ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ถึงแม้บ้านรองจะได้รับความเอ็นดูจากแม่เฒ่าหูมากเป็นพิเศษ แต่สะใภ้รองก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี

        ถึงอย่างนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าแม่เฒ่าแล้ว เธอก็ไม่เคยเผยความรู้สึกด้านลบออกมาแม้แต่นิดเดียว

        "แม่ กำลังฟังรายการอะไรสนุกๆ อยู่เหรอคะ?" เสียงเรียกแม่คะ ที่ลอยออกมาจากปากสะใภ้รองนั้นช่างไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก

        แม่เฒ่าหูยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีพลางหรี่เสียงวิทยุให้เบาลงเล็กน้อย "ฟังเสียงของหลิวเป่ารุ่ย [1] อยู่น่ะสิ สะใภ้รอง มีธุระอะไรหรือเปล่าถึงมาหาฉันถึงนี่?"

        สะใภ้รองนั่งลงตรงข้ามกับแม่เฒ่าแล้วเปิดบทสนทนา "แม่คะ เมื่อกี้หนูเห็นพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ แล้วก็ลุงเขยฝั่งพี่สะใภ้ รวมถึงหลานชาย กำลังช่วยกันทำงานอยู่ตรงที่ดินติดกับสวนผักของบ้านพวกพี่เขาค่ะ พี่ใหญ่บอกว่ากำลังสร้างโรงเรือน บอกว่าจะใช้ปลูกผัก หนูไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ แม่เคยได้ยินไหมคะ?"

        สะใภ้รองรู้สึกอยู่เสมอว่าหูฉางหมินปิดบังอะไรบางอย่างไว้ ดังนั้นเธอจึงรีบร้อนมารายงานเรื่องนี้กับแม่เฒ่า

        นับตั้งแต่บ้านใหญ่เริ่มมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ บ้านรองก็ระมัดระวังทุกฝีก้าว

        ในสายตาสะใภ้รอง หูฉางหมินดูเหมือนจะไม่ได้บอกความจริงกับเธอทั้งหมด

        เมื่อรู้เจตนาของลูกสะใภ้คนรองแล้ว แม่เฒ่าหูก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "พี่ใหญ่น่ะไม่ใช่คนที่จะโกหกใครได้ง่ายๆ เดี๋ยวฉันไปดูเองก็รู้แล้ว"

        หยุดไปครู่หนึ่ง แม่เฒ่าก็พูดต่อกับสะใภ้รองอีกว่า "ฉันว่าต่อไปบ้านพวกแกกับบ้านสามสมควรเรียนรู้จากบ้านใหญ่อย่างจริงจังแล้วล่ะ พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวก็ให้หลิงหลิงกับเจี้ยนผิงตามพวกหลันเยวี่ยไปตั้งแผงขายของที่ตัวอำเภอซะ"

        สะใภ้รองถอนหายใจแผ่วเบา จากนั้นก็ลากเสียงยาวอย่างจนใจ "หนูก็อยากให้หลิงหลิงกับเจี้ยนผิงตามพวกหลันเยวี่ยไปตั้งแผงขายของที่ตัวอำเภออยู่หรอกค่ะ แต่หนูกลัวว่าคนบ้านนั้นจะไม่เอาด้วยน่ะสิ แม่ก็รู้ว่ายัยหนูนั่นน่ะร้ายกาจจะตายไป หนูยังไม่ลืมเรื่องตอนที่ลูกๆ ตัวแสบของบ้านหนูตั้งฉายาให้เลย"

        แม่เฒ่าหูฮึ่มฮั่มอยู่ในลำคอ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย "เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ของแกเอง ต่อไปพวกแกก็พูดจาให้มันหวานหูกับยัยหนูนั่นหน่อย ฉันดูออกว่ายัยหนูนั่นน่ะชอบให้ใช้ไม้อ่อน นิสัยเหมือนแม่เปี๊ยบ"

        เพราะหูหลันเยวี่ยมีความสามารถ แม่เฒ่าหูก็เลยมองว่าหลานคนนี้ดีไปหมด ชมแล้วก็ไม่ลืมแอบยกย่องตัวเองไปด้วยอีกคน

        หลังจากสะใภ้รองกลับไปแล้ว แม่เฒ่าหูก็นั่งฟังเดี่ยวไมโครโฟนในวิทยุต่อจนจบรายการ ก่อนจะเตรียมตัวออกจากบ้าน

        เมื่อออกมาจากบ้านแล้ว แม่เฒ่าหูก็มุ่งตรงไปยังที่ที่หูฉางหมินกำลังทำงานอยู่

        "ไอ้ลูกคนโต พวกแกกำลังทำอะไรกันน่ะ?" แม่เฒ่าหูชี้ไปยังเสาไม้ที่ตั้งขึ้นตรงหน้าแล้วถามอย่างสงสัย

        หูฉางหมินรีบอธิบายให้แม่ฟังอย่างใจเย็น "แม่ เรากำลังสร้างโรงเรือนปลูกผักน่ะครับ"

