เื่: ย้อนเวลามาเป็คนเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่5 ปะทะคารมหน้าร้านขายหมู
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
หลังจากที่ทั้งสามหนุ่มได้เข้าพบท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซีซ่วนเขาก็ได้กลับเข้าสำนักไปส่งลี่ถังอิน และเฉินซีฮันกลับเข้าสำนักเพื่อกลับไปเรียนต่อคาบวิชาใหม่
"พวกเ้ารีบเข้าไปเรียนกันเถิด"
"ท่านพี่ หากครั้งหน้าพวกข้าได้ออกจากสำนักแล้วเราค่อยไปกันใหม่อีกครั้งนะขอรับ" เฉินซีฮันได้บอกผู้เป็พี่ชายออกไป
"สุดแล้วแต่พวกเ้าเถิด ข้ายังไงก็ได้ไม่มีปัญหา" พูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก เหตุเพราะคำสั่งของท่านพ่อยังคงดังก้องในหูอยู่ตลอดเวลา อย่าง้าเสมือนกับมันจะตามหลอกหลอนเขาอย่างนั้น
"ท่านพี่ ข้าสองคนไปก่อนน่ะขอรับ" ทั้งเฉินซีฮัน และลี่ถังอินต่างก้มหัวคารวะผู้าุโกว่าทั้งด้วยอายุและตำแหน่งหน้าที่การงาน
หลังจากทั้งสองหนุ่มได้เดินเข้าสำนักไปแล้วเรียบร้อย เฉินซีซ่วนก็ได้พูดคุยกับคนรับใช้ประจำตัวของเฉินซีซ่วนเอง ที่เขาไม่ได้ติดสอยห้อยตามไปด้วยวันนี้
"พรุ่งนี้ข้าจะไปร้านขายหมูตอนย่ำรุ่ง"
"คุณชายใหญ่จะไปทำกระไรที่นั้นหรือขอรับ" ถามเพราะสับสนว่าทำไมท่านชายใหญ่ถึงจะออกไปเองอย่างนั้น เพราะแค่ท่านชายบรรชามาแค่นั้นก็มีคนพร้อมไปหามาประเคนให้ถึงที่แบบไม่ต้องไปออกให้เมื่อย
"ข้าจะไปหาซื้อเนื้อหมู มาให้เ้าทำอาหารให้ข้ากิน"
"ได้ขอรับ" รับคำผู้เป็นายออกไปแล้วก็เห็นว่าผู้เป็นายได้เดินจากไปแล้ว
ตัดภาพมาลี่ถิงอัน
"พรุ่งนี้ข้าคงมาทำงานสายหน่อยน่ะเ้าอันอัน ข้าจะแวะไปหาซื้อเนื้อหมูมาทำกับข้าวสูตรเด็ดให้เ้าลองซิมดู" หันไปพูดกับอีกคนที่กำลังสาละวนกับงานเบื้องหน้าที่ใกล้จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"ได้เ้าค่ะท่านพี่ลี่ถิงอัน เดี๋ยวข้าจะช่วยอยู่ดูความเรียบร้อยโรงเตี๊ยมให้ก่อนก็ได้เ้าค่ะ พรุ่งนี้เฒ่าแก่เนี้ยคงเข้ามาสายๆ คงไม่เป็อะไร"
"ข้าต้องขอขอบใจเ้ามากน่ะอันอัน"
"ไม่เป็อะไรเลยนิเ้าค่ะ ข้าเองก็เคยฝากโรงเตี๊ยมให้ท่านพี่อยู่คนเดียวออกจะบ่อยไปเวลาท่านแม่ของข้าไม่ค่อยสบาย แค่นี้เองถือว่าช่วยๆ กันเ้าค่ะ"
ยามโหย่ว 17.00
"ข้ากลับบ้านแล้วนะอันอัน" หลังจากช่วยกันเก็บกวาดโรงเตี๊ยมจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ขอตัวเพื่อกลับบ้าน
"ได้ ข้าก็จะกลับบ้านพร้อมท่านพี่ลี่ถิงอันเหมือนกันเ้าค่ะ"
"เดี๋ยวข้าต้องกลับไปชื้อของจะที่ตลาดสดไปทำของขายพรุ่งนี้ด้วย"
