"เบลล์! เบลล์!" เสียงเรียกดังขึ้นติดๆ กัน ก่อนที่…
พรึบ!
โป๊ก!
"โอ้ย! เจ็บนะ!" เบลล์อุทานพร้อมยกมือกุมศีรษะ ลูบหน้าผากไปมาเบาๆ ด้วยความเ็ป ความร้อนจากแรงกระแทกค่อยๆ แผ่ไปทั่ว หนังสือเล่มหนายังคงหล่นอยู่ข้างๆ พื้นที่เธอนั่ง เบลล์เงยหน้าขึ้นทันทีด้วยความไม่พอใจ ดวงตาใสวาวมองตรงไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งกำลังยิ้มเยาะอย่างไม่มีทีท่ารู้สึกผิด
"นี่นาย! จะเล่นบ้าอะไรของนายเนี่ย ฉันเจ็บนะ!" เธอตวาดอย่างเดือดดาล ดวงตาคู่นั้นจ้องเขาเขม็ง
ผู้ชายตรงหน้ากลับเพียงแค่หัวเราะเบาๆ "เอาน่า... ฉันก็แค่เรียกเธอ ไม่ได้ตั้งใจให้เจ็บสักหน่อย ทุกทีเธอไม่เห็นโกรธแบบนี้นี่ วันนี้อะไรเข้าล่ะ? ไปกินรังแตนมาหรือไง?"
เขาขยับเข้าใกล้ ยื่นมือจะััหน้าผากเธอ แต่เบลล์รีบปัดมือเขาออกทันที "ไม่ต้องมายุ่ง! ไปไหนก็ไปเลย!"
ไปร์ท หัวเราะเบาๆ อีกครั้งก่อนจะย่อตัวลงนั่งตรงข้ามเธอ ร่างสูงโปร่งของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสมชายตามประสานักกีฬา ใบหน้าได้รูป คิ้วหนาเหมือนถูกวาดด้วยพู่กัน ดวงตาสีน้ำตาลคมเหมือนเหยี่ยวจับจ้องที่เธอ ยิ้มมุมปากเ้าเล่ห์ยังคงติดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา
"โกรธจริงเหรอ? ฉันเรียกเธอตั้งหลายรอบ เธอไม่แม้แต่จะหันมามอง ดูเหมือนเหม่อลอย... หรือกำลังคิดถึงใครอยู่ล่ะ เบลล์? อย่าบอกนะว่าเป็ฉัน..." เสียงทุ้มต่ำของไปร์ทดังขึ้น เขาเอนตัวเข้าใกล้มากขึ้นอีกนิด จนเบลล์ต้องถอยหนี
ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโมโหปนความเขิน เธอสะบัดตัวลุกขึ้น ขยับไปนั่งอีกฟากโดยไม่สนใจเขาอีกต่อไป แม้ว่าไปร์ทจะยังคงมองตามเธอด้วยรอยยิ้มขี้เล่น
เบลล์เป็หญิงสาวตัวเล็กร่างเล็กๆ บางๆ หุ่นเอส หากใส่ชุดรัดรูปสักหน่อย เธอจะมีสะโพกที่งอนสวยได้รูปเลยละ ผิวขาวใส ใบหน้าจิ้มลิ้ม น่ารักในแบบของตัวเอง แต่เธอไม่เคยแต่งตัวหรือทำตัวให้โดดเด่น ชุดแว่นตาหนาเตอะและเครื่องแต่งกายธรรมดาทำให้เธอถูกมองข้ามเสมอในมหาวิทยาลัย ต่างจากไปร์ทที่เป็เหมือนดาวเด่น รูปร่างสูงใหญ่สมส่วน นักบาสเ้าชู้ที่ใครๆ ต่างพากันจับจ้อง แต่กลับชอบแกล้งเพื่อนสนิทอย่างเบลล์ไม่หยุด!
