Ep. 22
ผมนั่งเครียดหลังได้ฟังรายงานจากไอ้ทัด ที่ผมส่งมันตามเรนนี่ไปั้แ่วันนั้นที่ผมได้คุยกับไอ้ั ผมค่อนข้างมั่นใจว่ามันยังไม่มีข้อมูลเชิงลึกของเรนนี่ มันอาจจะรู้แค่เรนนี่เป็นักศึกษาฝึกงานที่ผมกำลังคั่วอยู่ ผมก็เลยจะทำเป็ว่า ผมไม่ได้ติดต่อเรนนี่หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกงาน ผมกำลังจะทำให้ไอ้ัเข้าใจว่าสำหรับผมเรนนี่ก็แค่ผู้หญิงทั่วไปที่ผมควงก็แล้วเขี่ยทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ แต่ผมก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า ไอ้ัมันจะเลิกสืบเื่ของเรนนี่หรือเปล่าหากรู้ว่าผมไม่ได้ติดต่อกับเธอ หรือว่ามันจะกัดไม่ยอมปล่อย อันนี้ผมก็ไม่อาจทราบได้จริงๆ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือเล่นให้เนียนที่สุด และให้ไอ้ทัดติดตามเรนนี่ ส่วนผมเองก็คอยสังเกตเหตุการณ์ต่อไป แต่เมื่อกี้ไอ้ทัดบอกว่าเหมือนมีคนตามจีบเรนนี่อย่างนั้นหรอ ได้ยินอย่างนี้ทำให้ผมยิ่งเครียดหนักกว่าเดิม ทั้งเครียดทั้งหงุดหงิด ใครจะอยู่เฉยได้ที่มีคนตามจีบเมียตัวเอง เมียใคร ใครก็หวง
" คิดถึงเธอจังเรนนี่ " ผมคิดถึงเธอ ทุกข้อความที่เธอส่งมาผมเห็นนะไม่ใช่ไม่เห็น อยากเปิดอ่านแล้วพิมพ์ตอบกลับใจจะขาด อยากโทรหา อยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้าใจจะขาด แต่ผมทำไม่ได้ ตอนนี้ผมต้องทำเป็เหมือนว่าเธอไม่เคยมีตัวตนในสายตา ไม่ได้มีความสำคัญอะไรสำหรับผม ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง ไว้ถ้าผมจัดการเื่บัดซบนี้เสร็จสิ้นเมื่อไหร่ ผมจะเป็คนที่กอดเธอไว้แน่นๆด้วยอ้อมแขนของผมและจะไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องอยู่ในอันตรายแน่นอน
.................................................................................
วันต่อมา
ทำไมกันนะวันนี้ถึงไม่เจอคุณทัดอีกเลย จะว่าเมื่อคืนฉันตาฝาดไปก็ไม่น่าใช่ เพราะเมื่อคนฉันเห็นเขาคุยโทรศัพท์อยู่ตั้งนาน มองยังไงก็ใช่ คุณทัดแน่ๆ ฉันมั่นใจ
แต่พอมาเช้านี้เขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งบ้านหลังถัดไปที่ฉันเห็นเขาเดินเข้าไปเมื่อคืนก็ถูกปิดและล็อคกลอนจากด้านนอกเหมือนกับว่ามันไม่ได้เปิดให้ใครพัก ว่าจะถามข่าวคราวคุณสิงห์สักหน่อย เฮ้อออ แต่ก็ช่างมันเถอะ ทำไมนะฉันยังต้องคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา ฉันมาที่นี่มาพักผ่อนเพื่อจะลืมเื่ของเขาไม่ได้มาเพื่อคิดถึงเขานะเรนนี่ ฉันดึงสติตัวเองกลับแล้วส่ายสะบัดหัวไล่ความคิดถึงเขาออกไป
