วันสุดท้ายของการสอบมิดเทอม มุกตระการได้รับโทรศัพท์จากโตมร หัวหน้าทีมถ่ายปกวารสาร่พักเที่ยง
"สวัสดีครับน้องมุก พี่โตนะ"
"อ่อค่ะ พี่โตมีอะไรเหรอคะ"
"คือเย็นนี้ที่สโมจะเลี้ยงขอบคุณน้องๆที่ช่วยงานกิจกรรมจ้ะ จะไปทานข้าวเย็นกัน พี่อยากให้น้องมุกไปแจมด้วยครับ เนี่ยขุนเขาก็ไปด้วยนะ"
"เอ่อ...คือมุกอาจจะไม่สะดวกค่ะ" มุกตระการอ้ำอึ้ง ใจไม่อยากไปเลยเพราะนอกจากขุนเขาแล้ว เธอก็ไม่ได้สนิทกับใคร
"ไปเถอะนะน้องมุก แค่กินข้าวเย็นเอง ร้านก็อยู่ไม่ไกล เดี๋ยวพี่มีทีมงานส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัยเลยครับ" โตมรคะยั้นคะยอ
"ไปที่ร้านไหนเหรอคะ"
"หมูกะทะใกล้ๆนี่เอง เอาอย่างนี้ น้องมุกชวนแฟนมาด้วยก็ได้"
"งั้นมุกขอโทรถามพี่เขาก่อนนะคะ เดี๋ยวมุกโทรกลับค่ะ" มุกตระการวางสายจากโตมร แล้วต่อสายไปหาแฟนหนุ่มทันที เล่าเื่ที่ทางสโมจัดเลี้ยงขอบคุณทีมงานให้ฟัง
"มุกก็ไปพอเป็พิธี กินนิดๆหน่อยๆแล้วก็กลับ แต่ถ้าไม่สะดวกจริงๆก็ไม่ต้องไปก็ได้ แต่พี่คงไม่ไปหรอก ไม่ได้ช่วยงานอะไรเขาเลย" มัทกรออกความคิดเห็น
"อืม เอาอย่างพี่จ๋าบอกก็ดีค่ะ ไปแป๊บเดียวพอ"
"ร้านไหนนะ เดี๋ยวพี่ไปรอรับ"
"ยังไม่รู้เลยค่ะ รู้แต่ว่าไม่ไกล แต่พี่จ๋าไม่ต้องมารับหรอกค่ะ เวลามันไม่แน่นอน เอาไว้ค่อยเจอกันพรุ่งนี้นะคะ"
"โอเคครับ ดูแลตัวเองดีๆนะ มีอะไรก็โทรหาพี่" มัทกรวางสายไปแล้ว มุกตระการจึงโทรแจ้งโตมรตอบรับเื่มื้อเย็นวันนี้
หลังสอบเสร็จ่บ่าย มุกตระการจึงแยกกับมัทนาเพื่อมาที่อาคารสโมสรนักศึกษาตามที่นัดกับรุ่นพี่ไว้ โดยไม่ลืมโทรบอกลุงปองว่าวันนี้เธอจะกลับเอง
"หวัดดีจ้ะน้องมุก เดี๋ยวนั่งเล่นรอแป๊บนึงนะ ต้องใช้เวลารวมตัวนิดนึง" นิภาพรเอ่ยทักรุ่นน้องสาว ในมือถือแฟ้มเอกสารบางๆ
"ไม่เป็ไรค่ะพี่ต่าย มุกไปนั่งรอข้างในนะคะ"
"จ้ะๆ พี่เดินไปซีร๊อกงานแป๊บนึง ตามสบายนะน้องมุก" มุกตระการก้มศีรษะให้เป็เชิงรับรู้ แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องทำงานของสโมสร ภายในมีนักศึกษาทั้งชายและหญิงนั่งคุยกันอยู่ 4-5 คน มีคนที่มุกตระการคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้างเพราะได้ทำงานร่วมกันวันถ่ายปกวารสาร หญิงสาวจึงมีคนชวนคุยและได้รู้จักรุ่นพี่เพิ่มอีกหลายคน
1 ชั่วโมงถัดมา จำนวนคนที่ห้องสโมสรเริ่มมากขึ้น แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะย้ายขบวนกันไปไหน เพราะมัวแต่รีๆรอๆคนนั้นคนนี้ กว่าจะครบคนก็เล่นเอาเกือบสองทุ่ม ตอนแรกมุกตระการจะขอตัวกลับก่อน แต่ก็ถูกรุ่นพี่สาวๆรั้งตัวเอาไว้ บอกว่านานๆจะได้รวมตัวพร้อมกันทุกทีมแบบนี้ แล้วอีกอย่างก็สอบเสร็จแล้ว เธอจึงยอมตามใจรุ่นพี่ แล้ววันนี้ก็ไม่ได้ติดอะไร คิดซะว่าได้รู้จักเพื่อนใหม่
"ทุกคน...ฟังทางนี้" โตมรซึ่งดูจะเป็พี่ใหญ่สุดะโเรียกพร้อมกับเคาะโต๊ะเสียงดัง ทำให้เสียงคุยจ๊อกแจ๊กจอแจเงียบลงและหันไปฟัง
"เนื่องจากขณะนี้เป็เวลาสองทุ่มแล้ว ถ้าไปร้านหมูกะทะ กู..เอ๊ย พี่เกรงว่าจะเหลือแต่ผักกับเศษหมู ทางคณะกรรมการเลยตกลงกันว่าจะเปลี่ยนไปคาราโอเกะแทน"
"เฮ้/เย้/วู้" เสียงเฮตอบรับถล่มทลายกับการประกาศเปลี่ยนสถานที่
"และที่ที่เราจะไปเป็ลักษณะกึ่งผับ แต่เราได้จองห้องวีไอพีสำหรับพวกเราไว้แล้ว ถึงอย่างนั้นพี่ก็อยากให้ทุกคนสำรวม ถ้าอยากจะออกไปร่วมสนุกข้างนอกห้อง ก็รักษาหน้าตาและเกียรติของการเป็นักศึกษาไว้ด้วย เข้าใจ๋? "
"เข้าใจครับ/เข้าใจค่ะ"
"ทางที่ดี ถ้าใครสามารถเปลี่ยนชุดเป็ชุดอื่นที่ไม่ใช่ชุดนักศึกษาได้ก็เปลี่ยนซะนะครับ กันไว้ก่อน ใครไม่มีก็ไม่เป็ไรครับ เราสนุกสนานอยู่ในห้องของเรา และทั้งหมดทั้งมวลนี้ เราได้งบพิเศษมาจากอาจารย์ที่ปรึกษาของสโม เอ้าปรบมือครับ แยกย้ายแล้วไปเจอกันที่ผับได้เลย" เสียงปรบมืออย่างถูกใจดังลั่น ก่อนที่ทุกคนจะหันไปนัดแนะกัน จับกลุ่มแล้วทยอยเดินไปขึ้นรถรุ่นพี่ที่มีรถส่วนตัว จนในห้องเหลือแค่มุกตระการกับนิภาพร
"พี่ขุนล่ะคะ ไม่เห็นพี่ขุนมาเลยค่ะ" มุกตระการถามถึงรุ่นพี่ที่เธอหวังพึ่งพาในวันนี้ เอาจริงๆพอเปลี่ยนเป็คาราโอเกะอะไรนั่น เธอก็ชักจะไม่อยากไปแล้ว คิดถึงพี่จ๋าจัง
"ขุนจะตามไปจ้ะ ป่านนี้อาจจะถึงแล้วมั้ง น้องมุกไปกับพี่นี่แหละ เรานั่งด้วยกันเนอะ" นิภาพรเข้ามาเทคแคร์รุ่นน้องสาวเพื่อไม่ให้รู้สึกโดดเดี่ยว พลางเดินไปหยิบเสื้อคลุมกันหนาวที่พาดเอาไว้ที่เก้าอี้มาส่งให้
"น้องมุกใส่เสื้อนี้คลุมสักหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวรอพี่แป๊บนึง พี่ไปเปลี่ยนชุดก่อน" พูดเสร็จรุ่นพี่สาวก็เดินฉับๆออกไปจากห้อง มุกตระการมองตามอย่างอึ้ง พกชุดมาเปลี่ยนกันด้วยเหรอ ร่างบางสวมเสื้อคลุมสีดำทับเสื้อนักศึกษา หลวมไปเยอะเลยแต่ก็ดีกว่าจะเข้าผับทั้งชุดนิสิต
ไม่นานนิภาพรก็เดินกลับเข้ามาในห้อง พอเห็นรุ่นน้องก็อดขำไม่ได้
"นี่พี่ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ดูดิ เหมือนมุกใส่เสื้อแม่เลย"
"ไม่หรอกค่ะ มุกผอมเกินไปต่างหาก" สาวน้อยรีบปฏิเสธเพื่อรักษาน้ำใจ
"ไปกันเถอะเรา เดี๋ยวพวกนั้นสั่งเกินงบ" รุ่นพี่สาวพยักหน้าเรียกก่อนจะปิดแอร์ปิดไฟ จูงมือรุ่นน้องไปที่รถของตนเอง
ภายในผับ นักเที่ยวยังคงบางตาเพราะเวลานี้ยังคงค่ำเกินไป เสียงเพลงจังหวะเบาๆกับอุณหภูมิเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับร่างน้อย จนเ้าตัวต้องกระชับเสื้อคลุมเข้าหากัน มุกตระการเดินตามรุ่นพี่ขึ้นบันไดวนสู่ชั้นสองซึ่งเป็ห้องวีไอพีที่ได้จองไว้