"ถ้าอย่างนั้นข้ากลับแล้วนะเ้าค่ะ" แล้วอันอันนางก็เดินออกไปเลยหลังจากที่นางพูดจบ
หลังจากที่ลี่ถิงอันเดินออกจากโรงเตี๊ยม นางก็ได้เดินมาหาชื้อของเรื่อยๆ เพื่อจะได้เอามาไว้ทำโจ๊กขายตอนเช้าสลับกับซาลาเปาและขนมจีบ เพราะนางกลัวว่าหากให้ขายแต่แบบเดิมๆ ซ้ำๆ นางจะกลัวลูกค้าจะเบื่อเอาได้นางจึงอยากทำของขายวสลับๆ กัน หลังจากนางชื้อของได้จนแทบครบทุกอย่างแล้ว นางจึงเดินกลับบ้านของนาง
20 นาทีต่อมา
"ท่านแม่! ข้ากลับมาแล้วเ้าค่ะ ท่านแม่เป็อย่างไรบ้างเ้าค่ะ" เดินเข้าไปทักทายท่านแม่ของนางที่นั่งอยู่บริเวณหน้าบ้าน
"แม่ดีขึ้นมากแล้วล่ะลูก แล้วทำไมวันนี้เ้าพึ่งจะกลับบ้านมาล่ะนี่มันก็มืดค่ำมากแล้ว" ถามบุตรสาวออกมาอย่างนึกเป็ห่วง
"ข้าไปชื้อของที่ตลาดมาเตรียมของขายวันพรุ่งนี้เช้านะเ้าค่ะ ท่านแม่คงหิวเเล้วแน่เลย ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวข้าไปทำอาหารมาให้ท่านแม่ทานก่อนนะเ้าค่ะ ท่านแม่นั่งรอข้าสักครู่เดี๋ยวข้ามา" หันมามองหญิงชราอย่างนึกสงสาร เพราะอาการป่วยของนางนั้นไม่สู้จะดีสักเท่าไหร่นัก หากว่าวันนั้นนางเข้าร่างแม่นางลี่ถิงอันไม่ทัน เเล้วนางจะอยู่ยังไงต่อ เพราะลำพังลี่ถังอินเองก็นานๆ เขาจะได้กลับบ้านมาสักทีแบบนี้
และยิ่งนางคิดเช่นนี้ ยิ่งทำให้เธอคิดถึงยายไสว ขึ้นมาจับใจ เพราะไม่รู้ว่าป่านนี้แล้วยายของเธอจะเป็ยังไงบ้างน้อ อีกทั้งน้องพราวอีกล่ะ ทั้งสองจะทำใจกันได้บางหรือยังที่เรามาด่วนจากไปรวดเร็วแบบนี้
"ได้สิลูก เดี๋ยวแม่นั่งสูดอากาศรอตรงนี้"
ลี่ถิงอันนางจึงรีบเดินเข้าครัวไปดูผักเมื่อตอนเย็นวานที่ยังคงพอมีเหลืออยู่บ้าง ลี่ถิงอันจึงได้นำมาทำอาหารมื้อเย็นที่วันนี้เธอมีข้าวสวยที่หุงเหลืออยู่โรงเตี๊ยม ที่นางแบ่งมาบ้างเล็กน้อยคงพอได้กินอิ่มกันทั้งสองคนแม่ลูก
ลี่ถิงอันนางเอาหมูที่ชื้อมาหมักไว้สำหรับจะใช้สำหรับทำโจ๊กขายวันพรุ่งนี้มาแบ่งทำข้าวต้มให้ท่านแม่ได้ซดร้อนๆ กินกับผักกาดดองเค็ม เผื่อว่านางจะได้มีแรงขึ้นมาบ้าง หลังจากทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็ได้ทยอยยกสำรับที่นางเตรียมเอาไว้เดินยกออกมาที่หน้าบ้านที่ท่านแม่นั่งรออยู่แล้วเพื่อจะได้กินข้าวเย็นพร้อมกัน แต่ว่าวันนี้คงต้องกินกันแค่สองคนเพราะลี่ถังอินเขาไปเรียนที่สำนักอีกหนึ่งเดือนถึงจะได้กลับบ้านมาอีกครั้ง
"ท่านแม่ ลูกทำอาหารเสร็จแล้วเ้าค่ะ มากินได้เลยเ้าค่ะ ท่านแม่จะได้กินยา"
