ความลับ อันเป็นนิรันดร์

ณ ทะเลทราย เกือบถึงเมืองเเห่งกาลเวลา "เห้อ เจนา เมื่อไรจะถึงเมืองเเห่ง เวลา กัน ข้าเดินมา เป็นเวลา 5 วันด้วยนะ เจนา" "คามิ เจ้าอย่ามามั่ว นี้พึ่งเดินได้เเค่ 5 ช.ม เองนะเว้ย ทำเป็นบ่นเดียวหนีออกจากกลุ่มสะเลยนี้" "ข้าขอโทษ เจนา ข้าผิดไปเเล้ว อย่าจากข้าไปเลย" "เจนา คามิ เมื่อไรพวกเจ้าจะเลิก บ่นใส่กันสักที โต ขนาดนี้เเล้วยังทำตัวไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอีก" "ไม่เอาน่า ชุสุจัง อย่าพูดงั้นสิ ข้ารู้สึกผิดเลยเนี้ย . . . . . นี้ๆ เจนา เราเลิกบ่นเถอะเนอะ" ระหว่างทางก็ได้เจอเหตุการณ์ ไม่น่าจะเป็นไปได้เกิดขึ้น "พวกคุณ หนีเร็ววววววววววววววววววว" "ใครมันตะโกน ว่ะ เนี้ย ไม่มีมารยาทสะเลย ตะโกน กลางทะเล ทรายงี้อะ" "ก็เหมือนเจ้านั้นละ คามิ ตะโกน เเหกปาก พร้อมฆ่ามอน ระหว่างทาง เเล้วกิน เนี้ย ไม่มีิสิทธิ์ มาพูดเลย" "พวกคุณ ที่อยู่ตรงนั้นอะครับ" "มีไรครับ คุณลุง" "เรียบหนีเร็ว มอนระดับ 7 กำลังมาทางนี้" "ลุงอย่าหลอกพวกผมเถอะน่า เเถวนี้ไม่มีมอน ระดับ 7 ห ร อ กกกกก เห้ยๆ มอน 7 เห้ยหนีเร็วพวก" ระหว่างหนี มอนระดับ 7 อยู่นั้นก็ได้เกิด ปรากฏกาศ มีลูกบาศก์ ตกลงมาใส่ มอนระดับ 7 เเล้วมอนตัวนั้น เเล้วมอนตัวนั้นก็ได้หยุดอยู่กับที่ ยั้งกับ โดน พลังของกาลเวลาหยุดอยู่กับที่ไปงั้นละ "ไง ยาวาสะ ไม่เจอกันนาน" เสียงชายปริศนา "ใคร กันมาพูดชื่อนั้นให้ข้าได้ยิน" คามิ ตะโกน ด้วยความ โกรธ "อะไรกัน ลืมกันได้ไง ยังงี้ต้องสั่งสอน" "ทาคิสุ . . . . . . ออเจ้านี้เอง กล้าพูดเนอะว่าจะสั่งสอนข้า" "หึ เดียวเจ้าจะได้รู้ว่า การดูถูกข้านั้นเป็นเช่นไร" "งั้นข้าดูผิดเจ้าก็เเล้วกัน คาบายาสุ กินโทริ" "เห้อไม่ได้เจอกันนานพวก" "นี้ คามิ ที่ กินโทริ พูดตอนนั้นหมายถึง เทพเเห่งความตาย ยาวาสะ ผู้นั้นใช่หรือป่าว" "ออ ไม่พวกเจ้าคิดไปเอง "เสียงกระซิบ *เจ้าช่วยข้าปกปิดหน่อยสิ* "โทษที สหายเก่าข้า เจ้าเปลี่ยนไปมาก ข้าก็เข้าใจผิดคิดว่าเป็น ยาวาสะ สะอีกนะ คามิ ฮา ฮา ฮา" "ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือ เพราะถือไปก็หนักเปล่าๆ ฮา ฮา ฮา" เสียงกระซิบ * ทำได้เยียมมาก* หลังจากนั้น กินโทริ ก็นำทางไปที่เมืองเเห่งกาลเวลา