สาวน้อย ดึงดูดทรัพย์

     เมื่อทุกๆคนตื่นนอนกันหมดแล้ว และจัดแจงธุระส่วนตัวของแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาพากันออกเดินทางไปที่ถ้ำกันอีกครั้งหนึ่งเพื่อขนของกัน

     “พากันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่กันก่อนนะ”ป้าซูเจียว บอกพวกพี่ชาย

     “ครับ”พวกพี่ชาย

     พวกเรามารวมตัวกันอีกครั้ง และพากันขึ้นรถทั้งสองคันกันเจ้าแด๊งแดงคันแรกเป็นเหล่าสาวๆ ส่วนเจ้าส้มแปร๊ดเป็นบรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ๋ของบ้าน

     “ว้าว…เสียงเงียบลงไปเยอะเลยนะครับเนี่ย”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ใช่ๆ”พวกพี่ชายง

     “แต่ว่าก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะ”พี่หนิงหวง

     “แปลกแต่ว่าสบายหูนะฮะทุกคน”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “อือ….จริงด้วย”พวกพี่ชาย

     ตากับลุงใหญ่ ต่างก็เห็นด้วยกันอย่างในใจเงียบๆ ก็เพราะตอนนี้รถคันนี้ไม่มีสาวๆของบ้านนั่งมาด้วย แน่นอนต้องเสียงเงียบอยู่แล้วไม่มีใครคอยบ่น คอยพูดอย่างไรล่ะ

     “ฮัด….ฮัด…..เช้ย……ฮัดเช้ย……ฮัด….ฮัด…..เช้ย……ฮัดเช้ย”

     ส่วนรถอีกคันที่มีบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ อยู่ดีๆ ก็นั่งจามกันเป็นทิวแถว

     “ฮึ….มีคนแอบนินทาพวกเราแน่ๆเลยค่ะแม่ ยาย ป้า”3ซิง รีบพูดฟ้องอย่างรวดเร็ว

     “ใครจะกล้าแบบนั้นกัน”ยาย

     “ก็ พี่ชาย ตา และลุงใหญ่ไงคะ”3ซิง

     “ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า……”แม่ ยาย และป้าต่างหัวเราะกัน

     “ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกจ้ะลูกสาวแม่”แม่

      “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะคะ ถ้าพวกเราไม่อยู่ด้วยลับหลัวพวกเขาอาจจะนินทาพวกเราก็ได้ค่ะ”3ซิง เริ่มเติมเชื้อไฟให้กรุ่นๆ อีกครั้งหนึ่ง

     “ฮึม…..แบบนี้เดี๋ยวก็รู้ว่าใครใหญ่กว่าใครนะหลานสาว”ยาย

      “ใช่อย่างที่ยายของพวกหนูบอก ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลังพวกผู้ชายที่บ้านเขาต้องรู้สถานะของตัวเองดีกว่าในบ้านเราใครใหญ่นะ”ป้าซูเจียว

     “ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ”3ซิง พี่สาวเยว่ชิง

     สองสาวน้อยต่างปรบมือให้กับแม่ ยาย และป้าซูเจียวของพวกเขาที่บอกเป็นนัยๆแล้วว่าใครกันที่จะกล้าหือ หรือ ใครกันที่อยู่ในโอวาท

     กลับกันในตอนนี้ทางฝ่ายรถที่มีบรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ของบ้านต่างก็นั่งฮัดเช้ยกันบ้างแล้ว

     “ฮัด….ฮัด…..เช้ย……ฮัดเช้ย……ฮัด….ฮัด…..เช้ย……ฮัดเช้ย”

     “พ่อครับ ผมรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยมันแบบว่า…แบบว่า…..”ลุงใหญ่

     “พ่อก็ว่างั้นแหละ อย่าคิดเลยนะ คิดแล้วก็ทำให้ขนลุกขึ้นมาเลย”ตา

      “ครับพ่อ”ลุงใหญ่

     ใช้เวลาเพียงไม่นานเจ้าแด๊งแดง และเจ้าส้มแปร๊ดก็จอดสนิท พวกเราทุกๆ คนต่างทยอยลงมาและตรงไปที่ถ้ำกันเลยไม่รอช้าเพราะมีงานอีกหลายอย่างต้องทำกันในเมืองต่อ