"นั่นน้องมุกนี่หว่า" อนิกที่ทำงานพิเศษอยู่ที่ผับแห่งนี้พูดกับขุนเขาที่มานั่งรออยู่สักพักแล้ว เมื่อเห็นแฟนสาวของเพื่อนเดินขึ้นชั้นสองไป
"เออ งั้นกูขึ้นไปก่อน ไอ้มัทมันโทรมาฝากฝังไว้ นี่มันยังไม่รู้มั้งว่าเปลี่ยนเป็ผับ ถ้ารู้พ่อคงไม่ปล่อยมาแบบนี้หรอก" ขุนเขากระดกแก้วไวน์เข้าปากก่อนจะรีบตามขึ้นไป
ณ ห้องคาราโอเกะ
เสียงเพลงดังลั่นคู่ไปกับนักร้องคีย์เพี้ยน สร้างเสียงหัวเราะให้กับสมาชิกในห้อง บ้างก็จับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน บ้างก็ออกมาวาดลวดลายกลางห้องที่มีพื้นที่กว้างขวางให้ออกสเต็ปได้อย่างเต็มที่
ขุนเขาโบกมือทักทายคนนั้นคนนี้ พลางสแกนหาร่างบางที่เขารับปากเพื่อนจะดูแลให้ แล้วก็เห็นมือน้อยโบกเรียกไหวๆ
"ไง บอกผู้คุมรึยังเนี่ยหนีมาเที่ยวผับแบบนี้" ขุนเขาตะเบ็งเสียงแข่งกับเพลงบักแตงโม
"มุกไม่กล้าบอกค่ะ กะว่าจะอยู่แค่แป๊บเดียว" มุกตระการตอบกลับหน้าแหยๆ รู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันทีที่เห็นขุนเขา เพราะพี่ต่ายที่บอกจะดูแลเธออย่างดี ตอนนี้ไปนั่งซบกับแฟนซะแล้ว
"อืม ก็ทำตัวสบายๆ ร้องเพลงสักเพลงสิจะได้สนุก"
"กว่าจะได้ร้องคงสักเที่ยงคืนมั้งคะ ดูจากคิวเพลงแล้ว" สาวน้อยหัวเราะเบาๆ ขุนเขาส่ายหน้ายิ้มๆ
"ไอ้พวกนี้นี่"
"ขอถ่ายรูปคู่จิ้นสักใบนะคะ" เสียงตากล้องสาวร้องเรียก พลางทำท่าให้นั่งชิดกัน ทั้งสองคนกระเถิบเข้ามาใกล้กัน ยกมือขึ้นชูสองนิ้วไปหากล้อง
แชะ..แชะ
"อย่าเอาไปลงเพจนะน้อง เดี๋ยวแฟนน้องเขามาเตะพี่" ขุนเขาพูดติดตลก
"พี่ขุนค่ะ หนูขอถ่ายรูปคู่ได้มั๊ยคะ" กลุ่มรุ่นน้องสาวหน้าตาบ้องแบ๊วขออนุญาตอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็พี่ขุนน่ะ เวลาทำหน้านิ่งน่ากลัวสุดๆเลย
"พี่จะได้อะไรตอบแทน" เสียงหล่อถามกลับอย่างกวนๆ
"หนูจะเป็แฟนคลับพี่ตลอดชีวิตเลยค่ะ"
"อย่างงั้นเลยเหรอ มาๆ" นายแบบสุดหล่อลุกขึ้นยืน เดินไปหามุมถ่ายรูปกับแฟนคลับ โดยมีขบวนสาวๆที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆเดินตามเป็งูกินหาง
"สวัสดีครับน้องมุก"
"อ้าว พี่แดน สวัสดีค่ะ นั่งก่อนสิคะ" มุกตระการยิ้มกว้างเมื่อพบรุ่นพี่วิศวะที่เธอรู้จัก กระเถิบพื้นที่ให้ชายหนุ่มนั่งด้วย
"ดีใจจังที่เจอน้องมุก เราไม่ได้เจอกันนานแล้วเนอะ" แดนไทยนั่งลงข้างๆ ส่งสายตาหวานเยิ้มไปทางหญิงสาวที่ตนเองหมายปอง เทียวไล้เทียวขื่ออยู่ตั้งนาน โดนตาอยู่โฉบไปกินซะอย่างนั้น มุกตระการไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงส่งยิ้มบางๆไปให้
