อยากเป็น ผู้พิทักษ์เธอ ในเงามืด

ณ เมือง บาธ ชั้นที่ 1 เกาะสตรองเวิร์ล

" ว่าไงนะ กองทัพซอมบี้1หมื่นตน กำลังจะบุกเมืองนี้ " เซบาสเตียน NPC เจ้าเมืองกล่าวอย่างตกใจ
" ใช่ครับ และสายข่าวเราก็รายงานมาว่า การบุกโจมตีของพวกซอมบี้คือวันพรุ่งนี้ " นักผจญภัย อเล็ก กล่าวอย่างตื่นตระหนก
" ถ้างั้นนายจะให้ชั้นทำยังไง " เซบาสเตียนกล่าว
" รวบรวมผู้เล่นและทหารทั้งหมดของเมืองนี้ เตรียมรับการโจมตีรอบที่ 2 ของฝูงมอนสเตอร์ " อเล็กกล่าว
และนี่คือที่มาของประกาศรับคนเพื่อปกป้องเมืองบาธที่เอริก้ากำลังถืออยู่ในขณะนี้...
.
.
" ยูจินโฮ ตอนนี้เราไปจากเมืองบาธ ไปหยั่งเกาะลอยฟ้าชั้นที่ 2 เพื่อตามหาไอยู ไม่ได้แล้ว เราโดนกองทัพซอมบี้ล้อมไว้หมดทุกด้าน " เอริก้ากล่าว อย่างเศร้าๆที่ต้องบอกความจริงกับ ยูจินโฮ
" โธ่ โว้ย เจ้าพวกซอมบี้ คนกำลังรีบๆอยู่ ดันมาบุกเมืองเอาตอนนี้ ถ้าไม่รีบเคลียเกมส์นี้ละก็ พวกเราคงต้องตายเพราะกองทัพมอนสเตอร์แน่ๆ เพราะไม่มีsafe zone ให้หลบภัย" ยูจินโฮ กล่าวด้วยความโมโห
" ตอนนี้มีประกาศรับสมัครคนป้องกันเมืองอยู่ ได้เงินดีด้วยนะ แล้วถ้าเราทำได้ดีละก็ จะไม่มีใครต้องตาย แถมได้exp มหาศาล " เอริก้า กล่าวอีกครั้งเมื่อมองเห็นเงินรางวัลในใบประกาศ
" ชั้นต้องรีบไปตามหาไอยู นะ ถ้าไม่รีบละก็ ไอยู อาจจะไม่อยู่ที่เกาะลอยฟ้าชั้นที่ 2 ก็เป็นได้ " ยูจินโฮ สบถ
และแล้วหลังจากการถกเถียงกันกว่า ครึ่งชั่วโมง ยูจินโฮ จำต้องยอมรับเรื่องการสมัครเป็นทหารในกองกำลังป้องกันเมือง ในระหว่างที่คิดอะไรไม่ออก ยูจินโฮ เลยไปดื่มเหล้าที่บาร์ในเมือง ในร้านของเจ๊ มาเจนเต้ แต่ทว่า ข่าวเรื่อง กองทัพซอมบี้กว่า 1หมื่นตัวบุกเมือง ก็กำลังเขย่าขวัญคนในเมือง จนคนพากันมาดื่มเหล้าย้อมใจ เพราะอาจจะตายในศึกวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้
"นั่นมันกองทัพซอมบี้เชียวนะ ชั้นกลัว " สาวคนหนึ่งในบาร์ กล่าวอย่างหวาดหวั่น
" เกมส์นี้มันเกมส์มรณะชัดๆ ถึงจะอยู่ในเมือง ก็มีมอนสเตอร์มาบุก ให้ตายเถอะ " จอร์นสัน เพลเยอร์ อเมริกัน สบถ
แต่อยู่ๆก็มีชายคนหนึ่งลุกขึ้นมาแล้วกล่าวกับทุกคนว่า