     “เข็นรถออกมาได้เลยนะเจ้าใหญ่ ตาแก่เธอด้วยไปเข็นรถใส่ของที่เตรียมเมื่อวานนี้มาได้เลย”ยาย

      “ครับ”ลุงใหญ่ ตา

      ตากับลุงใหญ่ รับทราบคำสั่งและเข้าไปด้านในเพื่อไปเข็นของออกมากัน ทางด้านหลานชายก็พากันไปช่วยยกของที่ใส่ตะกร้าเอาไว้ต่างหากด้วย

     “เห็นไหมหลานสาว ใครกันแน่ที่ต้องฟังและปฎิบัติตาม”ยาย

     “อือ..หึ…ต้องเป็นพวกเราที่พูดและสั่งได้ค่ะ”3ซิง

      “ใช่ๆเนอะน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง

      “ย่อมต้องเป็นแบบนั้นจ้ะสาวน้อย”ป้าซูเจียว

      “แล้วพวกเราจะต้องเอาอะไรไปเพิ่มเติมอีกไหมคะแม่”แม่

     “เราก็เน้นพวกอาหารเยอะหน่อยละกันนะ”ยาย

     “ดูพวกเนื้อสัตว์ไปเยอะหน่อยไหม และให้เอาไปแปรรูปเพิ่มเติมกัน แบบที่สำเร็จรูปที่มีเราก็เอาไปนิดหน่อยพวกเขาจะได้มีอาหารเก็บไว้กินกันด้วยนะ ถ้าเราเอาแบบสำเร็จไปให้พวกเขาก็เกรงใจกันอีกคิดว่าพวกเราทำงาน”แม่

     “พี่ว่าก็ดีนะน้องเล็ก”ป้าซูเจียว

     “งั้นพวกลูกไปดูพวกเนื้อสัตว์เพิ่มเติมอีกหน่อยก็ได้นะ วันนี้เรามีรถมาสองคันสะดวกกว่าเดิมเยอะ”ยาย

     “ได้ค่ะ”แม่ และป้า

     “แม่คะ”3ซิง พูดได้แค่คำเดียว แม่ก็ดันรู้ทันพูดห้ามออกมาก่อนอีกครั้ง

     “อ๊ะ…อ๊ะ……พอเลยนะเจ้าตัวเล็กขนมที่พวกหนูเตรียมเอาไว้เมื่อวานมากพอแล้วนะ แม่ไม่อนุญาตให้ไปขนเพิ่มเติมแล้ว”แม่

      “ค่ะ”3ซิง และพี่สาวเยว่ชิง ตอบรับเสียงอ่อยๆ อย่างสุดแสนจะเสียดาย

     แม่ ยาย และป้า ไปดูพวกเนื้อสัตว์กันเพิ่มเติม และสั่งให้หนุ่มๆขนของมาอีก

     “นี่ล่ะของจริงเลยนะ ว่าในบ้านใครสามารถสั่งเราสองคนได้เนอะพี่สาว”3ซิง กระซิบกระซาบพูดกับพี่สาวหลังจากแม่เดินออกไปห่างตัวพวกเธอกันแล้ว

     “จริงด้วยล่ะ คนเดียวจริงๆที่พวกเราเกรงใจมว๊ากกกกกกกกกเนอะน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง

      “ใช่แล้วพี่สาว”3ซิง

     เมื่อแน่ใจกันแล้วว่าขนของจนครบและไม่เอาอะไรเพิ่มเติมกัน นอกเสียจากว่าวันนี้พอเอาไปแจกบางส่วนแล้วไม่พอคงจะกลับมาเอาเพิ่มเติมอีกเพียงเท่านั้น

     ของทุกอย่างที่เอาไปก็ไม่สามารถขนไปได้มากพอ เพราะยังต้องมีของหลายอย่างปะปนกันไปด้วย 

     เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วรถสองคันก็ตรงสู่ร้านค้าในเมืองของพวกเขากันเลย ไม่รอช้าเพราะเด็กๆต่างก็เริ่มจะหิวกันอีกแล้วมื้อเช้าไม่ได้กินอะไรกันมากนัก เพราะจอไปกินที่ร้านกัน

     “ในที่สุดก็มาถึงแล้ว ซิงซิงหิวมากเลย”3ซิง

      “เฮ้อ….นึกว่าจะบ่นอะไรอีกนะเราน่ะเจ้าตัวแสบ”แม่ อดที่จะแกล้งหยอกเย้าลูกสาวคนเล็กไม่ได้

