พันรบกำลังจะกลับไปที่ห้องทำงานตัวเอง แต่ได้เห็นฟ้าเข้าไปที่ห้องของม่านฟ้าก็รู้สึกแปลกใจ เลยตามไปแอบฟังที่หน้าประตู
“อ้าวคุณฟ้า มีธุระอะไรหรอคะ”
“ฟ้าอยากมาเยี่ยมคุณม่านค่ะ และมีเื่ปรึกษาคุณม่านด้วย” ฟ้าเดินไปรอบๆห้องของม่าน จริงๆเพื่อทำการสำรวจอะไรบางอย่าง แต่อ้างกับคุณม่านว่า ชอบของตกแต่งที่ห้องนี้ โดยเฉพาะไวโอลิน
“ฟ้าชอบของตกแต่งในห้องของคุณม่านจังเลยค่ะ โดยเฉพาะไวโอลิน คุณสะสมไวโอลินหรอคะ”
“ใช่ค่ะ คุณฟ้าก็ชอบเหมือนกันหรอคะ”
ฟ้าเหลือบไปเห็นพวงกุญแจรูปไวโอลินที่มีลักษณะคล้ายกับที่พบในสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม เลยหยิบพวงกุญแจนี้ขึ้นมา แล้วถามว่า “เอ่อ ฟ้าสนใจพวงกุญแจรูปไวโอลินนี้ค่ะ คุณม่านสั่งทำที่ไหนหรอคะ”
“อ๋อ ม่านได้มาจากออสเตรียค่ะ ไม่มีในไทยหรอกค่ะ”
“คือ ฟ้า อยากได้ของชำร่วยงานแต่งของฟ้ากับพี่พงศ์เทพค่ะ สนใจพวงกุญแจนี้มากเลย จะขอเป็แบบไปสั่งทำได้มั้ยคะ”
“อ้าว คุณฟ้าจะแต่งงานกับพี่พงศ์แล้วหรอคะ”
“เร็วๆนี้ค่ะ”
“งั้นม่านให้พวงกุญแจนี้ไปเลยค่ะ ขอแสดงความยินดีล่วงหน้านะคะคุณฟ้า”
“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวฟ้ากลับไปโรงแรมก่อนนะคะ พี่พงศ์น่าจะรอแย่แล้ว”
“เดินทางปลอดภัยค่ะคุณฟ้า”
ฟ้าเดินออกมารีบเก็บพวงกุญแจนี้เข้าไปในกระเป๋าทันที กะรีบโบกรถ Taxi เพื่อกลับไปปรึกษาพี่พงศ์เื่คดี แต่แล้วกลับมีรถคันหนึ่งวิ่งตัดหน้าพอดี
“พี่พันรบ ! มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ขึ้นรถสิ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่โรงแรมธนฯ”
“ฟ้ากลับเองได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนพี่พันรบหรอกค่ะ”
“ขึ้นมาเถอะฟ้า ยังไงต่อไปฟ้าก็ต้องเป็พี่สะใภ้ของพี่อยู่แล้วนี่”
ฟ้าเลยยอมขึ้นไปนั่งรถของพันรบ แต่บรรยากาศในรถเงียบมาก เพราะทั้งสองไม่รู้ว่าจะคุยเื่อะไรดี จนกระทั่งฟ้าเผลอหลับไป
พอฟ้าตื่นขึ้นมา พบว่ารถไปจอดที่หน้าโรงแรมม่านรูด
“พี่พันรบจะทำอะไรคะ ทำไมพาฟ้ามาที่นี่”
“พี่ยอมเสียฟ้าไปไม่ได้จริงๆ ฟ้าเป็ของพี่เถอะนะ”
พันรบจอดรถเข้าไปที่โรงจอดรถ เปิดประตูรถฝั่งของฟ้า แล้วดึงฟ้าลงมา ฟ้าพยายามดึงรั้งไว้
จนทนไม่ไหว เลยะโว่า “หยุดค่ะพี่พันรบ หยุด ฟ้ายอมสารภาพแล้วค่ะ พี่พันรบขึ้นไปบนรถก่อนแล้วฟ้าจะเล่าเื่ทุกอย่างให้ฟังค่ะ”
พันรบยอมหยุดการกระทำนั้นแล้วขึ้นไปบนรถ
