ธนาจึงเล่าท่าทางของทักษพรในตอนที่พบเขาครั้งแรกให้น้องชายฟัง ธเนศยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบแต่สายตาคอยจ้องมองพี่ชายขณะที่เขากำลังเล่าเื่
“นา ถ้าเป็อย่างที่แกสงสัย ทักษพรก็ทำสำเร็จแล้วล่ะ ถึงกับทำให้แกมานั่งพูดถึงอยู่นี่ แสดงว่าแกเริ่มสนใจเธอ”
สีหน้าของธนาไม่ได้แสดงความรำคาญผู้หญิงคนนั้นออกมาเลยสักนิด “เธอไม่ได้เป็อย่างที่ฉันคิดหรอก ตอนนี้พบกับหลายครั้ง ฉันรู้แล้วว่าเธอพยายามหลบเลี่ยงฉันมากกว่า”
“รูปร่างหน้าตาของแกก็ออกจะหล่อเหลา แถมยังร่ำรวยมหาศาล พนักงานหญิงธรรมดาที่เป็แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธออาจจะแผนสูงหวังจะจับแก ก็ได้”
ธนาส่ายหน้า “ฉันว่าไม่ หากจะหวังจับฉันที่เพิ่งรู้จัก เธอน่าจะคว้าเอา วรภัทรไว้จะดีกว่า” ธนาเล่าเื่ที่วรภัทรไปรับลูกชายของทักษพรที่โรงเรียนอนุบาลทั้งยังอุ้มมารอรับถึงหน้าประตูออฟฟิศตอนเลิกงาน “ฉันดูแล้ว วรภัทรเหมือนจะอยากแสดงตัวให้ฉันกับณัฐรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เขาจองแล้ว”
“แกพูดแบบนี้ แสดงว่าฝ่ายหญิงไม่มีใจให้คุณภัทรเหรอ?”
“อืม เธอดูเกรงใจและไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใกล้”
“น่าสนใจ ผู้หญิงตัวคนเดียวมีลูกติด มีเ้าของบริษัทที่เป็หนุ่มโสดหน้าตาดีมาชอบพอแต่กลับปฏิเสธ ถ้าเธอไม่ได้อ่อยทั้งแกและคุณภัทร เธอก็อาจจะมีคนคบหาด้วยอยู่แล้ว ในเมื่อแกสนใจเธอขนาดนั้นก็สืบเลยสิ”
ธนาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย “ฉันส่งคนไปสืบแล้ว”
“ฮ่าๆ หนูนา แกสนใจพนักงานคนนี้จริงๆ ด้วย ฉันชักอยากจะเห็นตัวจริงแล้วสิว่าผู้หญิงคนนี้มีดีตรงไหน? คนอย่างแกถึงได้ติดใจนัก”
ธนายังไม่ได้เล่าเื่ของเด็กชายตัวกลมป้อมให้น้องชายฟัง เขากะว่าจะรอให้นักสืบที่เขาส่งไปสืบเื่ของทักษพรให้แน่ชัดเสียก่อน
บ่ายวันพฤหัส รถตู้สีดำคันใหญ่จอดที่หน้าประตูโรงเรียนอีกครั้ง เด็กชายธนาธิปยิ้มกว้างแล้วชี้ไปที่รถด้วยความตื่นเต้น
“คุณลุงรถใหญ่มารับอีกแล้ว ผมดีใจจัง” เด็กชายเงยหน้าไปมองมารดา
“น้องพืช ต่อไปเราไม่ควรรบกวนคุณลุงอีกนะครับ พรุ่งนี้คุณลุงก็ติดธุระมากไม่ได้ คุณลุงเป็คนมีธุระเยอะมาก”
เด็กชายหน้าเสีย เมื่อเช้าอุตส่าห์ไปเล่าให้เพื่อนฟังว่าตัวเองได้นั่งรถคันใหญ่ที่สุด ใหญ่กว่ารถที่เพื่อนๆ ทุกคนนั่งมา ทักษพรเห็นลูกชายเงียบไปจึงได้ก้มหน้าลงกำชับ
“น้องพืชอย่าบอกให้คุณลุงมารับอีกนะครับ ตกลงไหม?”