     “เข้าไปด้านในกันเลยละกันนะหลานสาวของยาย จะได้กินข้าวเช้าให้อิ่มสักที”ยาย

     “ค่ะ”สองสาวน้อย รีบพากันจูงมือเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว และปากหวานขออาหารเช้าจากน้าๆในศาลเจ้า

     สาวน้อยทั้งสองไปนั่งตรงสวนหลังร้านเพื่อรออาหารเช้า บรรยากาศตรงนี้น่ากินเป็นที่สุด และไม่อยากไปเกะกะโต๊ะด้านในร้านด้วย เพราะมีคนมานั่งกินข้าวกันเยอะแล้ว

     พวกเราทุกๆ คนต่างนั่งกินอาหารเช้ากัน ตา ลุงใหญ่ แม่ ยาย และป้ารีบเร่งกินเพราะต้องไปช่วยงานหน้าร้านกันต่อ ทั้งๆที่มีคนมาช่วยเยอะแล้วแต่พวกท่านยังคงกระตือรือร้นที่จะทำงานด้วยตัวเองอยู่เหมือนเดิมทั้งๆที่ไม่ต้องทำก็ได้

     “เดี๋ยวแม่จะออกไปด้านนอกก่อนนะ เริ่มเอาใบรับแจกรถจักรยานไปแจกแล้วด้วย กำลังวุ่นวายกันเลย”แม่

     “ค่ะ” “ครับ”

     “พวกเขาคงดีใจเนอะที่วันนี้จะมีรถจักรยานปั่นกลับบ้านกันแล้วน่ะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “ขนาดพวกเรายังตื่นเต้นเลย ปั่นจักรยานมันสนุกมากฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “พวกเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ต้องดีใจกันอยู่แล้วค่ะพี่ชายแต่คงจะไม่ได้ปั่นรถจักรยานกันกลับหรอก”3ซิง

     “อ้าว…ทำไมพวกเขาถึงจะไม่ปั่นรถจักรยานกลับกันล่ะน้อง3ซิง ในเมื่อมีรถจักรยานกันแล้วน่ะ”พี่หนิงหวง

     “ก็พวกเขายังปั่นรถจักรยานไม่เป็นไงพี่ชายก็ ยังไงซะก็ต้องเข็นกันไปก่อน หรือไม่ก็คร่อมรถและไถๆ กลับบ้านกันไปไงขนาดเมื่อวานนี้พี่ชายยังทำแบบนี้กันเลยนะ”3ซิง

     “..................!!!”พวกพี่ชาย

     เตี้ยน้อย3ซิง กับพี่สาวเยว่ชิงผลัดกันลุกทำท่าที่พี่ชายหัดปั่นจักรยานกันเมื่อวานให้พวกพี่ชายได้ดูชมว่าเป็นอย่างไร

     “.................!!!”พวกพี่ชาย

      “รอบหน้าแน่นอนว่าพวกเขาจะต้องปั่นรถจักรยานเข้าเมืองเป็นแน่ๆ แต่รถสามล้อสบายหน่อยถึงจะปั่นรถจักรยานไม่เป็นมาก่อนก็ไม่มีปัญหาอะไรมันไม่มีทางล้มอยู่แล้ว ไม่เหมือนพี่ชายหรอกที่หัดปั่นแบบสองล้อแล้วเป็นแบบนี้น่ะ”3ซิง ยังไม่หยุดที่จะล้อเลียนพี่ชายอีกครั้งอย่างจงใจแกล้งพวกพี่ชาย

     “................!!!”พวกพี่ชาย

     บริเวณด้านหน้าร้านต่างก็ส่งเสียงสอบถามกันอย่างตื่นเต้นดีใจกับการเปิดขายและแจกอาหารของร้านในวันนี้ที่มีเพิ่มเติมมาอีกหนึ่งรายการคือการแจกรถจักรยานนั่นเอง

     “จริงๆเหรอคะ พวกหนูจะได้รับจักรยานด้วย”เด็กๆ ในชนบท

     “ใช่จ้ะ”แม่

     “พวกผมก็ได้ และน้องอีกสองคนก็ได้เหรอครับ”เด็กๆ ในชนบท คนอื่นๆสอบถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าพวกเขาได้ยินไม่ผิด

