ไอ้ยามคนนั้นวิ่งเร็วจนไม่เห็นฝุ่น มันหายลับไปกับตาเสียแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห วันนี้เธอโดนเอาฟรีๆโดยที่ไม่ได้เงินสักบาท แถมไอ้ยามนั่นมันยังดูดปากดูดนมของเธอจนคุ้มค่าตัว กลิ่นน้ำลายของมันยังฟุ้งติดหอยของเธออยู่เลย ว่าแล้วหมิวก็เดินขึ้นบันไดหอ เพื่อจะกลับไปล้างช่องคลอดที่ห้อง
แกร๊ก?
แกร๊ก?
แกร๊ก?
“อะไรอีกเนี้ย”
หมิวพยายามเปิดประตูแต่ก็เปิดไม่ได้ เธอลืมไปเลยว่าก่อนจะออกจากห้อง ตัวเองได้หลงล็อคห้องไปเสียสนิท ความกระวนกระวายวิ่งเข้ามาแทนความโกรธ เพราะตอนนี้หมิวอยู่ในชุดนักศึกษารัดติ้ว กลิ่นตัวมีแต่กลิ่นราคะ แถมเสื้อผ้าและใบหน้ายังมีคราบน้ำเงี่ยนของไอ้ยามนั่นอีก!
หมิวเดินตัวเบาลงมาด้านล่าง เธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นในหรือกางเกงในแม้แต่ตัวเดียว เพราะไอ้ยามชั่วตัวนั้นอยากได้เอากลับไปดมด้วย เนื่องจากหมิวอยากได้เงิน เธอจึงให้กางเกงในกับมันไป คิดไปคิดมา...วันนี้มีแต่เสียกับเสีย!
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
หมิวเคาะห้องของอาแปะหยงที่อยู่ด้านล่าง เพื่อหวังจะขอกุญแจสำรองขึ้นไปบนห้อง...
“อาหมิว ลื้อจะมาจ่ายค่าห้องหรอ ดีดีดี”
“ไม่ใช่ พอดีว่าหนูลืมกุญแจไว้ในห้อง เลยกลับเข้าไปไม่ได้”
“ลื้อนี่มันวุ่นวายจริงๆ นอกจากจะไม่จ่ายค่าห้องแล้ว ยังมาลำบากเวลานอนของอั้วอีก”
“เร็วๆได้มั้ยแปะ หนูอยากอาบน้ำจะตายอยู่แล้ว”
อาแปะหยงกลับเข้าไปในห้อง ก่อนจะเอากุญแจสำรองของห้องหมิวมาให้
“อั้วจะไปเปิดให้ลื้อเอง” อาแปะว่า
“แปะจะขึ้นไปที่ห้องกับหนูทำไม เดี๋ยวไขเสร็จหนูก็เอามาคืนแล้ว”
“อั้วกลัวลื้อไม่คืนน่ะสิ เดี๋ยวก็เอาไปให้แฟนลื้อเหมือนคราวที่แล้วอีก”
“จะยังไงก็ช่างเถอะ หนูรีบ”
หมิวเดินนำหน้าอาแปะขึ้นบันได โดยที่เ้าตัวไม่รู้เลยว่ากระโปรงนักศึกษาของตัวเองนั้นสั้นจนเห็นแก้มก้น อาแปะที่เดินตามอยู่ด้านหลังมองตาไม่กระพริบ มันแอบเห็นโหนกหอยของหญิงสาวแวบๆ แถมน้ำสวาทก็ฉ่ำจนไหลเป็หยดลงพื้นบันไดอีก
ความจริงแล้วไอ้แปะไม่ได้นอนแต่อย่างใด มันกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับหนังโป๊ที่ดูอยู่ในห้อง แต่ก็ดันโดนรบกวนเวลาชักว่าวจากอาหมิวเสียก่อน!
170
