เสียงเรียกของเถ้าแก่เนี๊ยของร้านช่วยฉุดรั้งเธอออกจากภาพฝันในอนาคตจางซิ่วอิงเดินเข้าไปหาลูกค้ารายแรกของเธอทันทีอย่างไม่ลังเลก่อนจะวางสินค้าตามรายการสั่งซื้อลงบนโต๊ะตรงหน้าให้คุณป้าฟางอิงได้ตรวจสอบ
“ดี ๆ ของดีทั้งนั้น นี่ค่าของนับดูก่อนสิ!”หลังจากตรวจนับของที่สั่งไปจนครบถ้วนแล้ว หญิงวัยกลางคนจึงกล่าวขึ้นอย่างพึงพอใจในมือนั้นถือขาหมูที่แพ็คมาอย่างดีดูสะอาดน่าทำอาหารมากกว่าหลายร้านที่ซื้อมาก่อนหน้าเป็อย่างมากพลันยื่นถุงเงินใบเล็กที่มีเงินอัดแน่นอยู่ในนั้นให้กับหญิงสาวตรงหน้า
จางซิ่วอิงรับถุงเงินใบเล็กมาก่อนจะโยนไว้ในกระเป๋าผ้าคู่กายอย่างไม่คิดมาก แล้วตอบคุณป้าไปด้วยรอยยิ้มใสซื่อ “ไม่เป็ไรค่ะ คุณป้าว่าเท่าไหร่ก็ตามนั้น”
“เธอนี่นะ ไม่กลัวฉันโกงหรืออย่างไร?”แม้จะพูดไปอย่างนั้น แต่แววตาที่มองหญิงสาวคราวลูกก็อ่อนลงไม่น้อยพลันเกิดความรู้สึกเอ็นดูอยู่เล็ก ๆ หลังจากได้เห็นรอยยิ้มใสซื่อนั่น
แม้จะไม่อยากเชื่อว่าหญิงสาวที่มีคาดว่าคงมาจากชนบทคนนี้จะมีเส้นสายมากพอที่จะหาของเหล่านี้มาขายให้เธอได้ด้วยการแต่งกายก็นับได้ว่าธรรมดา ใบหน้าแม้จะดีมีเสน่ห์ไม่หยอก แต่ทว่าเส้นผมและผิวพรรณกลับดูคล้ายกับไม่ได้รับการดูแลมานานในใจของหญิงวัยกลางคนแอบเกิดความสงสัยขึ้นมาแต่เพียงไม่นานก็ปัดทิ้งไปแล้วหันมาสนใจคำพูดฉะฉานและรอยยิ้มใสซื่อของหญิงสาวแทน
“ไม่กลัวค่ะ ว่าแต่คุณป้าคะ หนูมีของแถมให้คุณป้าด้วยลองทานดูนะคะ ถ้าชอบครั้งหน้าค่อยสั่งซื้อกับหนูก็ได้”จางซิ่วอิงยิ้มกว้างทำท่าทางราวกับพึ่งนึกบางสิ่งขึ้นมาได้พลางทำเป็หยิบของออกจากกระเป๋าผ้า ทั้งที่จริงแล้วเธอเรียกมันออกมาจากมิติต่างหาก
มือเรียววางหมูแผ่น หมูฝอยและหมูหยองอย่างละสองแพ็คไว้ข้างกันกับของสดที่นำมาก่อนหน้าก่อนจะผายมืออธิบายชื่อและรสชาติของแต่ละอย่างรวมถึงวิธีการกินด้วยน้ำเสียงฉะฉานคำพูดคำจาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแตกต่างจากหญิงสาวการศึกษาน้อยจากชนบทโดยสิ้นเชิง
“ขอบใจนะ ”หลี่ฟางอิงยิ้มรับพลางกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงใจดีแววตาที่มองจางซิ่วอิงนั้นแปรเปลี่ยนเป็ความเอ็นดูอย่างเต็มเปี่ยม
เธอเองเป็แม่ค้ามาเกือบทั้งชีวิตตระกูลเธอนั้นค้าขายมาหลายชั่วอายุแต่ละรุ่นนั้นผ่านคำพูดดูถูกเหยียดหยามมาตั้งเท่าไหร่ จนกระทั่งแต่งออกมาครอบครัวสามีก็มีกิจการค้าขายเช่นกัน