" พวกนายไม่คิดว่ามันเป็นสเน่ห์ ของเกมส์นี้รึไง การมีมอนสเตอร์มาบุกเมือง มันเป็นความโรแมนติคของเกมส์นี้นะ เพราะไม่อยากให้เพลเยอร์อย่างพวกแก มัวกลัวหัวหด หลบอยู่ที่เมือง และร่วมมือกันเคลียร์เกมส์นี้ ยังไงล่ะ"
เมื่อยูจินโฮ ได้ยินคนบ้าพูดดังนั้น เขาก็หันหน้าไปมองชายคนนั้น มันก็คือ กาวน์ เพลเยอร์ของกิลล์ โปปุ กริฟฟิน ที่กำลังจะเสพย์ ความสนุกจากกลิ่นอายของความตายในเกมส์นี้
" แกมัน หัวหน้าฆาตกร ของกิลล์ โปปุ กริฟฟินนี่นา " ยูจินโฮ กล่าวก่อนจะชักดาบออกมา
" หยุดมือไว้ก่อนไอ้น้องชาย วันนี้พี่มาดื่มเหล้าไม่ได้มาฆ่าคน " กาวน์หันหน้ามามอง ยูจินโฮ ก่อนจะกระดกแก้วเหล้าลงคอไปอีก 1อึก แล้วกระชับดาบที่อยู่ในฝักเป็นเชิงไม่อยากมีเรื่อง
ยูจินโฮ เมื่อเห็นดังนั้น เขาจึงเก็บดาบลง เพราะมีกลุ่มไทยมุง มากกว่า 20 คนแล้วที่มามุงดูว่า ยูจินโฮ กับกาวน์ กำลังจะมีเรื่องกัน
" ไว้เจอกัน พรุ่งนี้ในสนามรบ " กาวน์กล่าว แล้วเดินออกจากบาร์ไป
.
.
กลับมาทางด้านของไอยู ในขณะที่ยูจินโฮ กำลังเตรียมการสู้รบกับกองทัพซอมบี้ในวันพรุ่งนี้อยู่นั้น ไอยู กำลังนอนอยู่ในเมืองบลูสกาย ชั้นที่ 2 ของเกาะลอยฟ้า สตรองเวิร์ล และกำลังฝันถึง การแข่งโยนโบว์ลิ่ง กับ ยูจินโฮ มันเป็นวันที่ 22 กรกฏาคม ของเมื่อ 1ปีก่อน ตอนที่เธออายุ 14
" สไตร์ " ยูจินโฮ ไม่ว่าจะโยนโบว์ลิ่งกี่ลูกก็ทำสไตร์ได้ทุกลูก จน ไอยูทำหน้าเครียด เพราะเธอต้องทำตามสัญญา ว่าคนแพ้จะต้องเลี้ยงอะไรซักอย่างให้กับผู้ชนะ
" ฉันชนะ " ยูจินโฮ กล่าว แล้วกล่าวต่อ " เธอจะเลี้ยงอะไรชั้นรึ "
" ข้าวผัดกระเพราไข่ดาว เป็นไง " ไอยูเสนอ ตัวเลือกที่คนไทยทุกคนจะต้องเคยกินมาแล้วทั้งนั้น
" ชั้นนึกว่า เธอจะเลี้ยง ไก่ทอดKFC กับเฟร้นฟรายชั้นซะอีก " ยูจินโฮ กล่าว แล้วหาวหวอดๆ
" งั้นเป็นเมนูมันฝรั่งเอามั๊ย มี ไก่ทอดมันฝรั่ง มันฝรั่งทอดกรอบ เฟร้นฟราย และกุ้งอบมันฝรั่ง " ไอยูเสนอเมนูอีกครั้ง
" เหอะ เงินในกระเป๋าเธอจะพอเรอะ ไอยู " ยูจินโฮ เหน็บแนม