     “ได้แน่นอนจ้ะ ทุกคนเลยยกเว้นน้องที่ตัวเล็กๆเท่านี้เพราะไม่สามารถปั่นรถจักรยานถึงได้จ้ะ ต้องตัวประมาณนี้นะ”แม่ บอกและอธิบายส่วนสูงของเด็กๆ ที่สามารถจะขึ้นรถปั่นจักรยานได้

     “และสำหรับคนโตก็ได้ครอบครัวละหนึ่งคันสำหรับสามล้อปั่นนะ”แม่

      แม่ ยาย ป้า ตา และลุงใหญ่ ต่างอธิบายให้คนที่เข้ามาทีละชุดถึงการไปเบิกรถจักรยานที่ร้าน

    “ดูพวกเขาดีใจกันมากเลยนะ”ยาย

     “ค่ะแม่ เห็นแบบนี้พวกเราก็รู้สึมีความสุขแบบบอกไม่ถูกเหมือนกันเลยนะคะ”แม่

     “สายตาแห่งความหวังที่มันเป็นจริงไงล่ะลูก ดูพวกเขาสิ”ยาย

      “ช่างดีอะไรอย่างนี้นะคะ พวกเขาคงลำบากกันมามากแล้วพอถึงวันนี้ถือว่าได้ของขวัญเป็นรางวัลใหญ่ของชีวิตกันเลย”ป้าซูเจียว

     “ใช่แล้วล่ะ รถจักรยานสำหรับครอบครัวที่ลำบากยังไวซะก็ไม่มีทางที่จะหาเงินมาซื้อได้หรอกลูก”ยาย

     แต่ละคนที่ได้รับใบรถจักรยานไป ต่างกำมือกันไว้แน่นและมองที่มือตลอดเวลา เหมือนจะกลัวหาย และเห็นแค่กระดาษใบเล็กๆเหล่านี้ยิ่งกว่าเหมือนได้ทองคำเสียอีก

     ต่างรับอาหารและพากันตรงไปเบิกรถจักรยานที่ร้านขายจักรยานด้านในกันไม่รอช้า 

     ในกลุ่มแรกๆที่ได้รับรถจักรยานกันแล้ว ก็ยังจูงบ้างปั่นบ้างผ่านมาที่ร้านของพวกเรากันอีกครั้งเพื่อส่งเสียงขอบคุณพร้อมใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแบบมีความสุขที่สุดในชีวิตของพวกเขาเลย

     อาหารและขนมที่ได้ไปก็เอาใส่ตะกร้ารถกันอย่างดี ทำให้สะดวกมากกว่าเดิมขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวนัก ทุกๆครอบครัวย่อมได้รถจักรยานสามล้อปั่นกันคนละคันก็มีลูกตัวเล็กๆขึ้นนั่งยิ้มกันบนนั้นอย่างสบายใจ พากันส่งเสียงพูดคุยกันอย่างมีความสุข

     “เดี๋ยวพวกผ้าเอาไว้แจกกันต่อวันพรุ่งนี้ละกันนะคะแม่ ให้คนจางๆเรื่องรถจักรยานก่อน”แม่

     “แม่ว่าก็ดีนะ ไม่งั้นจะยิ่งวุ่นวายกันไปใหญ่แจกหลายอย่างพร้อมๆกันน่ะ”ยาย

     “แค่วันนี้เพียงวันเดียว ซูเจียวว่าคนมารับรถจักรยานกันเยอะแล้วพรุ่งนี้ไม่น่าจะยุ่งสักเท่าไหร่นะคะ”ป้าซูเจียว

     “อือ…”ยาย

     “เปิดเทอมคราวหน้าเด็กๆ ตามนอกหมู่บ้านชนบทคงจะใช้ชีวิตอย่างดีขึ้นเยอะนะ”ยาย

     “ค่ะแม่”ป้า และแม่

     กลับมาทางด้านเด็กๆของบ้านที่ยังคงนั่งกินขนมกันต่อนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงคำขอบคุณดัง ตลอดเวลาเลยเช่นกัน

