พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่สี่สิบห้า สติปัญญาของกาเซี่ยง 3

แดนไซฮกเยาะเย้ยแดนจงหยวนเราว่าหากสร้างเป็นเกมส์วางแผนสร้างอารยธรรมแล้วแดนจงหยวนจะต้องโดนดีบัฟจากการที่มีพวกศักดินาล้าหลังพวกถ่วงความเจริญ ทำลายรางรถไฟหรือสิ่ปงระดิษฐ์ที่ทำให้ประเทศพัฒนาขึ้น

เพราแดนไซฮกรู้จากใจดีว่าหากแดนจงหยวนเรามีเทคโนโลยีไม่จำต้องเนหือวก่าเพียงแค่เท่ากัน

แดนจงหยวนจะชนะทันทีด้วยประชากรที่มากกว่า

ท่านเติ้งที่มีสายตามองการณ์ไกลได้มองเห็นความก้าวหน้าของพู้ชึ้งที่ได้เทคโนโลยีด้านการรถไหมาจากแดนเม่ยกั๋วทำให้ตระหนักว่าเราต้องพัฒนาการขนส่งมวลชนทางรางรถไฟล่าช้าไม่ได้

เราจึงได้พัฒนาการขนส่งมวลชนทางรถไฟมาจนถึงทุกวันนี้จนแดนจงหยวนเราสามารถกล่าวว่าเราเป็นที่หนึ่งในโลกด้านนี้อย่างแท้จริงไม่จำเป็นต้องอายใครหรือถ่อมตน

เพราะแดนเม่ยกั๋วไปเน้นขจนส่งของพวกชนชั้นนายทุนขุนนางทางเครื่องบินเสียมากกว่าแทนที่จะรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างการขนส่งสาธารณะ

“ข้าได้ยินว่ามีคนที่ต่อให้หลับตาก้สามารถจำหมากได้หมดรวมถึงตาเดินต่างๆได้หมดแต่ทว่าหากจะให้คนเราใช้สติปัญยาต่างเต็มที่เราต้องลดอุปสรรคขัดขวางหรือมีเครื่องทุ่นแรงไว้จะประสบความสำเร็จโดยลงแรงเพียงครึ่งหนึ่งท่านหลุปันมีสติปัญญา สามารถสร้างอุปกรณ์ตีเมืองที่สังหารคนจำนวนมหาศาลได้ตอนบั้นปลายชีวิตถึงได้พยายามสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่เพื่อช่วยเหลือมวลชนมากขึ้น ขช้ามองว่าสิ่งที่หลายเกิดจากใจหากเรามีใจกุศลพร้อมที่จะทำเพื่อมวลชนชาวฮั่นเรา แนวทางการปกครองหรือการประดิษฐ์ของเราก็จำดำเนินไปตามแนวทางนั้น”

ตั๋งฮวงไปตบไหล่บ่ากาเซี่ยง

“ข้าว่านี่คือสภาพจิตใจที่สำคัญไม่แพ้ยุทธศาสตร์หากเราเสียจิตใจหรือสิ่งที่แตกต่างไปเราจะไม่แตกต่างอะไรกับกลุ่มก๊วนอื่นในแผ่นดินที่ไขว่คว้าหาแต่อำนาจ ท่านกาเซี่ยงบอกกล่าวมาตามตรงสักคำหากวันนี้ท่านมีอำนาจ และไม่ต้องใส่ใจกับคนที่จะแย่งชิงอำนาจของท่านต้องต้องการทำอะไรให้เกิดขึ้นบนแผ่นดินฮั่น?”

ตั๋งฮวงถามกาเซี่ยงอย่างจริงจัง

นี่คือเคล็ดลับที่ตั๋งฮวงได้รับการศึกษาแนวทางของปรมาจารย์จุมพิตขับขาน Kissinger

ขีดจำกัดบนของแต่ละคนเป้าหมายนที่ต้องการทำไม่ว่าจะต้องเดินทางโดเดี่ยวเพียงใดก็ตาม

มองในแง่หนึ่งหลายคนอาจจะหัวเราะเยาะอุดมคติ คิดว่าการเมืองตามความเป็นจริงนั้นเท่ อุดมคติเป็นเรื่องเพ้อฝัน

ผิดอย่างมหันต์

ต้นแบบของคนขีดเขียนระเบียบใต้หล้าในยุคปัจจุบันปรมาจารย์จุมพิตขับขานนั้นมองว่าความเชื่อสำคัญอุดมคติและอุดมกาณ์นั้นสำคัญ

ด้วยความเชื่อเรื่องว่าเม่ยกั๋วคือ

Shining city on the hill

เมืองที่ส่องสว่างบนยอดเนิน

ระบบการปกครองที่เป็นแบบอย่างดีงามจนใครต้องอิจฉาทุกคนมีศรัทธา มีความฝัน มีความเชื่อต่อระบบ

การที่คนเริ่มไม่เชื่อมั่นต่อระบบคือสัญญาณของการล่มสลาย

ที่เราสู้กันอยู่มาตลอดคือความเชื่อในเรื่องศรัทธาว่าระบบของเรานั้นจะไปต่อกันได้นั่นเอง

กาเซี่ยงสะดุ้งราวกับโดนสายฟ้าฟาด

ราวกับยาโถวโดนเปลื้องเสื้อผ้าเปล่าเปลือย

หายใจติดขัด

เพราะมันคือคำถามที่ส่อถึงจิตใจเบื้องหลังของคนเราจริงๆ

“เงินทอง ยศศักดิ์ คำสรรเสริญชื่อเสียงในบันทึกประวัติศาสตร์ อะไรก็ได้ข้าไม่ตำหนิท่านไม่ว่าจะเลือกสิ่งใด”

ตั๋งฮวงอมยิ้มและกล่าวต่อไปว่า

“คนจริงไม่เอาเปรียบท่าน ข้าบอกกล่าวตามตรงข้าทำเพื่อราษฎรฮั่น ให้พวกเขามีอาหารกิน มีเสื้อผ้าใส่ มียารักษาโรควางของไว้ไม่หาย ปลอดภัยจากโจรภายในและโจรภายนอก นั่นคือความฝันของข้า ความฝันของท่านเล่าท่านกาซี่ยง?”