" เดี๋ยวคืนนี้เราย่างหมูกะทะตรงลานหน้าที่พักกันดีไหม บรรยากาศดีมากเลยนะ "
" น่าสนุกจังค่ะพี่กล้า "
" ใช่ ตื่นเต้นๆ " ยัยพริ้มกับยัยลมหนาวพูด
วันนี้เราทั้งสี่คนแต่งตัวแบบคุมโทนน่ะ สไตล์เดียวกัน มันน่ารักดี พวกเราต่างก็ชอบอะไรแบบนี้เหมือนกัน ว่าจะแวะไปถ่ายรูปกันอีกสักหน่อย แถวๆสวนป่ารอบๆที่พักเรานี่แหละ พี่กล้าอาสาเป็ตากล้องให้พวกเรา ถ่ายรูปเสร็จก็พักผ่อน รอเวลาย่างหมูมื้อเย็น แค่คิดเห็นภาพคีบหมูสไลด์ลงย่างในกะทะที่กำลังร้อนพอดี บวกกับกลิ่นหอมหมูย่างที่กำลังสุก บรรยากาศดีดีแบบนี้ แค่คิดก็ฟินแล้ว เมื่อไหร่จะถึงตอนเย็นนะ
ระหว่างที่ฉันและเพื่อนๆกำลังเดินหามุมถ่ายรูปสวยๆ และนักท่องเที่ยวก็มาที่นี่กันเยอะ ต่างคนต่างก็ถ่ายรูปสวยๆกับภาพบรรยากาศแบบนี้ ระหว่งทางฉันเห็นสองพี่น้อง ใส่ชุดชนเผาทางภาคเหนือ ที่คนพี่กำลังแบกน้องขึ้นขี่หลัง ทั้งที่คนแบกกับคนที่อยู่บนหลังนั้นตัวเกือบเท่ากัน ดูทุลักทุเล ฉันมองแล้วก็ลุ้นอยู่ในใจว่าจะรอดกันมั๊ย แต่สุดท้ายก็สำเร็จ คนเป็พี่สาวแบกเอาน้องชายขึ้นหลังแล้วเดินเซซ้ายเซขวาไปตามทางฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพน่ารักนั้นไว้
ระหว่างที่ฉันกำลังกดถ่ายภาพเก็บไว้ ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งปรากฏในกล้องของฉัน ใช่แล้ว เขาคือคุณทัดนั่นเอง เขามองมาที่กล้องของฉันด้วย ฉันรีบลดมือที่ถือโทรศัทพ์อยู่ลง เพื่อจะได้เห็นหน้าเขา แต่เขาก็รีบหันหลังหนีขวับ แล้วก็เดินเร็วๆจากไป ฉันรีบก้าวขาออกเดินตามทันที ติดจะวิ่งนิดๆ ก็เพราะเขาเดินเร็วมาก หากฉันยังมัวแต่เดินอย่างเขา เห็นทีคงตามไม่ทันแน่
" เรนนี่ เรนนี่! " ฉันได้ยินเสียงเพื่อนเรียกไล่หลังมาแต่ก็ไม่ได้สนใจหันกลับไป เพราะมัวแต่จ้องจะตามให้ทันคนข้างหน้า
" คุณทัด คุณทัด!! คุณทัดคะ!! " นอกจากจะไม่หยุดแล้วยังเดินเร็วขึ้นและก้าวขายาวขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย
" นี่! คุณทัด! เรนนี่บอกให้หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! " เขาหยุดชะงัก ยืนแข็งอยู่กับที่ ฉันเดินเข้าไปหาแล้วอ้อมไปข้างหน้าของเขา ทันได้เห็นเขากลืนน้ำลายลงคอ ดัง เอื้อก!! ทำไมต้องทำท่าทางมีพิรุจแบบนี้ ฉันก็แค่จะถาม อยากรู้ว่าคุณสิงห์สบายดีมั๊ย แล้วคุณทัดมาทำอะไรที่นี่ ก็แค่นั้นเอง
" สวัสดีดีค่ะ จำได้เรนนี่ได้มั๊ยคะ? " เห็นคุณทัดเงียบไป ฉันจึงกล่าวสวัสดีเพื่อทำลายความเงียบ
" เออ.. จำได้ครับ ซวยแล้วไอ้ทัดเอ้ย~ "
" ห้ะ อะไรนะคะ? "
" อ้อ ปล่าวครับ "
" คุณทัดมาเที่ยวหรอคะ มากับใครคะแล้วคุณสิงห์มาด้วยรึเปล่า? "
" เออ.. คือเออ ผะ...ผม ครับผมมาเที่ยวครับคุณเรนนี่ "
" แล้ว............. "
" ผม..มาคนเดียวครับ พอดีว่าลาพักร้อนน่ะครับ "
" อ้อค่ะ แล้วคุณสิงห์เขา......สบายดีมั๊ยคะ? " พอพูดถึงตรงนี้ แค่เอ่ยชื่อเขาออกมา เสียงฉันก็เริ่มสั่น ฉันสูดหายใจเข้าใหม่ลึกๆ กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา
" คุณสิงห์เขาโอเคดีใช่มั๊ยคะ? "
" ครับ คุณสิงห์สบายดี "
"...................................... "
" ....................................... "
".......เ้านายคุณใจร้ายมากเลยนะคะ " มาถึงตอนนี้ฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ ถ้าคุณทัดบอกว่าเขาสบายดี แล้วเขามีเหตุผลอะไรที่ต้องทำตัวห่างเหิน ไม่แม้แต่จะเปิดอ่านข้อความฉัน ยิ่งคิดยิ่งนึกถึงก็ยิ่งเจ็บ ทำไมฉันต้องโง่ขนาดนี้ด้วยนะ ฉันยอมเขา เผลอตัวเผลอใจให้เขาทั้งที่รู้จักกันแค่ไม่กี่เดือน ฉันมันเป็ผู้หญิงประเภทไหนกันนะ คิดถึงตรงนี้ฉันก็ได้แต่แค่นยิ้มกับตัวเอง น่าสมเพชสิ้นดี ควรเลิกคิดถึงเขาได้แล้ว
" เออ.. คุณเรนนี่ครับ "
" นี่!!! หยุดเดี๋ยวนะ คุณทำอะไรเพื่อนฉัน?! "
" เรนนี่ เป็อะไร มึงร้องไห้ทำไม " เพื่อนๆของฉันตามมาแล้วถามขึ้น
" เพราะผู้ชายคนนี้ใช่มั๊ย? เขาทำอะไรมึงเรนนี่ บอกกูมานะ? "
" เปล่า ไม่ใช่เขา เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน " ฉันปาดน้ำตา สูดน้ำมูกแรงๆ แล้วเอ่ยต่อ
" ไปเถอะค่ะคุณทัด เรนนี่ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ แล้วแถมยังมาร้องไห้ให้ดูอีก " ฉันพยายามพูดติดตลกในตอนท้าย เพื่อให้เกิดเสียงหัวเราะ แต่ไปต่อไม่ได้จริงๆ ทุกอย่างยังคงถูกปกคลุมด้วยความเงียบ จนกระทั่งคุณทัดเดินห่างออกไปจึงเกิดคำถามขึ้นจากคนที่อยู่ข้างๆฉัน
" ผู้ชายคนเมื่อกี๊ เขาคือใครน่ะเรนนี่? "
ยัยพริ้มถามขึ้น
" เขาชื่อคุณทัดน่ะ เป็คนของคุณสิงห์ "
" นี่.. อย่าบอกนะว่า..... " ฉันหันไปมอง ว่ามันจะพูดอะไร
" ผู้ชายคนนั้นเขาส่งคนมาสะกดรอยตามมึง " ฉันอยากขำแต่ก็ขำไม่ออก
" เปล่า คุณทัดเขามาเที่ยวน่ะ เห็นบอกว่าลางานมา "
....................................................................................