ที่ใกล้ที่สุด พร้อมอธิบาย เรื่องราวต่างๆ "เออ คุณ กินโทริครับ" "มีไรว่ามา เจนา" "เเล้วไอเจ้า มอนระดับ 7 ซาวาคาชิวะ นั้นจะเป็นไงต่อหรอครับ??" "ออ ไอเจ้านั้นนะหรอ มันก็ เป็นอิสระ ตั้งเเต่ 3 นาที ที่เเล้วมั้ง อย่าไปสนเลย ฮา ฮา ฮา" "เอาละ ทุกคนถึง เเล้ว เมืองเเห่งกาลเวลา" "ท่านราชาครับ มาทำอะไรนอก วัง ครับท่าน" ทหารของ เมืองเเห่งกาลเวลาพูด "เห้ยยยยยยยยยยยย! คุณกินโทริ เป็นราชาหรอเนี้ย" "อ้าวๆ กินโทริ ผ่านไปเเค่ 10-12 ปีได้เป็นถึง ราชาเลยหรือเนี้ย เจ้าทำข้าตกใจไม่เบาเลยนะเนี้ย" "ท่านราชาครับ คนพวกนี้คือใครหรอครับ" "พวกพ้องสมัย 20-25 ปีที่เเล้วของข้าเอง ออ พวกเจ้า นำ ทางให้พวกเข้าไปพักที่โรงเเรม สากุตะ หน่อยสิ" "ตามพระบัญชาครับ" ระหว่างนั้น ทหารของอาณาจักรนี้ก็พา ไปพัก ที่โรงเเรม สากุตะ ฟรีๆ ไม่ต้องเสียสักเเดงเดียว สบายจริงๆ "ข้าว่าเจ้ามองพวกข้ามานานพอละมั้ง ออกมาสะทีเถอะ" คามิพูดออกมา "เจ้ารู้ได้ไง ว่าข้าตามเจ้าอยู่"นินจาสาวได้ พูดด้วยความ งง งวย ทั้งที่ตนนั้นเป็น นินจา ในตำนาน " สกิล ซ่อนตัวของเจ้านั้นมัน เเค่ระดับ 8 เองนี้ ข้าเลยหาได้สบายหน่อย" "เป็นไปไม่ได้หรอก ที่สกิล ระดับ 8 จะถูกเจอ" "เป็นไปได้สิ เพราะข้า มีตางู เเห่ง จากายะสุ อยู่ไงละ" "อะไรกัน ดวงตาจับความร้อนระดับ 12 เเบบ max นั้นอะนะ ข้าขอยอมเเพ้เจ้าเลย" "ดีเเล้วที่เจ้ายอมเเพ้" "เห้ย พวกเรา บุก" "เดียวววววววววว! รุมงี้เลยหรอ?"
==============================================================================ช่วงคนเขียน ระบายอารมณ์ ตอนเเรก ก็กำลังศึกษา อยู่ดีๆ เพื่อนก็ส่งมังงะ มาให้อ่านเลยลองอ่าน เเล้วตอนนั้นละ เเม้งได้ เลย เอามาเขียน ด้วยเเบบ ความคิดกำลังมาเลยเขียน เลย 555 ติดตามตอนต่อไปเด้อ ยังศึกษา งานไม่เสร็จ เพราะ งั้นลง ถี่ๆไม่ได้นะ เเละ นานๆครั้งลงให้อ่านหายเหงา 555 ยังไง ก็ขอบคุณด้วยนะครับที่มาอ่านเรื่องนี้ ขอบคุณจริงๆครับ
error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4 ราชาเเห่งกาลเวลา (1)

นิยายแนะนำ

ความลับ อันเป็นนิรันดร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4 ราชาเเห่งกาลเวลา (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้