     “น้อง3ซิงฟังเสียงสิ ได้ยินแต่เสียงขอบคุณหลายครั้งเลย”พี่สาวเยว่ชิง

     “พวกเขาคงดีใจกันมากเนอะพี่สาว”3ซิง

     “ใช่”พี่สาวเยว่ชิง

     “วิ้ว………วิ้ว……..”เสียงลมเย็นๆพัดมาอีกครั้งหนึ่งบ่งบอกสัญญาณอะไรบางอย่าง

     “โอ๊ะ…….ไม่นะคราวนี้อะไรอีกล่ะเนี่ย”3ซิง 

     “น้อง3ซิง เกิดอะไรขึ้น”พวกพี่ๆ 

     “ไม่แน่ใจเหมือนกันแต่ว่า……”3ซิง พูดได้เพียงแค่นี้ก็รีบลุกจากโต๊ะเพื่อเตรียมความพร้อม

      หลังจากลมวูบหนึ่งพัดมาและมันพัดพาความรู้สึกแบบแปลก ที่ไม่เคยรับมาก่อน ยิ่งทำให้สถานการณ์ของเธอตอนนี้ตรึงเครียดอีกครั้งว่ามันจะมารูปแบบไหนกันสำหรับรางวัลชิ้นนี้

     การแจกรถจักรยานผ่านพ้นไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น และก็แจกเกือบหมดเลยซึ่งน่าเหลือเชื่อมากไม่รู้ว่าผู้คนมาจากไหนกันเยอะแยะ คงจะเป็นเพราะว่าไปบอกต่อกันแน่นอนย่อมไม่มีใครอยากรอเวลา เมื่อรับรู้แล้วต่างก็รีบเข้าเมืองมารับจักรยานกันเลย

     จะพอหรือไม่พอแม่ก็แจ้งกับทางร้านรับรถจักรยานกันไว้แล้ว่า จะต้องสั่งต่อแน่นอนจนกว่าจะครบจำนวนคนที่พวกเขาต้องการความช่วยเหลือในส่วนนี้

     ทางด้านเด็กๆ ต่างก็ยืนเป็นกำแพงกันมองน้อง3ซิงกันไม่กระพริบตา

     “เอ๋…..ทำไมมันมาแบบวูบวาบ วูบวาบ เป็นระยะๆ แต่ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยล่ะ หรือว่าแค่มาเตือนก่อนล่วงหน้าเพราะรถจักรยานยังแจกไม่หมดหรือเปล่านะ”3ซิง ที่ยืนมาตั้งท่ามาเกือบ 15 นาทีแล้วก็ยังไม่มีเหตุการณ์ใดๆเกิดขึ้นเลย 

      “โอ๊ย…โหย่….”3ซิง พูดจบก็เจอรางวัลเข้าเต็มเปาเลย มันเป็นเม็ดอะไรบางอย่างหล่นมาจากด้านบน และตกลงมาเฉพาะที่เธออยู่เสียด้วยสิ ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหนมันก็ตกลงมาไม่หยุดไม่หย่อนเลย

     “นี่มันอะไรกันเนี่ย ลูกเห็บตกเหรอ!!!”3ซิง ร้องอย่างตกใจวิ่งไปมาเพื่อหลบเจ้าลูกเห็บที่ว่าที่ตัวเองคิดไปเอง

     “น้อง3ซิงไม่ใช่ล่ะ มันคือ มันคือ เพชร กับพลอยสวยๆเยอะแยะเลย”พี่สาวเยว่ชิง ก้มลงเก็บอัญมณีเพื่อวิ่งตามหลังน้องสาวให้น้อง3ซิงได้เห็นกับตา

      แต่ว่า3ซิงมีหรือจะมีเวลามาดู เธอมัวแต่วิ่งหลบลูกกระสุนพวกนี้อย่างไรล่ะ

     “แฮ่ก…..แฮ่ก…..โอ๊ย…..โอ๊ย….เอาจานนี่ละกันคลุมหัวไว้ก่อน”3ซิง ที่หมดแรงจะวิ่งรอบๆแล้ว หยุดมองจานขนมที่กินหมดแล้ววางแหมะไว้บนหัวอย่างรวดเร็ว

     “ป๊อก…….ป๊อก……แป๊ก…….แป๊ก……”เสียงอะไรบางอย่างก็ตกลงใส่จานอย่างต่อเนื่อง 

      “พี่ชายหากะละมังมาก็ได้นะวางไว้บนหัวซิงซิงเนี่ย”3ซิง

     “ได้ๆ น้อง3ซิงรอพี่ก่อนนะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง รีบวิ่งไปหาถ้วยหรือกะละมังใบย่อมๆมาให้น้องสาวของเขา

