แสงไฟแฟลชสว่างวาบสลับกับเสียงลั่นชัตเตอร์ที่ดังรัวเป็จังหวะมิ้นยืนอยู่กลางฉากสีขาวสะอาดตาในลุคที่ดูสูงส่งและสง่างามราวกับนางพญาหงส์
ท่วงท่าที่เธอแสดงออกมานั้นดูเป็ธรรมชาติและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างน่าทึ่งทุกครั้งที่ตากล้องกดชัตเตอร์มิ้นจะปรับเปลี่ยนองศาใบหน้าและท่าทางเพียงเล็กน้อยแต่กลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
“สวยมากครับ! นั่นแหละแววตาแบบนั้นเลย!”
ตากล้องเอ่ยชมอย่างไม่ขาดปากพลางรัวชัตเตอร์ไม่ยั้งเขาแทบไม่ต้องสั่งอะไรเพิ่ม
เพราะมิ้นรู้มุมกล้องของตัวเองเป็อย่างดีเธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยให้แสงเงาตกกระทบสันจมูกและโหนกแก้มอย่างพอดิบพอดีมือบางเรียวสวยขยับขึ้นมาคลอเคลียแถวมงกุฎและลำคอระหงช่วยขับเน้นชุดคอร์เซ็ตที่รัดตึงให้ดูเย้ายวนทว่ายังคงความหรูหรา
“เพอร์เฟกต์! ขอภาพยิ้มกว้างๆแบบโลกสดใสหน่อย!” ตากล้องะโบอกอย่างอารมณ์ดี
“ได้เลยค่ะ”
มิ้นตอบรับทันทีด้วยเสียงร่าเริง รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวยดวงตาหยีลงเป็รูปพระจันทร์เสี้ยวดูขี้เล่นและน่ารักท่าทางการโพสต์ของเธอเริ่มมีความสนุกสนานมากขึ้น ทั้งการหมุนตัวเบาๆให้ชายกระโปรงสะบัดพริ้ว หรือการเอียงคอส่งสายตาวิ้งค์ให้กับกล้องทุกการเคลื่อนไหวดูคล่องแคล่วและลื่นไหล
“สุดยอด! พลังล้นเหลือจริงๆเมื่อกี้เห็นบอกว่าไม่สบาย” ตากล้องชมเปาะพลางโชว์ภาพหลังกล้องให้ทีมงานดู
“นั่นสิคะ ตอนเดินเข้ามานึกว่าจะไม่ไหวซะแล้วอินเนอร์น้องแรงมากจริงๆ รูปเซ็ตเมื่อกี้คือสิบเต็มสิบ ไม่หักเลยค่ะ!” ทีมงานด้านหลังเสริมขึ้น
“ใช่... ผิวหน้าดูโกลว์มากแววตานี่สื่ออารมณ์สุดๆ ผมว่าเซ็ตนี้เอาไปทำปกอัลบั้มได้เลยนะเนี่ย มืออาชีพจริงๆ เอาล่ะ...!!! เดี๋ยวขอเซ็ตสุดท้ายนะ เซ็ตนี้เน้นความโฉบเฉี่ยวหน่อย”
ตากล้องะโบอกพลางเช็กความพร้อมของไฟสตูดิโอ“ช่างหน้า ฝากซับหน้ากับเติมปากให้น้องหน่อย!”
“ได้เลยค่ะ!”มิ้นตอบรับด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วร่าเริง
…
ณมุมหนึ่งของสตูดิโอที่ถูกจัดไว้เป็ที่พักระดับ VIP ประธานค่าย JH นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้นวมราคาแพงดวงตาคมกริบของเขามองผ่านแก้ววิสกี้ในมือไปยังฉากสีขาวตรงหน้า ที่ซึ่งมิ้น กำลังโพสต์ท่าท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดซัด
เขาเหลือบมอง จินฮยอก เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยรอยยิ้มที่เดาความหมายไม่ออกก่อนจะพยักพยานเผยอหน้าไปทางเซ็นเตอร์สาวที่ดูสวยสง่า
"นายคงฝึกเธอมาเป็อย่างดีเลยสินะจินฮยอก..." ประธานเอ่ยเสียงเรียบพลางจิบเครื่องดื่ม
จินฮยอกไม่ได้หันไปมองหน้าเพื่อนเขาเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก สายตายังคงจับจ้องไปที่มิ้นที่กำลังยืนอยู่กลางสตูดิโอ
ประธานค่าย JHควงแก้ววิสกี้ในมือจนน้ำแข็งกระทบกันเสียงดัง กริ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเหมือนกำลังนึกถึงอดีตที่น่าสนใจ
“นายรู้ไหมจินฮยอก... เด็กคนนี้น่ะเป็เด็กไทยที่มาอยู่ที่นี่ั้แ่อายุแค่ 10 ขวบ” ประธานเอ่ยพลางหรี่ตามองร่างบางที่กำลังส่งยิ้มให้กล้อง“ยัยเด็กนี่หัวแข็งกว่าที่คิด ออดิชั่นมาไม่รู้กี่สนามตกแล้วตกอีก นับรวมๆ แล้วก็น่าจะเกิน 20 ครั้งได้มั้ง”
เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆแววตาแฝงไปด้วยความสมเพชในความพยายามที่ไร้ค่า
“นายก็รู้ว่าวงการนี้มันขับเคลื่อนด้วยอะไร...ลำพังแค่ความพยายามน่ะมันกินไม่ได้หรอก การแข่งขันที่ใช้ เส้นสายมันรุนแรงกว่าที่เด็กต่างชาติคนหนึ่งจะจินตนาการการที่เธอไม่ได้รับเลือกมาตลอดมันไม่ใช่เื่แปลกเลยสักนิด เพราะในสายตาคนพวกนั้นเธอไม่มี แต้มต่ออะไรเลย”
ประธานค่ายส่ายหัวเบาๆพลางควงแก้วในมือด้วยท่าทางนึกสนุกเขาหันมาสบตากับเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
“ฉันอุตส่าห์ยกโปรเจกต์ NOX ให้นายดูแลแบบเบ็ดเสร็จ ให้สิทธิ์เลือกสมาชิกเองตามใจชอบแต่ใครจะไปคิดว่านายจะเลือกเด็กที่ไม่เคยผ่านออดิชั่นมาเลยสักครั้งเดียวขึ้นมาเป็เซ็นเตอร์”
ประธานเว้นจังหวะพลางหรี่ตามอง
“ฉันสงสัยจริงๆ จินฮยอก...นายไปเห็นความลับอะไรในตัวเด็กคนนี้ถึงได้ยอมเสี่ยงเลือกคนที่ไม่มีแต้มต่ออะไรเลยแบบนี้?”
จินฮยอกไม่ได้ตอบในทันทีเขาเอื้อมมือไปหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาถือไว้ช้าๆกลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นเตะจมูกพร้อมกับความเย็นเยียบของน้ำแข็งที่ััปลายนิ้วเขาจิบเครื่องดื่มสีอำพันลงคออย่างใจเย็นปล่อยให้ความร้อนรุ่มของวิสกี้แผ่ซ่านไปทั่วลำคอ สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางของมิ้นที่กำลังโพสต์ท่าอยู่ท่ามกลางแสงแฟลชอย่างไม่ละสายตา
เขาวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเสียงดัง กึกก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ในมือ
“รอไปก่อนเถอะ... เดี๋ยวนายก็ได้รู้เอง”
น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจและความนัยบางอย่างที่แม้แต่ประธานค่ายก็ยังอ่านไม่ออก
984
![คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1759893412_24922332.webp)