"แม่ขอบใจเ้ามากนะลูก เดี๋ยวแม่จะค่อยๆ เดินไป" เพราะตอนนี้ท่านแม่เดินไปจนจะออกนอกรั้วบ้านอยู่แล้ว ลี่ถิงอันจึงเดินไปช่วยพยุงท่านแม่มานั่งลงบนเก้าอี้ที่นางเตรียมไว้ให้ท่านแล้ว
"ค่อยๆ เดินเ้าค่ะเดี๋ยวล้มพับไปจะแย่" นางช่วยประคองหญิงชรามานั่งที่เก้าอี้เรียบร้อย หลังจากที่ท่านแม่ของลี่ถิงอันเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็เริ่มกินข้าวด้วยกันจนอิ่ม แล้วท่านแม่ผู้ซั่งสังเกตุจึงได้ก็ทักถามขึ้นมาว่า
"รสชาติอาหารของเ้าดีขึ้นเยอะเลยลูก รสชาติชั่งกลมกล่อมนัก แถมยังอร่อยขึ้นมาก จนแม่เองนึกเเปลกใจยิ่งนัก"
"มันไม่มีอะไรหรอกเ้าค่ะท่านแม่ ข้าแค่ใส่เครื่องปรุงมือหนักไปหน่อยเ้าค่ะ รสชาติมันเลยออกมาอร่อยมากกว่าเดิม มันไม่มีอะไรมากหรอกเ้าค่ะ" แล้วลี่ถิงอันก็เดินไปยกถ้วยยามาให้ท่านเเม่นางดื่มจนท่านแม่ดื่มจนหมด หลังจากท่านแม่ดื่มยาในชามจนหมดเกลี้ยง ลี่ถิงอันก็ได้ยกสำรับที่เหลือและชามยาไปเก็บไว้ในครัวเพื่อเก็บล้าง
หลังที่นางล้างจานชามจนเสร็จเรียบร้อย นางก็ได้ลงมือหมักหมู และพวกเครื่องในหมู จากนั้นนางจึงลงมือต้มหมูจนมันสุก เพื่อจะได้เตรียมไว้รอทำโจ๊กหมูไว้ขายพรุ่งนี่ และลี่ถิงอันจึงได้รีบไปอาบน้ำแล้วเดินไปดูท่านแม่ จากนั้นนางจึงค่อยได้กลับเข้ามานอนที่ห้องนอนของนางเองแล้วนางก็ผล็อยหลับไป
ตัดมายามเหม่า 05.00
เสียงไก่ขันดังเสียงดังมาจากหลังบ้าน ได้ขันขึ้นมาปลุกนางอีกรอบแล้ว ลี่ถิงอันต้องรีบตื่นขึ้นมาเพื่อจะได้มาเตรียมตัวเพื่อไปขายโจ๊กตอนเช้า หลังจากอาบน้ำเสร็จสักพัก นางก็ได้เดินเข้าไปในครัวเพื่อจะไปหั่นเครื่องในหมูเพื่อจะได้ไส่โจ๊กหลังจากเตรียมกับข้าวมื้อเช้า และมื้อเที่ยงไว้ให้ท่านแม่ของนางแล้วเรียบร้อย ลี่ถิงอันจึงต้องเดินเท้ามาตลาดเองคนเดียวเหมือนเช่นเคยทุกวันที่นางทำประจำ
พอมาถึงตลาดที่วันนี้นางนั้นมาสายนิดหน่อย ลี่ถิงอันก็เริ่มตั้งโต๊ะขายโจ๊กเลย เพราะเริ่มจะมีชาวบ้านมายืนรอชื้อของหน้าร้านของเธอบ้างแล้ว
"มาแล้วเ้าค่ะ วันนี้ข้ามีโจ๊กหมูอร่อยๆ มาขายให้ทุกคนกินเ้าค่ะ ขนมจีบซาลาเปาวันนี้ข้าของดนะเ้าค่ะ" ลี่ถิงอันที่พยายามะโเรียกลูกค้าที่เดินฝ่านไป ฝ่านมา ให้แวะมาชื้อโจ๊กหมูร้านของตนเสียงดังจนผู้คนเริ่มสนใจเดินเข้าต่อแถวคอยชื้อ
"ขายชามเท่าไรรึ"
"ใส่ไข่ชามละยี่สิบอีแปะเ้าค่ะ แต่กากว่าไม่ใส่ไข่ข้าขายแค่สิบห้าบาทเองนะเ้าค่ะ" ลี่ถิงอันที่นางตอบลูกค้าชายวัยกลางคนออกไป พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ชายที่ยืนตรงหน้า