        "นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว ยังจะปลูกผักอยู่อีก ปลูกผักในโรงเรือนจะไหวเหรอ?" แม่เฒ่าหูถามด้วยสีหน้าฉายความไม่เข้าใจ

        หูฉางหมินตอบกลับ "ไหวสิครับ หลันเยวี่ยบอกว่าทางตะวันออกเฉียงเหนือเขาก็ปลูกถั่วแขก ถั่วฝักยาวอะไรพวกนี้ในโรงเรือนพลาสติกกันทั้งนั้น แถมหลันเยวี่ยยังซื้อหนังสือมาเล่มหนึ่ง ในนั้นบอกว่าการปลูกผักในโรงเรือนเป็นไปได้จริงเหมือนกัน"

        แม่เฒ่าหูยังคงรู้สึกไม่มั่นใจ "ไอ้ลูกคนโต แกจะไม่ลองพิจารณาดูอีกทีหน่อยเหรอ? หลันเยวี่ยก็แค่สาวน้อยคนหนึ่ง จะรู้เรื่องการปลูกผักได้ยังไง? ยายแก่ๆ คนนี้ใช้ชีวิตมานาน ไม่เห็นจะเคยเจออะไรแบบนั้น ไม่เคยได้ยินว่าในโรงเรือนจะปลูกผักขึ้นด้วยซ้ำ"

        โจวเฉินกวงที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมา "คุณย่าหูครับ น้องหลันเยวี่ยเพิ่งกลับมาจากในเมืองนะครับ ประสบการณ์ของเธอต้องมากกว่าพวกเราอยู่แล้ว ใครบอกว่าไม่เคยปลูกผักเองแล้วจะไม่มีความรู้ด้านนี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรหลายคนก็ไม่เคยปลูกผักเหมือนกัน แต่ก็ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญได้เหมือนเดิมนี่ครับ คุณย่าเองก็ปลูกผักมาทั้งชีวิต แต่ก็ยังไม่ได้ปลูกอะไรให้มันเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาเลย"

        "เฉินกวง พูดกับคุณย่าหูแบบนั้นได้ยังไง?" โจวเลี่ยงเอ็ดโจวเฉินกวงเสียงเข้ม

        จากนั้นเขาก็ยิ้มแหยๆ ให้แม่เฒ่าหู "ป้าครับ เฉินกวงยังเด็กไม่รู้ความ ป้าก็อย่าถือสาเด็กเลยนะครับ"

        แม่เฒ่าหูแค่นเสียงในลำคอ "โจวเลี่ยง ฉันจะถือสาอะไรกับเด็กได้ยังไงล่ะ? ว่าไปแล้วฉันก็ว่าเฉินกวงพูดมีเหตุผลอยู่นะ"

        จากนั้นแม่เฒ่าหูก็หันไปมองหูฉางหมินอีกครั้ง "ลูกคนโต ถ้าโรงเรือนพลาสติกนี่ปลูกผักขึ้นมาได้จริงๆ แกก็ต้องสอนน้องชายทั้งสองคนของแกด้วยนะ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ ชีวิตแกเริ่มดีขึ้นแล้วก็ดึงน้องชายทั้งสองคนขึ้นมาด้วยสิ"

        "แม่ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถ้าการปลูกผักในโรงเรือนได้ผลจริงๆ ผมก็หวังว่าน้องรองกับน้องสามจะมาเรียนรู้ด้วยกันอยู่แล้ว" หูฉางหมินพูดจากใจจริง

        ถึงแม้เขาจะไม่พอใจน้องชายทั้งสองคนอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังเป็นพี่ชายที่ยินดีจะแบ่งปันกับน้องๆ

        ถ้าชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวดีขึ้น มีหนทางรวยได้ ในฐานะพี่ชาย หูฉางหมินก็ยินดีที่จะแบ่งปันประสบการณ์ให้กับน้องชายทั้งสองคนด้วย

        แม่เฒ่าหูยังไม่รีบกลับบ้าน ทันทีที่ใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวัน เธอก็รู้ว่าอาหารของบ้านใหญ่นั้นต้องจัดเต็มเป็นพิเศษแน่ๆ

        หากเธอไปทั้งแบบนี้ แล้วย้อนมาอีก มันคงดูไม่ดีนักถ้าขอไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ด้วย

        แต่ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ พอถึงเวลาอาหาร หูฉางหมินก็คงจะชวนไปกินข้าวที่บ้านอย่างแน่นอน แล้วเธอก็จะได้ถือโอกาสตามไปด้วย

        แม่เฒ่าหูไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่ให้เสียเวลาเปล่า เธอช่วยหยิบจับงานเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็นั่งคุยกับโจวเลี่ยงเสียเป็นส่วนใหญ่

        ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน แม่เฒ่าหูจึงไปกินข้าวพร้อมกับทุกคน

        แน่นอนว่าเธอไม่ได้เป็นฝ่ายขอตามไปก่อน แต่พอหูฉางหมินเอ่ยปากชวน เธอก็ยังแสร้งทำเป็นเกรงใจเล็กน้อยก่อนจะรับคำ