“ฟ้ากับพี่พงศ์เทพแค่แกล้งเป็แฟนกันค่ะ พวกเราไม่ได้รักกันและไม่ได้จะแต่งงานกันจริงๆ”
“และดิฉันก็ไม่ใช่ฟ้าลดาค่ะ ความทรงจำดิฉันกลับคืนมาแล้ว ดิฉันคืออันนิภาเป็ตำรวจที่จะเข้าไปช่วยชีวิตของฟ้าลดา ส่วนผู้ที่เสียชีวิตจากการะเิครั้งนั้นเป็ฟ้าลดาตัวจริงค่ะ คุณท่านเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็ฟ้าลดาจึงทุ่มเทเงินเพื่อรักษาฉันและศัลยกรรมฉันให้เหมือนฟ้าลดาทุกอย่าง”
“ดิฉันไม่ใช่ฟ้าลดาคนรักของคุณค่ะ และต่อไปดิฉันก็ต้องศัลยกรรมเป็อันนิภาคนเดิม ถึงตอนนั้นฉันก็จะกลายเป็คนที่ไม่รู้จักในสายตาคุณค่ะ เพื่อไม่ให้คุณถลำลึกไปกว่านี้ พี่ชายคุณกับฉันจึงแกล้งเป็แฟนกัน เพื่อให้คุณตัดใจจากฟ้าลดา พวกเราไม่ได้มีเจตนาทำร้ายคุณนะคะ และตอนนี้คุณได้เสียคนรักของคุณไปนานแล้วด้วย ดิฉันเสียใจด้วยค่ะ”
เมื่อพันรบได้ฟังก็พูดอะไรไม่ออก เพราะกำลังสับสนว่าสรุปตัวเองรักใคร ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้หรือฟ้าลดาที่เสียชีวิตแล้ว และไม่รู้ว่าต้องโกรธหรือกล่าวขอบคุณอันกับพี่ชายดี
“งั้นผมจะไปส่งคุณที่โรงแรมธนฯ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ”
อันนิภาถึงกับโล่งออกเมื่อได้เปิดเผยความจริงทั้งหมดเสียที เมื่อถึงโรงแรมธนฯทั้งสองไม่รู้จะพูดอะไรกัน อันก็เลยได้แต่บอกว่า “ลาก่อนค่ะ”
*******************************************
อันนิภาได้โทรเรียกให้ผู้กองมาพบที่โรงแรมธนฯ
“อันได้ลองสำรวจห้องของคุณม่านแล้วนะคะ พบว่าทุกอย่างในห้องถูกจัดใหม่หมดเลย และนี่ค่ะ อันได้มาแล้ว พวงกุญแจรูปไวโอลินที่มีลักษณะเหมือนกับที่พบในที่เกิดเหตุ คุณม่านบอกว่าได้มาจากที่ออสเตรีย ไม่มีในประเทศไทยค่ะ”
“เดี๋ยวผมจะไปตรวจสอบก่อนว่า พวงกุญแจทั้งสองใช้วัสดุอย่างเดียวกันหรือเปล่านะ ตอนนี้คุณอย่าเพิ่งทำอะไร ต้องรอปรึกษาผมก่อนนะครับ”
“อันรับปากค่ะ เอ่อมีอีกเื่ค่ะ คุณพันรบทราบความจริงทั้งหมดแล้วนะคะ ว่าอันไม่ใช่คุณฟ้า และคุณฟ้าเสียชีวิตแล้ว”
“รู้ความจริงก็ดีเหมือนกันครับ เพราะตลอดเวลาที่พวกเราคบกัน พันรบไม่ยอมพูดกับผมเลย”
*******************************************
หลังจากที่ผู้กองได้ส่งพวงกุญแจที่ได้มาจากอันให้กับกองพิสูจน์หลักฐานแล้ว ตัวเองก็กลับมาที่บ้านพร้อมกับดื่มเหล้าอย่างเมามายเพราะตอนนี้ตนกำลังเสียคนรักไป อรภากำลังจะแต่งงานกับภาคินพ่อหม้ายลูกติดคนนั้น
136