     “น้อง3ซิงนี่ไง ที่ตกลงมาใส่น้องน่ะ”พี่สาวเยว่ชิง

     “มีแต่เม็ดสวยๆ ทั้งนั้นเลยล่ะน้อง3ซิง รอบนี้น้องไม่ได้โดนตบนะแต่ว่ามันหล่นมาเลย”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “หล่นเหมือนสายฝนเลย แต่เป็นสายฝนที่ร่ำรวยนะน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง

     “เฮ้อ……ตกแบบนี้ทำให้ซิงซิงเป็นเด็กโง่ได้นะพี่สาวมันหล่นลงมาใส่หัวซิงซิคนเดียวแบบนี้เนี่ยดูสิตกยังไม่หยุดเลยนะ

     “น่าน้อง3ซิง สู้ สู้นะ พี่รองเป็นกำลังใจให้ฝนตกเป็นเพชร เป็นพลอยแบบนี้ พี่หาดูที่ไหนไม่ได้จริงๆนะตั้งแต่เกิดมาจนโตมาถึงตอนนี้เนี่ย ขอให้พี่ได้มีโอกาสชื่นชมก่อนนะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “..............!!!”3ซิง

     “น้อง3ซิงมาแล้ว กะละมังมาแล้ว”พี่ใหญ่เยว่เผิง และพี่หนิงเฉิงต่างหอบหิ้วกะละมังมา และสิ่งที่เธอเห็นก็แทบอยากจะล้มลงไปเลยมันใบใหญ่มาก

     “โหพี่ชาย!! แบบนี้ซิงซิงก็คอหักก่อนที่เพชรกับพลอยพวกนี้จะตกมาใส่หมดน่ะสิ”3ซิง

     “โอ้…ใหญ่เกินไปเหรอ”พี่ใหญ่เยว่เผิง มองขนาดกะละมังกับหัวน้อยๆของน้องสาวตัวเอง

       “มันใหญ่ไปจริงๆด้วยนะ”พี่หนิงเฉิง

       “รอก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปหามาให้ใหม่นะ”พี่รองเยว่เลี่ยงจะอาสาไปหามาให้ใหม่ ทั้งๆที่ตอนนี้ก็เสียดายอยากจะเก็บพวกเพชร พลอยที่ตกลงใส่น้อง3ซิงให้หมดเสียก่อน

      “ไม่ต้องไปเลยนะ พวกพี่ชายนั่นแหละยืนถือกะละมังพวกนี้ไว้บนหัวซิงซิงเลยด้วย ซิงซิงจะนั่งลงแล้วเมื่อยมากเลยตอนนี้น่ะเมื่อไหร่จะหยุดตกสักทีนะเฮ้อ……”3ซิง กอดอกและนั่งลงไปกับพื้นเลย

      พวกพี่ชายก็ต่างช่วยกันถือกะละมังไว้ด้านบนเหนือหัวของน้องสาวกันอย่างเต็มใจ และ3ซิงเองก็ได้มีเวลามองบนพื้นที่มีเพชรกับพลอยเกลื่อนกลาดเป็นเม็ดเล็กๆตกลงมาเต็มไปหมด เธอหยิบดูทีละเม็ด และส่องดูก็รู้สึกทำให้จิตใจตัวเองสงบลงขึ้นเยอะเลย

     เมื่อเธอนึกถึงเงินที่ลอยมาอีกแล้ว ถ้านำพวกเพชรและพลอยพวกนี้ไปขายคงจะได้หลักล้านหยวนอีกเป็นแน่ ไม่น่าพลาด

************
 

     เตี้ยน้อย3ซิง ได้รับรางวัลแบบฝนตกเป็นเพชร เป็นพลอยอย่างต่อเนื่อง

     ไร้ท์เองก็อยากให้เตี้ยน้อยมาอยู่เรียกฝนเพชร ฝนพลอยบ้างเหมือนกันนะ จะเตรียมถังใบใหญ่ๆมารองรับหลายใบเลย
 

####

ไร้ท์ : เตี้ยน้อยมาเป็นลูกแมวแห่ขอฟ้าขอฝน กับไร้ท์มามะ

เตี้ยน้อย3ซิง : ………………..!!! คนนะไม่ใช่แมวง่ะ

ไร้ท์ : แต่ว่าก็ว่านะ ไร้ท์เห็นเป็นลูกหมูมากกว่าลูกแมวอีก

เตี้ยน้อย3ซิง : ………………………!!!!