" เห็นอย่างนี้ชั้นก็ทำงานพิเศษ เหมือนกันนะ ชั้นเลี้ยงได้น่า วางใจเถอะ แต่นายต้องไป ปาร์ตี้ติวหนังสือกับชั้นด้วยกันสองคนนะ " ไอยู กล่าวเสนอให้มีการจัดปาร์ตี้ติวหนังสือของเราสองคนเป็นการส่วนตัว ทำให้ยูจินโฮ อายหน้าแดง เพราะที่บ้านของไอยูตอนนี้ มีเพียงเธอคนเดียวที่อยู่เฝ้าบ้าน เพราะพ่อแม่ของเธอ ไปเที่ยวอเมริกายังไม่กลับ
"ตกลง ชั้นไปติวหนังสือที่บ้านเธอก็ได้ เพราะคืนนี้ชั้นว่างพอดี " ยูจินโฮ กล่าว
"ขอบคุณนะพ่อหนุ่ม ร้อยคะแนน " ไอยู กล่าว ก่อนแวะร้าน popu dream เพื่อซื้อเมนูมันฝรั่งไปฉลองจบม.3
และแล้ว ยูจินโฮ และไอยู ก็ไปติวหนังสือกันที่บ้านของไอยู
การติว เต็มไปด้วยเสียง เฮฮา ปาร์ตี้ จัดแป๊บซี่ไม่อั้น จนเวลาเลยเที่ยงคืนไป แล้ว ยูจินโฮ จึงเพิ่งสังเกตว่าอยู่ๆก็ไฟดับ และแอร์เปิดเบอร์แรงมาก
ไอยู ค่อยๆ ยืนขึ้นมาในเงามืด และถอดเสื้อผ้าออก ทำเอายูจินโฮ อายจนหน้าแดง ส่วนตัวไอยู เขินจนแทบจะซุกแผ่นดินหนีไปแล้ว แต่ก็ยังทำใจกล้า ค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น จนเหลือแต่ชุดชั้นใน จึงกล่าวกับยูจินโฮ ว่า
" นายก็ถะ...ถอดด้วยสิ ชั้นถอดคนเดียวมันอายนะ "
" เอ่อ ที่ว่า ติวด้วยกันสองคน มันเรื่องนี้เหรอไอยู " ยูจินโฮ เอามือขึ้นมาปิดตา แล้วถามไอยู อย่างเขินๆ
" ที่นายรับปากชั้นว่า จะติวกันคืนนี้ ไม่ใช่เรื่องนี้เหรอ " ไอยู ถามอย่างอายๆ
" มันใช่ซะที่ไหน เธอเข้าใจผิดไปเอง ชั้นยังไงก็สุภาพบุรุษพอ ที่จะรอถึงวันแต่งงานของเราสองคนนะ " ยูจินโฮ กล่าว ทำให้ไอยูโกรธ
" คนบ้า ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด ไปตายซะ คนผีทะเล " แล้วไอยูก็ ไล่กระทืบ ยูจินโฮ อยู่พักใหญ่ จึงกลับไปใส่เสื้อผ้า และ ลงมือ ติวหนังสือกันต่อ จนถึงเช้า
...ทำไม ยูจินโฮ ถึงได้บ้า และซื่อบื้อขนาดนี้ ไอยูคิด ก่อนจะหลับไป และตื่นขึ้นมาพบว่า ยูจินโฮ จากไปแล้ว แต่มีเค้กช๊อคโกแลตของโปรด ที่ยูจินโฮ แอบซื้อมาจากห้างวางอยู่ใกล้ๆ ข้างในมีกระดาษเล็กๆ เขียนว่า { สุขสันต์วันเกิด }
ไอยู แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความซึ้งใจ ที่ยูจินโฮ ยังจำได้ว่า วันที่ 22 กรกฏา เป็นวันเกิดเธอ และนี่เป็นความทรงจำที่น่าประทับใจ ที่ไอยูไม่มีวันลืม ก่อนที่จะหลับไปอีกครั้ง
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป