ตกดึกของวันที่แสนเศร้าของปลายฟ้า
“ฟ้า แม่ส่งโลเคชั่นที่อยู่ของแม่มาให้หากลูกอยากมาเที่ยวต่างจังหวัดก็มาได้เสมอนะ”
“ฟ้า พ่อกำลังจะไปเที่ยวต่างประเทศ หากลูกมีปัญหาอะไรสามารถติดต่อพ่อได้ตลอด พ่อจะกลับมาหาทันทีที่ลูก้าความช่วยเหลือ”
“ฟ้า อย่าโกรธพ่อกับแม่เลยนะให้ท่านทั้งสองได้ใช้เวลาเพื่อความสุขของท่านเถอะ”
ปลายฟ้ารุ่งหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาเปิดอ่านข้อความไลน์ที่พ่อ แม่ และพี่ชายของเธอส่งมา น้ำตาของเธอไหลเป็ทางไม่หยุดเธอไม่อยากเชื่อว่าเื่ราวนี้จะเป็เื่จริง
พ่อและแม่ที่รักกันครอบครัวที่อบอุ่น ไม่เคยมีสักครั้งที่พ่อและแม่ของเธอจะทะเลาะกันแต่เหตุใดวันนี้ทั้งสองจึงแยกทางกันเดิน
ความสุขที่ท่านทั้งสองอยากมีใน่เวลานี้นั้นไม่มีเธอเป็ส่วนหนึ่งเลยหรืออย่างไร
เธอได้แต่คิดน้อยใจเสียใจต่อเื่ราวทั้งหมดที่ได้รับรู้ในวันนี้
สาวน้อยที่อยากกลับบ้านทุกวันในวันนั้นกลายเป็หญิงสาวที่ไม่อยากกลับบ้านในตอนนี้เธอออกจากบ้านมาอย่างไร้จุดหมาย
ในเวลาตกดึกของวันนี้เธอยังคงมานั่งเหม่อเศร้าอยู่ที่ริมฟุตบาทหน้าสวนสาธารณะบรรยากาศหลังฝนตกที่อึมครึมนั้นทำให้เธอยิ่งหดหู่
“เห้ย” เธอต้องสะดุ้งใเมื่อรถคันหนึ่งวิ่งผ่านหน้าเธอไปและเหยียบน้ำที่ขังอยู่ริมถนนกระเด็นใส่เธอจนเปียกโชน
ปลายฟ้ารุ่งหันไปมองตามรถคันดังกล่าวเห็นว่าเขาจอดและถอยรถกลับมาตรงที่เธอนั่งอยู่
รถซูเปอร์คาร์สีดำสุดหรูจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้าของเธอกระจกรถที่ค่อยๆ เลื่อนลงอย่างช้าๆ จนมองเห็นใบหน้าเ้าของรถจนชัด
“คุณ!!!” ปลายฟ้าอุทานขึ้นมาด้วยความโกรธ
“มานั่งรอใครดึกดื่นไม่กลับบ้าน” ชายหนุ่มเ้าของรถถามเธอกลับมา
“แทนที่จะขอโทษ” ปลายฟ้าพูดจบเธอก็ส่ายหน้าให้กับชายหนุ่มก่อนจะเดินหนีจากตรงนั้นไปเพราะเธอไม่สบอารมณ์ในเวลานี้
“ใส่กางเกงสั้นๆ เสื้อบางๆ มานั่งริมฟุตบาทหน้าสวนสาธารณะในเวลาดึกๆถ้าไม่รอใคร ก็คงมานั่งรออ่อย” ชายหนุ่มคนดังกล่าวลงจากรถของเขาและเดินตามเธอมาพร้อมกับใช้คำพูดที่ยั่วโมโหต่อเธอ
“โรคจิตหรือเปล่า เดินตามมาเพื่อพูดว่าคนอื่นเค้า” ปลายฟ้าหยุดเดินและหันกลับไปต่อว่าชายหนุ่มคนนั้น
เธอหยุดและมองจ้องหน้าของเขาด้วยสายตาที่โกรธคิ้วของเธอขมวดจนแทบจะชนกันแววตาที่ดูไร้ความรู้สึกของเธอมองไปที่เขาชั่วครู่ก่อนจะพูดคำหนึ่งออกมาและหันหลังเดินหนีเขาไป
“ไอ้เชี้ย!!!”
5K
