซอเด็ตตอบเสียงเรียบ จับจ้องใบหน้าหวานของเรนเดล เธอยังคงเป็นคนที่ชอบสบตายามพูดคุยเสมอมา

        ดวงตาสีน้ำเงินหม่นของเธอประสานกับนัยน์ตาสีม่วงของเรนเดล นิทานไม่ได้รังเกียจการโดนจ้องแต่อย่างใด เพียงรู้สึกเล็ก ๆ ว่าในสายตาของซอเด็ตมีบางอย่างที่ค่อนข้างแปลก มันไม่ใช่สายตาที่มองเขาเหมือนยามอยู่ในสุสาน 

        สงสัยเพราะไม่ได้เจอกันนานมั้ง นิทานคิด

        “ขยันน่าดูเลยนะครับ หวังว่าคงไม่ไปหมดแรงที่จักรวรรดิมาลาไคหรอกนะ”

        “นิทานเถอะค่ะ ระวังจะลืมวิธีใช้ร่างของตัวเองไปนะคะ ยิ่งชอบแปลงเป็นผู้หญิงอยู่ด้วย”

        “ก็บอกว่าเพราะมันเนียนกว่าเฉย ๆ ไงครับ!” นิทานโวย 

        เมื่อโดนพูดเช่นนี้บ่อยเข้านิทานจึงเริ่มคิดอย่างจริงจังแล้วว่าตนควรเลิกปลอมตัวเป็นผู้หญิงดีหรือไม่ แม้ประสิทธิภาพจะเยี่ยมแต่ถ้ามันสวนทางกับชื่อเสียงเช่นนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน

        ซอเด็ตหลุดหัวเราะ เวลาปกตินิทานก็เป็นคนที่หยอกสนุกอยู่แล้ว ยิ่งมาอยู่ในร่างของเรนเดลเช่นนี้ยิ่งดูน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่ แม้แต่คีตาเองยังหัวเราะขำตาม

        นิทานเบ้หน้าก่อนจะหัวเราะตาม เขาดีใจที่ซอเด็ตยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่ได้กลับไปเป็นปีกแห่งผืนฟ้าผู้ยากแก่การเข้าถึงดังเช่นที่เคยเป็นมา ทางด้านซอเด็ตเองก็คิดเช่นเดียวกันกับนิทาน ยามแรกพบที่สุสานนิทานนั้นแสดงท่าทีถอยห่างจากเธออย่างชัดเจน

        ในตอนนั้นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ เธอจึงสามารถเดินทางร่วมไปกับนิทานและคีตาได้ หากต้องกลับไปเริ่มคุยกันใหม่โดยที่ไม่มีสถานการณ์ช่วยดีไม่ดีนิทานอาจจะไม่คุยกับเธอเลยด้วยซ้ำ

        “ภารกิจอะไรเหรอครับ ผมช่วยอะไรได้รึเปล่า?” นิทานถามขึ้น หากจะบอกว่าไม่สนใจว่าปีกแห่งผืนฟ้า อัจฉริยะอันดับหนึ่งของมหาทวีปนั้นฝึกฝนอย่างไรก็คงเป็นเรื่องโกหก

        “ล่าสัตว์อสูรวาฬโขดหินระดับอริยะค่ะ แต่ฉันจัดการไปเรียบร้อยแล้ว เพราะงั้นไม่เป็นไรค่ะ” ซอเด็ตหยิบแก่นจิตวิญญาณของวาฬโขดหินออกมาถือพร้อมรอยยิ้ม

        สายตากับท่าทีการถือแก่นจิตวิญญาณของเธอชัดเจนเป็นอย่างยิ่งว่ากำลัง ‘อวด’ นิทานคิ้วกระตุก เขาค้นตัวของตัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อหาบางสิ่งที่สามารถเอามา ‘อวด’ ได้เช่นกัน

        “โอ้ วาฬโขดหิน สัตว์อสูรระดับอริยะที่ขึ้นชื่อเรื่องความหนาของหนังใช่มั้ยครับ น่าจะหนาน้อยกว่าเกล็ดของจระเข้กงจักรหน่อยเดียว” พูดเสร็จนิทานก็หยิบหนังของจระเข้กงจักรที่เขาสังหารไปออกมาพร้อมรอยยิ้ม

        คราวนี้เป็นฝั่งของซอเด็ตที่ปีกคู่งามสั่นน้อย ๆ เธอเม้มปากยิ้มก่อนจะล้วงหยิบบางสิ่งออกมาเสริม “ใช่ค่ะ จระเข้กงจักรเองก็โดดเด่นมากเรื่องเขี้ยวที่หางของมัน แทบจะเทียบกันได้กับคีมของด้วงบดศิลาที่ฉันล่ามาได้เลยค่ะ”

        เขี้ยวยาวสองคู่ในมือของซอเด็ตเปล่งประกายแวววับ คีมนี้เปล่งพลังจิตวิญญาณที่หนาแน่นกว่าหนังของจระเข้กงจักรออกมา นิทานเห็นดังนั้นก็ปั้นยิ้มอย่างเต็มฝืน เขาล้วงควานอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจหยิบซากร่างของแร้งสีทองจากทะเลทรายฝังอัญมณีออกมา

        “คีมแบบนั้นทำเอาผมนึกถึงตอนที่ต้องฝ่าทะเลทรายฝังอัญมณีกับสัตว์อสูรระดับอริยะตั้งหลายตัวเลยครับ ในตอนนั้นโชคดีที่ผมรอดมาได้ แถมยังสังหารแร้งสีทองตัวนี้ได้ด้วย” นิทานตอบกลับ

        สีหน้าของซอเด็ตชะงักไป นิทานไม่เพียงสามารถนำซากของสัตว์อสูรระดับอริยะอีกตัวออกมาได้ แต่เขายังหน้าไม่อายเนียนเพิ่มเรื่องราวในการล่าอีกด้วย ใบหน้าของนิทานตอนนี้ตึงเครียด ปากของเขาพึมพำแผ่วเบาราวกับกำลังภาวนาสุดหัวใจให้เธอไม่อาจนำสิ่งใดออกมาได้อีก

        ซอเด็ตล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อของเธออีกครั้ง ในทีแรกเธอตั้งใจจะหยิบซากของสัตว์อสูรระดับอริยะตัวเก่า ๆ ออกมาอีก แต่เมื่อเห็นดวงหน้าที่เริ่มเหี่ยวลงของเรนเดลเธอก็อดยิ้มไม่ได้

        ซอเด็ตหยิบแก่นจิตวิญญาณของสัตว์อสูรระดับอริยะออกมาทีเดียวถึง 3ก้อน แม้ความหนาแน่นของจิตวิญญาณจะไม่สูงนักหากระดับของมันก็ยังเป็นระดับอริยะอย่างแน่นอน “ดูเหมือนนิทานเองก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันเลยนะคะ” เธอยิ้มกว้างมองนิทานที่หน้าเหี่ยวลง

        แน่นอนว่าเธอไม่มีความคิดไร้สาระอย่างจะแกล้งแพ้!

        รอยยิ้มหวานของเธอกลับทำให้นิทานหน้าหมองไปถนัดตา ได้แต่ยิ้มแห้งชื่นชมผู้ชนะในสงครามการอวด

        ดีจังที่ยังคุยกันได้ ซอเด็ตลอบอบยิ้ม เธอไม่ได้คุยกับนิทานมาหลายเดือนแล้ว เธอแอบกังวลไม่น้อยว่าการที่ไม่ได้คุยกันเลยจะทำให้บรรยากาศระหว่างเธอและเขาแปลกไป

        “ไม่กี่วันก่อนฉันบังเอิญเจอกับเพื่อน ๆ ของนิทานด้วยค่ะ ร่าเริงกันดีนะคะ” ซอเด็ตคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจชวนคุยเรื่องพวกเพชฌฆาต

        “ร่าเริง? อ้อ คุณเพชฌฆาตกับคุณโฮโจอยากลองท้าประลองกับซอเด็ตสินะครับ” นิทานหัวเราะ เขาเดาได้ไม่ยากเลยว่าคำว่าร่าเริงของซอเด็ตหมายถึงสิ่งใด พวกบ้าการต่อสู้อย่างสองคนนั้นต้องสนใจในตัวปีกแห่งผืนฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย

        “ไม่ค่อยมีหรอกนะคะ คนที่โดนฉันกดดันไปแล้วครั้งหนึ่งแล้วยังลุกขึ้นมาได้” ซอเด็ตพูดยิ้ม ๆ แม้พวกเขาจะล้มเลิกความคิดอยากท้าประลองไปหลังจากได้เห็นเมฆา ณ ปลายขอบฟ้าแต่พวกเขาก็ฟื้นสภาพกลับมาพูดคุยต่อได้ ต่างกับคนส่วนใหญ่ที่กลัวจนหงอหลบหนีไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีก

        นิทานยิ้มตอบ ไม่ว่าจะคนใดในนั้นต่างก็เป็นผู้ที่มีศักยภาพมากพอจะเติบโตไปได้ไกลในการขีดเขียนชะตา

        “พวกเพื่อนนิทานเล่าให้ฉันฟังเรื่องที่คุณกำลังเตรียมตัวสำหรับงานประลองด้วยค่ะ” ซอเด็ตถามต่อ สีหน้าของเธอกลับมาเป็นเรียบนิ่งอย่างน่าประหลาดอีกครั้ง

        นิทานเอียงคอน้อย ๆ เขาค่อนข้างแปลกใจที่พวกเพชฌฆาตพูดเรื่องนี้ให้ซอเด็ตฟัง ที่ผ่านมาเขาปิดบังเป้าหมายจากคนส่วนมากก็เพื่อป้องกันไม่ให้ข่าวรั่วไหลไปถึงฝักฝ่ายอื่น

        กับซอเด็ตนั้นถึงเธอจะรู้ไปเขาก็ไม่ได้กังวลแต่อย่างใด ยังไงเธอก็คือเหตุผลที่เขาพยายามถึงขั้นนี้ “ใช่ครับ พอดีมีเหตุผลที่จะแพ้ไม่ได้น่ะครับ” นิทานตอบกลับ

        ใบหน้าเรียบนิ่งของซอเด็ตกระตุกอีกครั้ง เธอเกือบจะหลุดยิ้มออกมาจากความดีใจ ไม่ได้มีเพียงเธอที่มุ่งมั่นอยู่ฝ่ายเดียว แม้มันจะเป็นเพียงสัญญาปากเปล่าแต่ทั้งคู่กลับไม่มีใครคิดเช่นนั้น

        “มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยคะ?” ซอเด็ตถามกลับ เธอจงใจกล่าวด้วยน้ำเสียงกวนอารมณ์หวังแกล้งอีกฝ่ายแต่นิทานกลับตอบรับอย่างรวดเร็ว

        “จริง ๆ ก็มีอยู่ครับ” นิทานเกาแก้มตนเองแก้เขิน

        หลังจากที่เขาพบซอเด็ตเขาก็ปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดได้ทันที เหตุใดไพลินจึงไม่บอกเขาให้ครบ ๆ ว่าวิธีได้รับขนปีกของเทวทูตแห่งท้องฟ้าคือสิ่งใด แม้แต่ข้อมูลที่เธอและคนอื่น ๆ ไปรวบรวมมาเธอยังบอกกับเขาเพียงคร่าว ๆ ว่าต้องพึ่งพาเผ่าซือบาส

        ยิ่งเธอดูจะรีบร้อนจริงจังกับการทำให้เขาและซอเด็ตพบกันนั้นก็ยิ่งเห็นชัด

        “ซอเด็ตรู้จักเทวทูตแห่งท้องฟ้ามั้ยครับ?”

        ซอเด็ตเอียงคอน้อย ๆ มองหน้าของนิทานอย่างงุนงง แม้เธอจะเสนอช่วยเหลืออย่างเต็มใจแต่เธอก็ไม่นึกว่านิทานจะมีอะไรให้เธอช่วยจริง ๆ ยิ่งหลังจากที่พวกเธอพึ่งจะแข่งขันกันในเรื่องไร้สาระอย่างสงครามอวดซากสัตว์อสูรระดับอริยะก่อนหน้า

        “ผมกำลังตามหาวัตถุดิบสำหรับนำไปพัฒนาร่มปกปักหทัยของผมครับ ตอนนี้ก็ได้ครบหมดแล้ว ขาดก็แต่ขนปีกของเทวทูตแห่งท้องฟ้า” นิทานเมื่อเห็นว่าซอเด็ตมีสีหน้าสงสัยจึงอธิบายเพิ่มเติม

        “ไพลินกับพวกคุณเพชฌฆาตช่วยกันรวบรวมข้อมูลมาได้ว่าถ้าจะตามหาขนปีกของเทวทูตแห่งท้องฟ้า ผมต้องพึ่งพาเผ่าซือบาส” นิทานกล่าวต่อ หากต้องพึ่งพาเผ่าซือบาส ตรงหน้าเขานี้ก็มีอยู่คนหนึ่ง

        เมื่อได้ฟังเป้าหมายของนิทาน ซอเด็ตก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้ไม่ยาก นิทานนั้นกำลังตามหาวัตถุดิบสำหรับพัฒนาอาวุธประจำตัวเขาจึงต้องเดินทางไปที่ต่าง ๆ และเพราะว่าสงครามฝักฝ่ายนั้นลุกโชนยิ่งขึ้นกว่าแต่ก่อน เขาจึงไม่อาจลอยชายไปมาด้วยตัวตนปกติของตนได้ จึงต้องปลอมตัวเป็นเรนเดลและเซเรนเซ่ระหว่างการเดินทาง 

        เธอนิ่งคิดไปครู่หนึ่งท่ามกลางสายตาคาดหวังของนิทาน พวกเขายังมีเวลาอีกสองเดือนก่อนจะเข้าเดือน 7 เธอและนิทานต้องออกเดินทางในช่วงนั้นเพื่อไปให้ถึงจักรวรรดิมาลาไคให้ทันกาล

        เธอยังมีอีกภารกิจหนึ่งที่ได้รับมอบหมายมา และเธอนั้นปวดหัวกับภารกิจนี้มาหลายเดือนแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยนัยน์ตาสีน้ำเงินหม่นมองสบกับนัยน์ตาสีม่วงอีกครั้ง บางทีภารกิจที่เธอปวดหัวมาตลอดนั่นอาจจะแก้ปัญหาได้ง่ายกว่าที่เธอคาด

        เธอล้วงหยิบบางสิ่งออกมาจากอกเสื้อ มันเป็นขนนกขนาดใหญ่เท่าศอก ทั่วทั้งขนนกราวกับทำขึ้นมาจากแก้ว ยามต้องแสงกลับเปล่งแสงสีออกมาอย่างงดงาม

        “ขนปีกของเทวทูตแห่งท้องฟ้าค่ะ”