ตกเย็น
พวกเรากำลังย่างหมูกะทะกันอยู่ พี่กล้าก็คอยตักนั่นนี่ให้ฉันอยู่เรื่อยๆ เรานั่งกันอยู่ที่ลานหินกว้างกำลังพอดี นั่งได้สำหรับคนหนึ่งกลุม ประมาณ6-7 น่าจะได้
จากที่ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเหมือนจะดีขึ้น แต่พอได้มาเจอคุณทัดคนของเขา ได้รู้ข่าวคราวเื่ราวของเขาฉันก็เพิ่งรู้ว่า ตัวเองยังไม่ได้คืบหน้าอะไรเลยยังมูฟออนไม่ได้ ตอนนี้ก็เลยต้องนั่งกินหมูกะทะเคล้าน้ำตา แต่เพราะฉันไม่อยากทำให้เพื่อนๆไม่สนุกไปด้วย ก็เลยพยายามสร้างเสียงหัวเราะ ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้บรรยากาศดีดีในการกินหมูนี้กร่อยไปเพราะฉัน พี่กล้าพยายามทำให้ฉันหัวเราะ ทั้งทำหน้าตาตลก เล่นมุข เล่าเื่ตลกให้ฟัง ฉันก็พยายามหัวเราะ
คิดได้ว่าบรรยากาศนั่งกินหมูกะทะจีบเบียร์อากาศเย็นๆแบบนี้ น่าจะเอากีต้าร์มาเล่นแล้วก็ร้องเพลงกันดีกว่า
" เดี๋ยวมานะ แป๊บนึง " ฉันบอกเพื่อนแล้วลุกขึ้นเดินเข้าที่พักเพื่อจะไปหยิบกีต้าร์ซึ่งก็แบกมันมาจากบ้านด้วย
" เล่นพลงอะไรดี? " ฉันถามขึ้นแล้วพรางปรับเสียงแต่ละสายให้ตรงคีย์
" น้องเรนนี่เล่นกีต้าร์ได้ด้วยหรอ " พี่กล้าถามพร้อมอมยิ้มนิดๆแล้วจ้องมาที่ฉันอย่างรอคอยที่จะให้ฉันเล่นสักที
" เพลงอะไรก็ได้ แล้วแต่มึงอ่ะ " ตอนนี้ทุกคนกำลังย่างหมูกินกันอยู่ ส่วนฉันกินไม่ค่อยจะลงเท่าไหร่ ก็เลยเปลี่ยนมาเล่นกีตาร์ร้องเพลงให้เพื่อนฟังไปพลางๆดีกว่า
เพลงที่ตามใจฉันงั้นหรอ....... ฉันดีดกีต้าร์ช้าๆแล้วเริ่มร้องเพลงคลอไปกับเสียงกีต้าร์
จากวันนั้นที่เธอผ่านมา
โชคชะตาให้เราเจอะกัน
และเวลาพัดพาให้ฉันไปไกลจากเธอ..........................
......................................................................
แต่ใจฉันมันมีแต่เธอมีแต่เธอเท่านั้น
ในสมองมันมีแต่เธอแม้ผ่านไปเนิ่นนาน
มันจะลบจะลืมยังไงเมื่อไม่มีใครผ่านมาทั้งนั้น
ไม่เคยมีใครมาแทนที่เธอในใจฉัน
ภาพจำยังชัดเจนเหมือนเดิมทุกอย่าง
ภาพเธอยังชัดเจนเหมือนเดิมไม่ต่าง....................
" เออ...เรนนี่ กูว่าเพลงใหม่ดีกว่า "
" เพลงนี้ดีกว่า กำลังฮิตเลย เพลงอะไรนะ? ที่มึงชอบเต้นอ่ะเมษา? "
" เพลงอะไร อ้อ ' รักติดไซเรน'? "
" เอ้อ นั่นแหละ เรนนี่กูขอเพลงนี้ "
ฉันเพิ่งรู้ว่าเพลงที่ฉันร้องเมื่อกี้มันทำให้น้ำตาฉันที่มันหยุดไหลไปแล้วกลับมาไหลอีกครั้ง ทำให้เพื่อนๆเสนอให้เล่นเพลงใหม่ พี่กล้าจากที่นั่งอยู่ที่วงย่างหมู ตอนนี้ถึงได้ย้ายมานั่งข้างฉันแต่ก็เว้นระยะห่างไว้
เวลานั้นเอง ก็มีสายตาหนึ่งแอบมองมาที่กลุ่มเรนนี่ ร้องเพลงกันอย่างสนุกสนานจากมุมมืดมุมหนึ่ง สายตาคู่นั้นจดจ้องอยู่ที่ชายหญิงที่นั่งข้างกัน แล้วกำมือแน่น เตะลมต่อยอากาศระคนหงุดหงิดใจ
************ to be continued
4K
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)