ในยุคนี้การค้าขายก็ยังถือเป็เื่น่าอายสำหรับคนส่วนมากอยู่ดีหายากนักที่ใครจะออกมาทำการค้าโดยไม่มีท่าทางเอียงอาย แต่ดูเด็กคนนี้ทำสิ แทนที่จะอายกลับพูดจากับคนที่เจอหน้ากันครั้งแรกได้อย่างลื่นไหลการเจรจาค้าขายเต็มไปด้วยความมั่นใจ แถมรอยยิ้มจริงใจของหล่อนเธอคิดว่าอนาคตเด็กคนนี้คงเป็เ้าของกิจการใหญ่โตได้ไม่ยาก
จางซิ่วอิงพูดคุยกับเถ้าแก่เนี๊ยของร้านตระกูลเฉิงต่ออีกเพียงเล็กน้อยก่อนจะขอตัวกลับบ้านไปตอนนี้ก็เย็นย่ำแล้วหากช้ากว่านี้เธอคงไม่ทันขึ้นเกวียนรอบสุดท้ายอย่างแน่นอน
ตลอดการเดินทางกลับบรรยากาศระหว่างทางก็ไม่ได้ต่างจากตอนมานักมนุษย์ป้าก็ยังคงเป็มนุษย์ป้าเช่นเดิม เื่คนอื่นนี่รู้ดีเหลือเกินติฉินนินทาคนอื่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลยสินะ พลันจางซิ่วอิงเพียงแค่มองออกไปด้านนอกอย่างไม่ใส่ใจเพียงไม่นานเกวียนก็หยุดลงเธอจ่ายเงินค่าเกวียนก่อนจะเดินตรงกลับบ้านโดยไม่สนใจสายตาที่มองตามหลังมาแม้แต่น้อย
ร่างบางเปิดประตูเข้าไปในตัวบ้านหลังเก่าทรุดโทรมก่อนจะเริ่มทำอาหารมื้อเย็นสองอย่างพร้อมกับหุงข้าวขาวไว้จากนั้นจึงต้มน้ำไว้สำหรับอาบ ตอนนี้อากาศเย็นลงมากแล้วเพราะใกล้ฤดูหนาวในยุคที่เครื่องทำน้ำอุ่นไม่มี ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึงพื้นที่ชนบท เห็นทีคงต้องต้มน้ำอาบทุกวันเพราะเธอเคยชินกับการอาบน้ำวันละสองครั้งจากโลกก่อนไปแล้ว
หลังจากทานอาหารเสร็จน้ำสำหรับอาบก็เดือดพอดีจางซิ่วอิงนำไปผสมอาบในเวลาต่อมา น้ำอุ่นกำลังดีช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย ยาสระผมและครีมนวดผมยี่ห้อที่เคยใช้เป็ประจำในชีวิตก่อนถูกนำมาใช้บำรุงผมแห้งกรอบให้นุ่มลื่นยิ่งขึ้นโดยที่ผิวหยาบกร้านก็ถูกสบู่เหลวกลิ่นหอมฟอกจนสะอาดหมดจดทุกอณูเช่นกัน
ทันทีที่จัดการตัวเองเรียบร้อยร่างบางจึงเดินสำรวจตรวจตราประตูหน้าต่างจนเรียบร้อยดีแล้วจึงได้เดินเข้าห้องไป พลันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้นับเงินจากการค้าในวันนี้จึงหยิบออกมานับซึ่งกระเป๋าเงินใบน้อยของคุณป้าก็เรียกรอยยิ้มเต็มใบหน้าให้กับหญิงสาวในทันทีที่นับเสร็จ
การค้าครั้งแรกของเธอในโลกนี้เธอได้รับเงินมาจำนวนสองร้อยสิบห้าหยวนซึ่งมากกว่าคนที่ทำงานในแปลงนาทั้งปีหรือคนที่ทำโรงงานในยุคนี้ก็ยังไม่ได้เท่านี้ด้วยซ้ำแต่มันยังไม่มากพอที่จะซื้อบ้านสำหรับครอบครัวในอนาคตของเธอ
จางซิ่วอิงเลือกสมุดบัญชีเล่มใหญ่ไม้บรรทัด ปากกาออกมาจากมิติ ก่อนจะลงมือทำบัญชีที่อ้างอิงรูปแบบจากโลกที่เธอจากมาจากนั้นจึงนำเงินที่ขายได้เก็บเข้ามิติไปพร้อมกับสมุดบัญชีที่ลงรายละเอียดของวันนี้เรียบร้อยแล้ว