"แล้ววันนี้ผู้คุมไม่มาเหรอครับ"
"มุกไม่มีผู้คุมหรอกค่ะ พี่มัทไม่ได้โหดขนาดนั้นนะคะ" สาวน้อยออกตัวแทนแฟนหนุ่ม ทำให้แดนไทยหัวเราะหึหึในลำคอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไอ้มัทกรมันเป็คนขี้หึงขนาดไหน
"พี่ก็พูดไปตามที่เห็น เมื่อก่อนเห็นมันตามหึงตามหวงพาฝัน ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม มาผับคนเดียวอย่างน้องมุกนี่ไม่มีวันซะหรอก พี่เลยแปลกใจ" แดนไทยพูดพลางยกเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ เหล่ตามองปฏิกริยาสาวน้อยข้างๆ
"ไม่ทราบสิคะ มุกมาไม่ทันยุคนั้น" มุกตระการตอบ วางหน้าเฉยไม่้าให้ใครรู้ว่าตนเองกำลังคิดอะไรอยู่
"จริงๆก็น่าแปลกเนอะ มุกกับพาฝันไม่เหมือนกันเลย สเป็คคนเราก็ไม่น่าจะต่างขนาดนี้" แดนไทยวางหมากไปเรื่อยๆ
"ไม่เหมือนยังไงเหรอคะ พี่แดนรู้จักพี่...เอ่อ พี่ฝันด้วยเหรอคะ"
"รู้สิ คู่นี้เขาดังไปทั่วมหาลัยแหละ ตัวติดกันอย่างกับตังเม เห็นพาฝันที่ไหนก็เห็นมัทกรที่นั่น รักกันมากจนไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะเลิกกัน พี่ยังเชื่อนะว่าเขาจะกลับมาอยู่ด้วยกันในสักวันหนึ่ง"
มุกตระการมองหน้าแดนไทยอย่างไม่เข้าใจ มาพูดแบบนี้ต่อหน้าเธอเนี่ยนะ ตัดกำลังใจกันชัดๆ
"โอ๊ะ! โทษทีพี่พูดเพลินไปหน่อย ไร้สาระแล้ว น้องมุกอย่าถือสาเลยนะครับ มาครับชนแก้วกันดีกว่า น้องมุกดื่มอะไรดี เดี๋ยวพี่ไปชงให้"
"มุกไม่ดื่มแอลกอฮอล์ค่ะ ขอเป็น้ำอัดลมแทน อะไรก็ได้ค่ะ" แดนไทยพยักหน้าแล้วลุกไปที่บาร์เครื่องดื่ม ก่อนจะกลับมายื่นแก้วโคล่าให้รุ่นน้องสาว ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้สายตาคมของขุนเขาทุกอิริยาบท
"ชนแก้วครับ เพื่อความสัมพันธ์ที่ดีของเรา" มุกตระการชนแก้วแล้วยกขึ้นดื่ม ก่อนจะหันไปฟังเพลงที่นิภาพรขึ้นไปร้อง แล้วก็หัวเราะให้กับการมั่วเนื้อเพลง
"ร้องเพลงคู่กับพี่สักเพลงนะครับ" แดนไทยอ้อนเสียงหวาน มุกตระการตาโต รีบปฏิเสธทันที
"มุกร้องเพลงไม่เป็หรอกค่ะ พี่แดนร้องกับคนอื่นเถอะนะคะ มุกจะคอยเชียร์"
"ไม่เห็นเป็ไรเลย น่า...แค่เพลงเดียว" ชายหนุ่มยังคงตื๊อแล้วหันไปขอไมค์พร้อมขอลัดคิวเพลง พอทุกคนรู้ว่าแดนไทยจะร้องคู่กับมุกตระการก็พากันส่งเสียงเชียร์ผสมแซว
"มุกร้องเพลงไม่เป็จริงๆค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ" สาวน้อยยังคงยืนกราน ผลักไมค์ในมือรุ่นพี่วิศวะที่ยื่นมาให้ จนแดนไทยรู้สึกว่าตนเองโดนหักหน้ากลางวง
"น้องเขาไม่อยากจะร้องด้วย คุณก็ร้องคู่กับคนอื่นสิครับคุณแดนไทย" เสียงขุนเขาดังแทรกขึ้นมา เริ่มรู้สึกว่าไอ้นี่ชักจะเซ้าซี้เกินไปแล้ว