"แหวะ! จะอ้วก! ใครสนใจนาย เอาจริงๆ นะ ถึงนายจะเป็ถึงเดือนของมหาลัย เป็หนุ่มฮอตแค่ไหนฉันก็ไม่สนใจนายหรอก!" เบลล์พูดพร้อมเบ้ปาก ดวงตากลอกมองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ ก่อนจะหันกลับมาจ้องไปร์ทด้วยสายตาขุ่นเคือง "และที่สำคัญนะ หน้าตาเ้าเล่ห์อย่างนาย คงมีแต่พวกสาวๆ หน้าโง่เท่านั้นแหละที่โง่มาชอบนาย!"
ไปร์ทหัวเราะหึในลำคอ สายตาเ้าเล่ห์เป็ประกาย "นี่ปากร้ายขึ้นทุกวันเลยนะเบลล์ ถ้าฉันไม่คิดว่าเธอเป็เพื่อนฉันนะ... เหอะ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งติดตลก แต่แววตายังจ้องเธอไม่วาง
เบลล์ขยับตัวกอดอก หรี่ตามองเขา "ทำไมนายจะทำไม? บอกไว้เลยนะ คนอย่างฉันไม่มีวันหน้าโง่ชอบนายหรอกไปร์ท ถึงฉันจะไม่สวยเซ็กซี่เหมือนสาวๆ ของนาย แต่ฉันก็เลือกเหมือนกัน!"
ไปร์ทยิ้มกว้างกว่าเดิม "อืม... งั้นหรือ แต่ถ้าฉันทำให้เธอตกหลุมรักฉันล่ะเบลล์ เธอจะให้อะไรฉัน?" น้ำเสียงของเขาท้าทาย ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยแววเ้าเล่ห์จ้องตรงไปยังเบลล์
เบลล์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติ "ฝันไปเถอะย่ะ! ฉันไม่มีวันจะตกหลุมรักคนอย่างนายหรอก! จะบอกอะไรให้นะ ฉันรู้จักนายมาั้แ่เด็ก รู้สันดานของนายจนทะลุปรุโปร่งไปถึงไหนต่อไหน ว่านายเป็คนยังไง!"
"เหรอ?" ไปร์ทยกคิ้ว ดวงตาเปล่งประกายความเ้าเล่ห์ "ถ้างั้นเธอก็ต้องรู้ใช่ไหม ว่าฉันนอนกับสาวๆ ยังไง เวลาที่เรากำลังอึบกัน มันเร่าร้อนขนาดไหน จริงไหมเบลล์?" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหย่เย้า กระตุกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี
ใบหน้าของเบลล์แดงก่ำ ทั้งโกรธและอาย "ไปร์ท! ไอ้บ้า! ไอ้ลามก! ไปเลยไป! จะไปไหนก็ไป ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว!" เธอพยายามลุกขึ้น แต่ไปร์ทรีบคว้าข้อมือเธอไว้
"เห้ย! เดี๋ยวก่อน! อย่าโกรธสิ! ขอโทษ ฉันแค่หยอกเล่นเอง เออๆ ขอโทษแล้วกันนะเบลล์ หายโกรธเถอะ" น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงแววขี้เล่น
"ไปร์ท!" เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง ทั้งคู่หันไปพร้อมกัน
"บอล! ทางนี้!" ไปร์ทะโกลับไป
"ซ้อมบาสได้แล้วเพื่อน!"
"โอเค! เดี๋ยวไป!" ไปร์ทหันกลับมาหาเบลล์อีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มขี้เล่น "เบลล์ที่รักครับ ขอโทษนะ อย่าโกรธเลย"
เบลล์จ้องเขาอย่างไม่พอใจ "ทำไม? ไอ้ที่ขอโทษนี้ นายจะให้ช่วยอะไรอีกใช่ไหม? ปล่อยแขนฉันได้แล้ว ฉันจะไปเรียน!"
"โอเคๆ หายโกรธนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดแบบนั้นอีก... แต่ช่วยทำโครงงานนี้ให้ฉันทีนะ?"
"อะไรนะ? ทำไมไม่ทำเอง?"