        ตอนที่ทุกคนกลับมาถึงบ้าน อาหารกลางวันก็ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        อาหารเหล่านี้เป็นฝีมือของหูหลันเยวี่ย โดยมีจ้าวหงเหมยและถิงถิงคอยช่วยเตรียมการ ส่วนโจวเจียฮุ่ยก็อยากจะเป็นลูกมือด้วย แต่จ้าวหงเหมยไม่ยอมให้ช่วย

        โจวเจียฮุ่ยที่ว่างอยู่ก็เลยคอยกล่อมยายาเล่นอยู่ในบ้าน

        หลังจากแม่เฒ่าหูเข้ามาในห้องโถง สายตาเหลือบไปเห็นตะกร้าไข่ไก่ใบใหญ่ จึงถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ "สะใภ้ใหญ่ บ้านแกเอาไข่ไก่มาจากไหนตั้งเยอะแยะขนาดนี้?"

        จ้าวหงเหมยรีบอธิบายให้แม่สามีฟัง "แม่คะ ไข่ไก่พวกนี้ถิงถิงซื้อมาจากเพื่อนบ้านข้างเคียง เตรียมจะเอาไปขายที่ตัวอำเภอน่ะค่ะ"

        ยังไงต่อไปบ้านพวกเธอก็ต้องซื้อไข่ไก่ไปขายที่ตัวอำเภอเป็นช่วงๆ อยู่แล้ว ดังนั้นจ้าวหงเหมยก็เลยไม่ได้ปิดบังแม่เฒ่า

        แม่เฒ่าหูพยักหน้ารับคำอืมอืม แล้วก็มองไปยังหูหลันเยวี่ยที่กำลังยกอาหารเข้ามาจากข้างนอก "เยวี่ยเยวี่ย คราวหน้าถ้าแกไปขายของที่ตัวอำเภออีกก็พาหลิงหลิงน้องแกไปด้วยนะ"

        หูหลันเยวี่ยได้ฟังคำขอของแม่เฒ่าก็ปฏิเสธโดยไม่ลังเล "ย่าคะ หนูไม่ถูกกับหูหลิงหลิงค่ะ อีกอย่างหูหลิงหลิงก็ไม่ได้ไม่รู้หนังสือนี่คะ ถ้าอยากขายของก็ให้เธอไปเองสิคะ"

        หูหลันเยวี่ยพูดปฏิเสธคำขอของแม่เฒ่าหูต่อหน้าญาติๆ ที่มาช่วยงานในวันนี้ ทำให้แม่เฒ่าที่รักหน้าตาต้องเสียหน้าอย่างรุนแรง

        เมื่อเห็นว่าสีหน้าของแม่เริ่มไม่ค่อยจะดี หูฉางหมินก็รีบออกมาพูดกลบเกลื่อน "แม่ครับ พวกเราไปนั่งที่โต๊ะกันเถอะครับ ลุงรองกับเฉินกวงคงจะหิวกันแล้ว"

        แม่เฒ่าหูรู้จักวางตัว แม้จะรู้สึกขัดใจ แต่ต่อหน้าคนนอกเธอก็ยังวางท่าสง่างามออกมา

        บนโต๊ะมีอาหารจานร้อนทั้งหมดหกอย่าง นอกจากนี้ยังมีของกระป๋องอีกสองอย่างอยู่ด้วย ไม่ว่าแต่ละจานจะเป็นเนื้อหรือไข่ไก่ ล้วนจัดได้ว่าเป็นอาหารที่อุดมสมบูรณ์เป็นอย่างยิ่ง

        แม่เฒ่าหูเห็นอาหารดีๆ เต็มโต๊ะก็ไม่ได้รู้สึกยินดีเท่าไหร่ เพราะอาหารดีๆ แบบนี้ลูกชายอีกสองคนของเธอ แล้วก็หลานๆ ไม่มีโอกาสได้กิน

        ในใจเธอคิดตำหนิลูกชายคนโต ที่กินของดีๆ แต่ไม่รู้จักคิดถึงพี่น้องกับหลานๆ ของตัวเอง

        ไหนจะเรื่องโรงเรือน ทำไมไม่ชวนน้องชายทั้งสองคนมาช่วยสร้าง พวกเขาก็ไม่ได้ทำงานไม่เป็นซะหน่อย

        แม่เฒ่าหูเห็นว่างานยังไม่เสร็จ เธอจึงคิดว่าเดี๋ยวเธอจะไปชวนลูกคนรองกับลูกสามมาช่วยบ้านใหญ่ทำงาน พวกเขาก็จะได้มาร่วมกินอาหารดีๆ แบบนี้ด้วย

        [1] หลิวเป่ารุ่ย (刘宝瑞) ศิลปินเดี่ยวไมโครโฟนชื่อดังในจีน และได้รับการขนานนามว่าเป็นราชาแห่งเดี่ยวไมโครโฟน