"ถ้าอย่างนั้น ข้าขอลองชิมบ้างเอาแบบใส่ไข่ก่อนก็แล้วกันนะ" ลูกค้าได้ตอบกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มๆ เพราะนานๆ จะมีคนมาขายอาหารแบบนี้ให้เห็นสักที
"รอสักครู่นะเ้าค่ะ เอากลับบ้านใช่ไหม" แล้วลี่ถิงอันก็รับปิ่นโตจากมือชายคนนั้นมาตักโจ๊กใส่ นางใส่เครื่องใน ผักทุกอย่างจนครบ แล้วยื่นคืนให้ชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอไป
"ได้แล้วเ้าค่ะ ยี่สิบอีเเป๊ะเ้าค่ะ"
"ยี่สิบอีแป๊ะใช่ใหม นี่เงิน" ว่าแล้วยื่นเงินให้นาง
ลี่ถิงอันนางขายมาเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปสักพัก โจ๊กของหญิงสาวก็ขายจนหมดเกลี้ยง ลี่ถิงอันก็เริ่มเก็บร้านล้างของเสร็จจนเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็ได้เดินไปยังร้านขายหมูเพื่อไปหาซื้อเนื้อหมูให้เ้าของโรงเตี๊ยม โดยการเดินไปยังร้านขายหมูถึงจะห่างไกลออกไปจากแถวตลาดล่าง เพราะในแคว้นแห่งนี้มีร้านขายเพียงหมูแค่ร้านเดียว จึงง่ายแก่การเดินไปหาชื้อไม่ยากนัก
15 นาทีต่อมาที่หน้าร้านหมู
พอถึงหน้าร้านขายหมูลี่ถิงอันก็ได้เผลอไปเดินชนกับใครคนหนึ่งเข้า นั่นก็คือเฉินซีซ่วนที่วันนี้เขาก็มาซื้อเนื้อหมูด้วยตัวของเขาเองเหมือนกัน
"นี่! ท่านอีกแล้วเหรอ ทำไมข้าต้องมาเจอท่านที่นี่ด้วยเล่า"
"คิดว่าข้าอยากเจอหน้าเ้านักรึ" เขาว่าให้อย่างเหลืออดบ้าง
"เย็นวานท่านเองก็ด่าข้า จนคนเขาเล่าลือกันไปทั่วว่าโรงเตี๊ยมของข้านั้นทำงานบริการลูกค้าไม่ดี" ว่าให้อย่างนึกโมโห ที่ทำให้เธอโดนเ้าของโรงเตี้ยมเดุเอาได้
"แล้วคิดว่าข้าดีใจรึไงหะ! ข้าว่าเ้าต้องส่งคนไปบอกท่านพ่อข้าแน่ๆ จนทำให้ข้าโดนต่อว่าเอาได้"
"อะไรกัน! ท่านทำผิดเอง แล้วยังมีหน้ามาโยนความผิดให้ข้าอีกงั้นรึ"
"เ้าหุบปากไปเดี๋ยวนี้!" ชี้หน้านางอย่างเหลืออด
"ท่านจะทำไมรึ" ลอยหน้าลอยตาท้าทายอีกคนไปอย่างยั่วโมโห
"แม่หญิงวิปลาสเช่นเ้า ข้าว่าหากยังพูดมากอยู่เช่นนี้ ข้าว่าจะพลอยอับอายขายขี้หน้าต้นตระกูลเสียเปล่าๆ"
"หลีกไป! ข้าจะซื้อเนื้อหมู ข้าไม่อยู่นานนักหรอก เพราะมันน่ารำคาญ แถมยังเหม็นขี้หน้าคนบางคนแถวนี้อีก" แล้วลี่ถิงอันก็เดินกระแทกไหล่เฉินซีซ่วนเข้าไปซื้อหมูในร้านหมูก่อนเขาทันที
"แม่ค้า หมูกิโลละกี่อีแปะหรือเ้าค่ะ?"
"กิโลละร้อยสี่สิบอีแปะเ้าค่ะ"
"งั้นข้าเอาสามโลเ้าค่ะ"
"รอข้าสักครู่นะ" แล้วแม่ค้าหมูก็ยื่นหมูให้ถี่ถิงอันที่ยื่นเงินให้แม่ค้ากลับไป แล้วนางก็รับถุงหมูมาถือเอาไว้จากนั้นจึงเดินหันหลังกระแทกเท้าเดินหนีออกมาเลย
☆☆☆ ด่าทุกเมื่อที่มีโอกาส
6K