"ฉันไม่ว่างจริงๆ ขอร้องละ แค่งานนี้งานเดียว ต่อไปฉันจะทำเอง!" เขารีบมองนาฬิกาที่ข้อมือ "ถึงเวลาซ้อมแล้ว! เบลล์ ฝากโครงงานนี้ด้วยนะ! ไปละ!"
เขารีบลุกขึ้น โบกมือให้เธออย่างลนลานก่อนจะวิ่งออกไป ทิ้งเบลล์ไว้กับความโมโหและกองงานที่เขายัดเยียดให้เธอ!
"เอ้ยย! ไปร์ท! เดี๋ยวสิ! ฉันยังไม่ได้รับปากเลยนะ!" เบลล์ะโไล่หลังไปร์ทที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเท้าสะเอว ก่อนบ่นพึมพำกับตัวเอง "ตะบ้าเอ้ย! ทุกทีเลยวะ นี่ฉันต้องทำให้มันตลอดเลยหรือไงวะแม่งเอ้ย!"
ถึงจะบ่นขนาดนั้น แต่สุดท้ายเธอก็ลงมือทำงานให้เขาอยู่ดี เพราะในความเป็จริง ไปร์ทไม่ใช่เพื่อนธรรมดา เขาเป็เพื่อนสนิทของเบลล์มาั้แ่เด็ก พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน ผ่านทั้งเื่ราวดีและร้ายมากมายจนสนิทสนมกันแบบที่แทบไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจกันเสมอ
ความสัมพันธ์ของพวกเขาคล้ายจะเป็คู่หูที่ต่างฝ่ายต่างรู้จักอีกคนจนหมดจด เบลล์เคยคิดว่าความใกล้ชิดนี้ทำให้ไปร์ทมองเธอเหมือนเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง จะหยอกล้อแรงๆ แซวแบบถึงพริกถึงขิงก็ทำเหมือนเป็เื่ธรรมดา
แต่หลังจากที่พวกเขาเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ทุกอย่างรอบตัวไปร์ทก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ด้วยหน้าตาหล่อเหลา นิสัยขี้เล่น และความสามารถทางกีฬา ไปร์ทกลายเป็เดือนคณะ เป็นักกีฬาสุดฮอตที่สาวๆ และบางทีแม้แต่หนุ่มๆ ก็แอบปลื้ม
ชื่อเสียงของเขากลายเป็ที่กล่าวขวัญ ไม่ใช่แค่เื่ฝีมือการเล่นบาสเกตบอลที่โดดเด่น แต่ยังรวมถึงพฤติกรรมเ้าชู้ที่ทำให้สาวๆ ทุกคนต่างหวังจะได้ใจเขา แม้จะเป็แค่่เวลาสั้นๆ ที่ได้ใกล้ชิดกับเขา แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเธอรู้สึกเหมือนโชคดีที่สุดในโลก
ทุกครั้งที่ไปร์ทเลือกผู้หญิงคนไหนขึ้นมา มักตามมาด้วยกระแสอิจฉาจากทั้งมหาลัย ราวกับแค่มีข่าวลือเกี่ยวกับเขา ชื่อเสียงของพวกเธอก็พุ่งทะยานไปพร้อมกับความดังที่ไร้ข้อกังขา แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ชายเ้าชู้เช่นไปร์ทก็ไม่เคยจริงจังกับใครเลยสักคน
สำหรับเบลล์ เธอไม่เคยคิดว่าความเ้าชู้หรือความดังของไปร์ทจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเปลี่ยนไป ถึงเขาจะเป็ที่หมายปองของใครต่อใคร แต่ในสายตาเธอ เขาก็ยังคงเป็เพื่อนสนิทที่ชอบทำตัววุ่นวายและเอาแต่ใจเหมือนเดิม... เพียงแค่ตอนนี้เขาดูจะเป็ "ไอ้ตัวปัญหาหล่อเ้าชู้" ที่หนักข้อกว่าเดิมเท่านั้นเอง!
106K