"แล้วมึงเกี่ยวอะไรด้วยครับคุณขุนเขา" แดนไทยลุกขึ้นยืนอย่างไม่ยอมเสียหน้า ขุนเขาเองก็ปรี่เข้ามาหาทันที จนหลายๆคนต้องมาช่วยกันฉุดไว้คนละข้าง มุกตระการมองเหตุการณ์อย่างใ
"เฮ้ยๆๆ เพื่อนกันทั้งนั้น จะมาตีกันเพราะผู้หญิงเขาจะร้องหรือไม่ร้องเนี่ยนะ" โตมรเข้ามาห้ามศึก แยกสองคนออกจากกัน ยกมือขึ้นมาชี้หน้าทั้งสองคนทำนองว่าห้ามมีเื่ พอคู่กรณีแยกย้ายกันไปแล้ว คาราโอเกะจึงทำงานต่อ
"มุกอยากกลับแล้วค่ะพี่ขุน มุกกลับก่อนนะคะ" ร่างบางเดินมาลารุ่นพี่ที่สนิทที่ถูกแยกมาอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง
"ไปสิ เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง"
"ไม่เป็ไรค่ะ พี่ขุนอยู่ต่อเถอะมุกไปแท๊กซี่ได้ เพิ่งสี่ทุ่มกว่าเองค่ะ"
"เอาน่า งานมันเริ่มจะไม่สนุกแล้วด้วย เดี๋ยวพี่ไปเก็บค่าน้ำมันกับไอ้มัทเอง" ขุนเขาพูดติดตลก ไม่้าให้หญิงสาวคิดมากหรือเกรงใจ
Rrrrrrrrrrrr
ขุนเขาล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดู
"เดี๋ยวพี่ออกไปคุยสายข้างนอกแป๊บนึง มุกรอก่อนนะ"
"ได้ค่ะ" มุกตระการรับคำแล้วกลับมานั่งที่เดิม
"เครื่องดื่มละลายหมดแล้ว พี่ไปเอามาให้ใหม่นะครับ" แดนไทยยังคงตามมาก้อร่อก้อติก ฉวยหยิบแก้วน้ำแล้วเดินไปที่บาร์เครื่องดื่ม สักพักจึงเดินกลับมายื่นแก้วน้ำส้มสีสวยให้ มุกตระการรับมาแล้ววางลงบนโต๊ะ
"พี่ขอโทษนะที่เซ้าซี้น้องมุกเมื่อกี๊ มา...ชนแก้วยกโทษให้พี่หน่อย" แดนไทยยกแก้วตัวเองขึ้นรอ สาวน้อยจึงจำต้องยกแก้วตัวเองขึ้นมาชนเบาๆ แล้วดื่มน้ำส้มในแก้วอย่างเสียไม่ได้ หนุ่มหล่อยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ
มุกตระการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข่าวสารเรื่อยเปื่อยระหว่างรอขุนเขากลับมา นั่งไปสักพักก็เริ่มรู้สึกว่าร่างกายผิดปกติ ดวงตาที่มองจอโทรศัพท์เริ่มพร่ามัว ภายในข่องท้องร้อนวูบวาบแปลกๆ มือเย็นเท้าเย็น ใจหวิวๆเหมือนจะเป็ลม หรือจะเป็เพราะว่าไม่ได้กินข้าว
"เป็อะไรครับน้องมุก ทำไมเหงื่อออกเยอะแบบนี้ล่ะ ร้อนเหรอ" แดนไทยยื่นมือไปเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆที่ปลายจมูกรั้น มุกตระการผงะตัวออกแต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะปัดมือนั้น
"มุกเป็อะไรก็ไม่รู้ค่ะ เหมือนจะเป็ลมเลยพี่แดน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่าวแ่เบา สองมือน้อยกุมขมับตัวเอง รู้สึกถึงดีกรีความร้อนค่อยๆเพิ่มสูงขึ้น เริ่มปั่นป่วนข้างในแปลกๆ
141
![ระบบเวลา[ time system ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1584979997_34003743.webp)