ร่างบอบบางล้มตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มหอมสะอาดก่อนจะหลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ อย่างน้อยชีวิตในโลกนี้ก็ไม่ได้แย่นัก แม้จะแร้นแค้นไปบ้างแต่เธอยังมีมิติอยู่กับตัวและที่สำคัญชีวิตนี้เธอเป็ผู้หญิงอย่างแท้จริง
ส่วนเื่ความรักนั้นจะสมหวังหรือไม่คงต้องรอสามีกลับมาแล้วพยายามกันดูอีกสักตั้งหากเข้ากันได้ก็ไปต่อ แต่หากอยู่ด้วยกันไม่ได้ก็แยกย้ายและเมื่อปัญหาที่รบกวนจิตใจถูกปลดเปลื้องสุดท้ายแล้วความง่วงงุนก็เข้าแทนที่ทุกสิ่ง ร่างบางบนเตียงเก่านั้นหลับสนิทเป็ที่เรียบร้อย
เช้าวันต่อมาหลังจากจัดการตัวเองและทานอาหารเช้าเรียบร้อยจางซิ่วอิงตั้งใจจะไปขายของที่ตลาดมืดสักหน่อย ก่อนกลับจะได้สอบถามราคาบ้านระแวกนั้นและสุดท้ายเธอว่าจะซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองและสามีสักสองสามชุดเพราะชุดที่มีอยู่นั้นทั้งเก่าและบาง แถมรอยปะก็มีไม่น้อยแล้วครั้นจะเอาออกมาจากมิติเสื้อผ้าในนั้นก็ออกจะทันสมัยเกินไปเห็นทีจะเป็ที่สนใจเกินไปหากสวมใส่
จางซิ่วอิงเดินทางด้วยเกวียนเช่นเดิมแต่เป็รอบเช้าของวันที่มีคนค่อนข้างน้อยกว่ารอบบ่ายหญิงสาวยังคงเชิดหน้าเดินด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมโดยไม่สนสายตาของคนที่มองเธอด้วยสายตาดูแคลน
ทันทีที่เกวียนจอดหญิงสาวเดินตรงเข้าไปในตลาดมืดทันทีเธอเลือกปูผ้าสีเหลี่ยมเพื่อวางของข้างแผงของคุณยายท่านหนึ่งซึ่งกำลังขายผักอยู่หลังจากได้ที่ขายแล้วจึงทำทีเป็เดินไปขนของ
ร่างบางเดินไปในซอกตึกที่ลับตาคนก่อนจะเรียกเอาของในมิติออกมาวันนี้เธอเลือกแอปเปิ้ลลูกโตสีสันน่ากินออกมาสองลัง นมวัวห้าแกลลอน เนื้ออีกหลายสิบแพ็คออกมาวางขาย
ซึ่งหลังจากวางสินค้าได้เพียงแค่ครึ่งหนึ่งก็มีลูกค้ารายแรกมาถามซื้อเธอก็แจ้งราคาที่คิดไว้ไปจนกระทั่งตกลงซื้อขายและลูกค้าคนแรกนั้นเดินออกจากแผงเธอไปพร้อมกับของในมือ หลังจากนั้นเพียงไม่นานแผงของเธอก็เต็มไปด้วยลูกค้ามากหน้าหลายตาผ่านไปราว ๆ เกือบหนึ่งชั่วโมงแผงของจางซิ่วอิงจึงเหลือเพียงแค่ผ้าปูผืนบางเท่านั้น
โดยลูกค้าหลายคนถามคล้าย ๆกันว่าเธอจะมาขายอีกวันใดบ้าง ซึ่งเธอก็ตอบไปตามตรงว่าจะมาขายทุกวันสินค้าอาจสลับสับเปลี่ยนกันไป
ที่ต้องมาขายทุกวันอย่าได้มองว่าเธอขยันเชียวเพราะที่ทำไปเธอแค่ร้อนเงินเท่านั้น เธออยากเก็บเงินซื้อบ้านใหม่ให้เร็วที่สุดจะได้ตัดขาดจากครอบครัวสามีสักทีแต่หากสามีเธอไม่เห็นด้วยเธอก็พร้อมจะตัดขาดสามีและหย่าขาดเช่นกัน
11K
