22.00 : สนามบินอิตาลี
"พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาส่ง"
"พี่เนียลแพรวรู้ว่าการไปไทยของพี่ครั้งนี้มันสำคัญมากและพี่จากแพรวไปครั้งนี้นานกว่าปกติ"
แพรววาพูดไปตามตรงเพราะการที่พี่ชายรีบร้อนขนาดนี้คงมีเื่สำคัญมากอย่างแน่นอน
"มีอะไรที่พี่จะปิดบังแพรวได้ไหม"แดเนียลลูบหัวของแพรววาน้องสาวที่ตามความคิดเขาทัน ทั้งที่เมื่อก่อนยังเป็เด็กขี้แยบอกอะไรมักเชื้อแบบนั้น
"ก็แพรวโตแล้วนี่ พี่จะหลอกแพรวเหมือนสมัยเด็กไม่ได้แล้ว"
"แถมดื้อจนไม่ยอมฟังอีกที่พี่พูดอีก''
ฮ่าๆๆๆ พี่เนียลแพรวเป็แบบนี้มานานแล้วสงสัยพี่ต้องพาไปตรวจหน่อย เผื่อจะได้รักษาทัน"นามิแซวขึ้นเมื่อแพรววาถูกพี่ชายตัวเองดุ
"นามิ!"แพรววาจ้องเพื่อนเขม็งขนาดที่นามิยิ้มอย่างมีชัย
"เอาละๆ อย่าเถียงกันเลย กลับกันได้แล้ว นี่ก็ดึกแล้ว"แดเนียลพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง เพราะเขาห่วงความปลอดภัยของทั้งสอง ยิ่งเขาได้ไปมีเื่กับแก๊งมาเฟียใหญ่อยู่ตั้งสองแก๊ง
"รู้แล้วๆ อย่าห่วงเลย"แพรววาโบกมือลาพี่ชายของตัวเองก่อนเดินจากมากับนามิ
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังขึ้นส่งผลให้แดเนียลที่มองทั้งสองละสายตาหันไปมองต้นเสียงของฝีเท้าที่กำลังเข้ามาใกล้เขา
"เป็ห่วง?"มาร์พูดเหลือบตามองแพรววาที่กำลังเดินไปพร้อมพูดคุยกับนามิอย่างสนุกสนาม
"รู้ได้ยังไงว่าผมอยู่นี่"
"แกก็รู้ว่าฉันเป็ใคร หวังว่าคงยังไม่ลืมเงื่อนไขระหว่างเราสินะ"
"คิดจะขัดขวางฉัน?"
"หึ ฉันแค่จะมาเตือนแกเฉยๆ"
"งานนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล แกเป็ใครกันแน่ ปกติมีหมอที่ไหนไปต่างประเทศเดือนละหลายหน คงรวยน่าดู"ครามพูดแหนบแหนม
"โรงพยาบาลซิเรียเป็โรงพยาบาลของครอบครัวผม แล้วในฐานะที่ผมเป็หมอการไปที่ไหนมาไหนคงไม่น่าแปลก ไม่คิดว่าพวกนายทำตัวแปลกกว่าหรือไง"
"..."
"สงสัยในตัวผมขนาดนั้น ไม่สืบให้รู้ไปเลยละ เหมือนที่สืบว่าผมไปไหน"
"แก!"มาร์ทตินใช้มือยกขึ้นขัดขวางครามที่เืขึ้นหน้า
"ฉันจะรับข้อเสนอแกหากแกรับข้อเสนอฉัน"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนจะก้าวเท้าจากไปขนาดที่ครามจ้องมองแดเนียลเขม็งโดยไม่กล่าวอะไรแล้วเดินตามมาร์ทตินไป
"..."
"แพรวเป็อะไร"นามิถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนกุมศีรษะ
"ปวดแผลนิดหน่อยนะ"
"ฉันบอกแล้วใช่ไหมให้พักผ่อนอยู่บ้านไม่เอา เอาแต่ดื้อดันจะมาส่งพี่เนียล"
"..."
"ทีอยู่ต่อหน้าพี่เนียลทำเป็ไม่เจ็บมาตอนนี้เป็ไงละ"
"จะเทศน์อีกนานไหม รีบกลับกันเถอะ"แพรวพูดขึ้นก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถฝั่งคนขับ
"แกไปทางโน้มเลย ฉันขับเอง ถ้าให้แกขับกลัวเสียแต่ได้ไปค้างป่าแทนบ้าน"
"หยามกันงั้นเหรอ?"
"..."นามิไม่พูดแต่แลบลิ้นแทนแล้วขึ้นรถไป ทำให้แพรววาถอนหายใจหนักๆ ออกมาก่อนเดินไปอีกฝั่งก่อนที่รถจะแล่นออกไป
ท่ามกลางความมืดมิดกับมีรถคันหนึ่งจอดห่างออกไป ซึ่งเป็รถที่คอยติดตามเธอมาั้แ่ที่เธอก้าวเท้าออกมาจากบ้าน
176