“ครับ ไม่บอกก็ไม่บอก” เด็กชายหน้าเสีย
เมื่อขึ้นไปรถตู้ได้เด็กน้อยก็เข้าไปนั่งข้างธนาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ธนาเห็นเด็กชายสวัสดีแล้วก้มหน้าไม่ยอมยิ้มให้ตนก็ประหลาดใจ
“น้องพืช เป็อะไรครับ? ไม่สบายเหรอ?”
เด็กชายเงยหน้าขึ้น สีหน้าสลด “คุณแม่บอกว่าคุณลุงมีธุระเยอะ ต่อไปไม่ให้บอกให้คุณลุงมารับอีกครับ”
ธนารู้สึกเจ็บแปลบกับคำพูดของเด็กน้อย “มารับได้ครับ แต่วันพรุ่งนี้ลุงมีธุระวันจันทร์หน้าค่อยมารับดีไหม?”
ทักษพรเงยหน้า “ไม่รบกวนดีกว่านะคะ น้องพืชยังเด็กก็พูดไปเรื่อยเปื่อย ท่านประธานอย่าใส่ใจเลยค่ะ ถ้าดิฉันไม่อยู่ ป้าน้ำก็มารับให้อยู่แล้ว”
“เหรอ? ผมนึกว่าเป็หน้าที่คุณภัทรซะอีก”
ทักษพรหน้าม้าน ประโยคนั้นของธนาทำให้เธออายเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ด้านหลัง เธอเผลอส่งสายตาโกรธให้เขา “เข้าใจผิดแล้วค่ะ คุณภัทรแค่มีน้ำใจมารับให้บางครั้งคราว ดิฉันก็เรียนคุณภัทรไปแล้วว่าไม่อยากจะรบกวนอีก”
“ช่างเถอะ ถ้าเราออกไปตรวจงานนอกสถานที่ด้วยกันก็แวะรับน้องพืชได้ ไม่ได้เสียเวลาซะหน่อย เป็ทางผ่านอยู่แล้ว” สีหน้าของธนาราบเรียบ
ทักษพรไม่กล้าต่อปากต่อคำ “ค่ะ”
“น้องพืช วันจันทร์หน้า ลุงจะแวะรับอีกนะครับ”
“ดีครับ เพื่อนๆ จะได้เห็นรถคุณลุง”
ธนาขมวดคิ้ว “ทำไมเหรอ?”
“ผมบอกเพื่อนๆ ว่าผมได้นั่งรถคันใหญ่ที่สุดครับ”
“เพื่อนๆ ก็เลยอยากเห็นเหรอ?”
“ครับ” เด็กชายยิ้มกว้าง
ธนาเห็นใบหน้าน้อยๆ ที่ดูคล้ายตนเองยิ้มให้ก็หัวใจอ่อนยวบ รู้สึกอยากจะเอาใจเด็กชายตรงหน้าขึ้นมา
“วันจันทร์หน้า ลุงจะให้รถจอดรอนานๆ ดีไหมครับ? เพื่อนๆ ของน้องพืชจะได้เห็นรถคันนี้กันทุกคน”
“ดีครับ”
ทักษพรเงยหน้าขึ้นมองธนาด้วยสายตาตะลึง “อย่าเลยค่ะ แค่มารับก็รบกวนท่านมากแล้ว”
ธนาเงยหน้าส่งสายตาดุให้หญิงสาว ทักษพรกลืนน้ำลายเบาๆ แล้วหยุดโต้แย้ง เขาหันไปหยิบกล่องขนมที่วางอยู่ช่องด้านหน้า
“ลุงมีขนม น้ำ และก็นมด้วยนะ น้องพืชอยากกินอะไรก็หยิบได้เลยครับ”
หญิงสาวลอบมองสองพ่อลูกที่พูดคุยอย่างสนิทสนมด้วยความเศร้าใจ แม้จะไม่ได้เปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา แต่ทั้งสองฝ่ายก็รู้สึกรักใคร่ด้วยแรงดึงดูดทางสายเื
วรภัทรยืนอยู่บนชั้นสองมองรถตู้ของบริษัทวินเนอร์ที่วิ่งเข้ามาจอดหน้าประตูออฟฟิศสกายกิฟต์ด้วยความกังวล ก่อนหน้านี้เลขานุการของธนาบอกว่าจะพาคนของเขาออกไปตรวจสถานที่สัปดาห์ละสามวัน แต่เมื่อเช้ากลับแจ้งว่าจะพาออกไปสัปดาห์ละสี่วัน ที่สำคัญต่อไปยังแยกเป็สองกลุ่มโดยที่ทักษพรต้องไปกับธนา
...สิ่งที่เขาหวั่นเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย....
ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางหน้าตาดีที่ยืนอยู่หน้าประตูประจกของออฟฟิศส่งยิ้มให้ทักษพร “ไปรับลูกมาแล้วเหรอ?”
“อืม รถตู้บริษัทผ่านไปพอดีน่ะ”
สายตาของแบงค์มองเข้าไปในรถ เด็กชายตัวป้อมรีบโบกมือให้
“พ่อแบงค์ ผมอยู่นี่ครับ”
ธนาใที่เด็กน้อยเรียกผู้ชายคนนั้นว่า ‘พ่อ’ เขารู้สึกเหมือนหัวใจตกวูบไปอยู่ตาตุ่ม แต่พอจ้องดูดีๆ ชายหนุ่มคนนั้นเป็ผู้หญิง เด็กชายลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูรถอ้าแขนรอให้สาวหล่อมาอุ้มลง
“พ่อคิดถึงน้องพืชมากเลยครับ วันนี้เลยมารับไปร้านไก่ทอด”
เด็กชายที่ถูกอุ้มไว้ ปรบมือยิ้มกว้างด้วยความพอใจ “เย้ๆ จะได้ไปกินไก่ทอด”
ทักษพรยื่นเป้ใบน้อยของลูกชายให้กับเพื่อนซี้ “น้องพืช ไปเที่ยวกับพ่อแบงค์ดีๆ นะ อย่าซนล่ะ”
“ครับ ไม่ซน”
ธนาที่นั่งอยู่ในรถตู้มองภาพคนทั้งสามแย้มยิ้มกันอย่างมีความสุขก็กำหมัดแน่น แม้จะรู้ว่าไม่เกี่ยวกับตนเองแต่ก็ยังรู้สึกเจ็บใจ
‘ที่ไม่ชอบวรภัทรก็เพราะคบกับทอมแล้วนี่เอง? สงสัยจะเข็ดกับผู้ชายแล้ว’
ณัฐวุฒิเห็นสีหน้าของบอสตนเริ่มจะมีอาการหงุดหงิดก็รีบปิดประตูแล้วสั่งให้คนขับรีบออกรถ ธนารู้สึกปวดหัวจนต้องหยิบเอาขวดยาออกมาเคาะ พอกินยาเข้าไปสองเม็ด เขาก็หลับตาพิงเบาะ
เช้าวันศุกร์ ธนาเข้าไปทำงานที่สำนักงานใหญ่ของวินเนอร์เบฟเวอเรจ ณัฐวุฒิเห็นริ้วรอยใต้ดวงตาของท่านประธานก็ผงะ
“บอสนอนไม่หลับเหรอครับ?”
“อืม...” ธนานึกถึงภาพเมื่อวานก็พลันหงุดหงิด ใบหน้าของทักษพรยิ้มแย้ม ดวงตาเป็ประกายกับคนที่อุ้มลูกชายของเธอ “ณัฐ นักสืบที่ให้ไปว่าจ้างส่งข่าวกลับมาหรือยัง?”
“บอส เราเพิ่งว่าจ้างเขาเมื่อไม่กี่วันนี่เองนะครับ”
“แล้วไง? ไหนบอกว่าเขาทำงานเร็ว? ไปตั้งหลายวันแล้วไม่มีรูปส่งกลับมาเลยเหรอ?” น้ำเสียงของธนาฟังดูก็รู้ว่าพื้นอารมณ์เริ่มเสีย
“ผมจะรีบโทรไปตามเดี๋ยวนี้ล่ะครับ”
*************
19K
![[จบแล้ว]Monster Region Online : ประตูสู่โลกมอนสเตอร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/f7fc031835dd1271499644b185ef3718.webp)
