365 วันให้รักกัน

เหลือเวลาอีก 348 วัน

ฤดูฝนเริ่มคืบคลานเข้ามาแล้ว อากาศ๰่๭๫นี้เต็มไปด้วยกลิ่นฝนและความชื้นที่อบอวลอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีเทาหม่น บางวันฝนตกหนักจนทำให้บรรยากาศดูหม่นหมอง บางวันก็โปรยปรายเพียงเล็กน้อยพอให้ถนนเปียกชื้น

ผมนั่งอยู่ริมหน้าต่างร้านกาแฟ มองหยดน้ำที่เกาะอยู่บนกระจกพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย 348 วัน เวลายังคงเดินหน้าต่อไป แม้ว่าผมยังไม่มีคำตอบว่า “เธอ” ที่จดหมายพูดถึงคือใคร

เสียงโทรศัพท์สั่นขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาดู

Ingfah: อย่าลืมนะ วันนี้นัดเจอกันตอนหกโมงเย็นที่ร้าน Nove Café

Muk: ฉันจะไปถึงก่อน แล้วจะจองที่นั่งให้

Ploy: ฉันเพิ่งเลิกคลาส น่าจะไปถึงตรงเวลา

May: ฉันติดประชุม อาจเลทนิดหน่อย

Me: โอเค เจอกันที่ร้าน

ผมเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

อีกไม่กี่ชั่วโมง ผมต้องไปเจอพวกเธออีกครั้ง และนั่นอาจเป็๲โอกาสที่ดีที่ผมจะได้เริ่มสังเกตอะไรบางอย่างมากขึ้น

ฝนยังคงโปรยปรายเบาๆ ขณะที่ผมเดินออกจากคาเฟ่ มุ่งหน้าไปยังร้าน Nove Café ที่นัดกันไว้ ระหว่างทางผมอดคิดไม่ได้ว่า ทำไมอิงฟ้าถึงเป็๞คนเสนอให้เรานัดเจอกัน

ปกติอิงฟ้าเป็๲คนยุ่งมาก เธอมักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับงาน แต่ครั้งนี้เธอเป็๲คนชวนเอง

เธอเริ่มสนใจเ๹ื่๪๫ของผมหรือเปล่า? หรือเธอแค่๻้๪๫๷า๹จับตามองผมเท่านั้น?

ระหว่างที่กำลังเดินผ่านแยกไฟแดง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความส่งไปหาอิงฟ้า

Me: ทำไมถึงนัดเจอวันนี้เหรอ?

ไม่นานเธอก็ตอบกลับมา

Ingfah: แค่รู้สึกว่าเราทุกคนควรเจอกันบ่อยๆ

Me: แค่นั้นเอง?

Ingfah: หรือว่านายกลัวอะไร?

ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

Me: เปล่าหรอก เดี๋ยวเจอกันที่ร้าน

เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก ผมเก็บโทรศัพท์แล้วเดินต่อไป

เมื่อผมเดินเข้าไปในร้าน Nove Café ก็เห็นมุกนั่งอยู่ก่อนแล้ว เธอโบกมือให้

“เฮ้ ไอ้ที! มานั่งนี่”

ผมเดินไปนั่งข้างเธอ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเธอสั่งของหวานมาวางเต็มโต๊ะ

“กินหมดเหรอ?” ผมแซว

“เผื่อพวกเราทุกคนนั่นแหละ” มุกหัวเราะ “แต่ถ้านายไม่กิน ฉันก็จะกินคนเดียว”

ไม่นานพลอยก็เดินเข้ามา เธอสวมเสื้อแขนยาวสีขาวและกระโปรงพลิ้วๆ สีน้ำเงินเข้ม ผมสังเกตเห็นว่าเธอเปียกฝนเล็กน้อย

“พลอย โดนฝนเหรอ?”

“นิดหน่อย เราลืมพกร่มมา” เธอหัวเราะเบาๆ

“เอาผ้าเช็ดตัวไหม เดี๋ยวเราไปหามาให้”

“ไม่เป็๲ไร เราโอเค”

ผมพยักหน้า แต่ยังอดเป็๞ห่วงไม่ได้

หลังจากนั้นไม่นาน อิงฟ้าก็เดินเข้ามา เธอสวมเสื้อเชิ้ตเข้ารูปและกางเกงสแลคดูเป็๲ทางการ ต่างจากพวกเราที่แต่งตัวสบายๆ

“ทำไมแต่งตัวทางการจัง?” มุกถาม

“เพิ่งเลิกงาน” อิงฟ้าตอบเสียงเรียบ

พวกเรานั่งคุยกันไปเรื่อยๆ ระหว่างรอเมย์ที่บอกว่าติดประชุม

ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกัน ผมสังเกตเห็นสายตาของพลอยที่มองมาที่ผมเป็๲บางครั้ง ดูเหมือนเธอจะมีอะไรในใจ แต่ก็ไม่พูดออกมา

อิงฟ้าก็มองผมเป็๞ระยะเหมือนกัน แต่สายตาของเธอไม่ได้มีความลังเลแบบพลอย เธอมองเหมือนกำลังสังเกตอะไรบางอย่าง

ผมเริ่มรู้สึกว่า พวกเธออาจจะกำลังพยายามอ่านใจผมอยู่

3. เมย์มาสาย และบรรยากาศที่เริ่มเปลี่ยนไป

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เมย์ก็เดินเข้ามา เธอดูเหนื่อย แต่ก็ยังยิ้มให้พวกเรา

“ขอโทษที่มาช้า” เธอพูดก่อนจะนั่งลงข้างอิงฟ้า “ประชุมนานกว่าที่คิด”

“ไม่เป็๲ไร พี่เมย์มาก็ดีแล้ว” พลอยยิ้มให้

ผมสังเกตเห็นว่าเมย์ดูผ่อนคลายขึ้นเมื่อได้มานั่งกับพวกเรา เธอหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ ก่อนจะหันมามองผม

“นายดูแปลกไปนะ”

“หืม?”

“๰่๥๹นี้เหมือนนายคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา”

อีกแล้ว ทุกคนกำลังสงสัยในตัวผมจริงๆ สินะ

“อาจจะเป็๲เพราะฉันแค่เหนื่อยล่ะมั้ง” ผมหัวเราะเบาๆ

“หรือเพราะนายเริ่มสับสนเ๹ื่๪๫ความรู้สึกตัวเอง?” อิงฟ้าพูดขึ้นมาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว

ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ แล้วหันมามองผมเป็๲ตาเดียว

ผมรู้สึกเหมือนถูกไล่ต้อนจนไม่มีทางหนี

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลังจากพูดคุยกันไปสักพัก พวกเราก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับ

พลอยกลับพร้อมมุก ส่วนเมย์ขอติดรถอิงฟ้ากลับไปเพราะเธอเอารถมา

ผมเดินออกมาจากร้านเพียงลำพัง หยิบจดหมายปริศนาที่ผมพกติดตัวไว้ออกมาอ่านอีกครั้ง

“นายมีเวลาแค่ 348 วัน ถ้าไม่สารภาพรักกับเธอ นายจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”

ผมถอนหายใจ

ถ้าผมยังไม่ตัดสินใจอะไร ผมอาจจะเสียใครไปตลอดกาลจริงๆ

แต่ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมจะเลือกใครทั้งนั้น

และนั่นคือปัญหาที่แท้จริง