ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡

เวลาล่วงเลยผ่านไปไม่นานนัก ในที่สุดที่จับผีเสื้อสองอันก็เสร็จสมบูรณ์ นาโอกินำมันไปให้กับชิเงรุและโชที่กำลังนั่งเล่นกันอยู่ริมลำธาร

"ได้แล้วขอรับท่านโช" ยื่นให้แล้ววางมันลงบนผ้าผืนโตอย่างช้าๆ โชยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยขอบใจ นาโอกิยิ้มบางตอบรับแล้วเดินกลับไปหาเคนตะ ทั้งสองช่วยกันเก็บอุปกรณ์ที่เหลือกลับไปยังด้านในปราสาท โชคว้าเอาที่จับผีเสื้อสองอันขึ้นมาชูบนท้องฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาหันไปหาชิเงรุก่อนจะเอ่ยถาม

"ท่านพี่อยากเอาอันไหน" แน่นอนว่าชิเงรุนั้นให้โชเป็นผู้เลือกก่อน เขายิ้มแล้วเอ่ยอย่างสบายๆ

"เจ้าเลือกก่อนเลย ข้าเอาอันไหนก็ได้" โชฉีกยิ้มกว้าง เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเลือกเอาอันที่มีขนาดเล็กกว่านิดหน่อย มือเล็กยื่นอีกอันให้กับชิเงรุก่อนจะแกว่งอันที่ถืออยู่ในมือไปมาเป็นการซ้อมจับ ชิเงรุเองก็ทำบ้างก่อนจะหันไปหัวเราะคิกคักกันสองคน

ช่วงเวลากลางคืนที่เด็กๆ ทั้งสองเฝ้ารอคอยได้มาถึง โชและชิเงรุที่ได้รับอนุญาตจากฮิโรมาสะให้สามารถออกมาจับหิงห้อยพากันเดินดุ่มๆ ไปยังบริเวณเดิมที่พวกเขาแอบพากันออกมาในคืนแรก ชิเงรุและโชห้อยกระเป๋าผ้าขนาดย่อมไว้กับตัวเพื่อเป็นที่กักเก็บหิ่งห้อยสำหรับค่ำคืนนี้ แต่สิ่งที่คิดว่าจะทำได้ง่ายๆ กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เหล่าหิ่งห้อยนั้นมีมากมายก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะสามารถจับได้อย่างง่ายดาย เวลาผ่านไปได้ครู่ใหญ่ โชที่เห็นว่าตอนนี้เริ่มดึกแล้ว เขาก็หันไปชวนให้ชิเงรุกลับเข้าไปในปราสาทเพราะเดี๋ยวจะโดนดุ ชิเงรุพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดนั้น มือเล็กแอบเปิดกระเป๋าผ้าอย่างแผ่วเบา หิ่งห้อยประมาณสิบกว่าตัวที่จับได้พร้อมใจกันเรืองแสงเป็นจังหวะอยู่ในถุงขนาดพอเหมาะ ชิเงรุที่ดูจะพอใจกับจำนวนของหิ่งห้อยเหล่านี้ก็ปิดกระเป๋าผ้าลงตามเดิมแล้วหันไปจับมือโชก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าปราสาทไปอย่างรวดเร็ว

ประตูห้องนอนถูกเลื่อนให้ปิดลงเสียงดังฉึบ ฟูกนอนขนาดกว้างถูกวางเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว โชรีบเดินไปปิดโคมไฟพร้อมกับเดินเข้ามาหาชิเงรุที่กำลังค่อยๆ เทหิ่งห้อยออกจากกระเป๋าผ้าอย่างอ่อนโยน แสงกระพริบสีสวยเป็นจังหวะทำให้เด็กน้อยทั้งสองเบิกตาขึ้นกว้าง

"สวยจังเลย" โชครางเสียงอ่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข ชิเงรุนั้นกลับไม่ได้มองเหล่าหิ่งห้อยเลยแม้แต่น้อย บัดนี้ดวงตาของเขากำลังจดจ้องไปยังใบหน้าสวยงามที่สะท้อนเข้ากับแสงสว่างของหิ่งห้อยอยู่เป็นจังหวะ เพื่อที่จะได้เห็นแววตาที่มีความสุขคู่นั้นของคนตรงหน้าแล้ว เขายอมทำทุกอย่าง คิดพลางยิ้มบางก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเพื่อกักเก็บเหล่าหิ่งห้อยไม่ให้บินออกไปด้านนอก โชมุดตัวลงกับผ้าห่มนวมผืนโตก่อนจะนึกถึงคำพูดเมื่อคืนของตนที่บอกว่าถ้ามีหิ่งห้อยก็คงจะดี บัดนี้มันกลายเป็นจริงแล้ว เพราะท่านพี่ชิเงรุ… คิดพลางมองดูใบหน้าของคนตรงข้ามที่กำลังมองมายังเขาเช่นเดียวกัน โชหัวเราะคิกก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสหิ่งห้อยตัวน้อยที่เดินอยู่บนฟูกนุ่ม ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะก่อนที่โชจะเอ่ยกระซิบ

"ท่านพี่… เล่านิทานให้ฟังหน่อยได้หรือเปล่า" แววตาของชิเงรุอ่อนลงทันทีกับคำขอร้องนั้น ดูท่าทางต่อจากนี้ไปเขาจะต้องหานิทานสนุกๆ มาเล่าให้คนตรงหน้าฟังทุกคืนเสียแล้ว

"อืม… เอาเรื่องสนุกๆ สินะ" เอ่ยราวกับรู้ทันคนตัวเล็ก โชพยักหน้าหงึกหงัก ชิเงรุเห็นดังนั้นก็เริ่มเล่านิทานเรื่องใหม่ด้วยเสียงอันอ่อนโยน ดวงตากลมโตของโชมองไปยังแสงสว่างของหิ่งห้อยที่กะพริบเป็นจังหวะก่อนจะค่อยๆ ผล็อยหลับไปในที่สุด เสียงทุ้มของชิเงรุค่อยๆ เบาลงก่อนจะหยุดเล่าไป เขานอนมองดูใบหน้าสวยที่กำลังหลับตาพริ้ม อยากรู้จังว่าคนตรงหน้ากำลังฝันเรื่องอะไรอยู่ จะฝันถึงเขาบ้างหรือเปล่า ความคิดแปลกๆ ที่ประดังเข้ามาในช่วงเวลาดึกที่หัวใจหวั่นไหวได้ง่ายทำให้เขาอึกอักไปเสี้ยววินาทีหนึ่งแล้วรีบสลัดความคิดเหล่านั้นให้ออกไป ชิเงรุบรรจงโอบอุ้มเอาเหล่าหิ่งห้อยที่เดินไปมาบนฟูกแล้วลุกขึ้นก่อนจะพาพวกมันไปปล่อยที่นอกหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องกระทบเข้ากับผิวกายขาวของเด็กน้อยที่กำลังเริ่มเติบโตขึ้นเป็นหนุ่มหล่อ เขามองดูแสงกะพริบที่ค่อยๆ ลอยหายออกไปจนลับสายตาแล้วก็ทำการแง้มปิดหน้าต่าง ชิเงรุเดินกลับมานอนลงบนฟูกนุ่มอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าคนตัวเล็กจะตื่นขึ้นจากภวังค์ เขามองดูใบหน้าสวยนั้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกมากมายที่ตีตื้นขึ้นมาในดวงใจก่อนจะค่อยๆ ผล็อยหลับไปเช่นเดียวกัน

นิยายอัพเป็นประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