ตอนที่2 she belongs to me (เธอเป็ของฉันผู้เดียว)
ย้อนถึงอดีตของลินญาดา เธอเข้ามาเป็ลูกเลี้ยงของบ้านนี้เพราะคุณแม่อยากจะได้ลูกสาวสักคนมาเลี้ยงดูเธอที่เกิดมาไม่รู้พ่อแม่เป็ใคร วัยเด็กต้องลำบากเพราะอยู่บ้านเด็กกำพร้าของกินของทุกอย่างก็ต้องรอผู้ใจบุญบริจาคมาให้ถึงจะได้กินได้ใช้ชีวิตต่อไปได้
วันหนึ่งมีหญิงสาวใบหน้าใจดีสวยงามมากับสามีที่เป็ฝรั่งเธอเดินดูไปมาที่บ้านเด็กกำพร้าและทุกคนก็คาดหวังว่าจะได้ถูกรับไปเลี้ยงเพราะอยากออกไปจากสถานที่เด็กกำพร้ามากๆ
แต่เธอกลับไม่ได้คาดหวังอะไรเพราะอย่างไรเสียพวกเขาจะต้องเอาคนที่เด็กกว่าเพื่อที่จะไปอบรมสั่งสอนให้อยู่ในสังคมได้ง่ายและปรับตัวได้ดี
ส่วนเธอ15 ปีแล้วอีก 3 ปีก็จะอายุครบ 18 ก็จะพ้นจากว่าเด็กกำพร้าและออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
วันนั้นกลับโชคดีลอยเข้ามาหาเธอเพราะผู้หญิงคนนั้นที่ใจดีสวยเธอเลือกที่จะรับตัวของลินญาดาไปเลี้ยงดู
มันเป็เหมือนความฝันที่ทำให้ได้มองเห็นอนาคตอันสดใสทำเื่ราวทำเอกสารเรียบร้อยเธอก็ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่เธอนั้นไม่เคยได้ััมันเลย
พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงใจดีมากและยังเมตตาเธอสุดๆ เธอตั้งตาจะพบกับพี่ชายเพื่อที่จะทำความรู้จัก
"นี่เอ็ม แม่กับพ่อนายรับเด็กผู้หญิงมาเป็ลูกเลี้ยงเหรอ"
"ใช่แล้วแม่มีลูกไม่ได้แล้วหากท้องขึ้นมาอาจจะมีอันตรายกับแม่ฉัน"
"ฉันกับพ่อก็เลยแนะนำให้แม่ไปรับเด็กมาเลี้ยงลูก"
"นายแน่มาก เด็กกำพร้าผู้หญิงคนนั้นอาจจะได้ความรักจากพ่อแม่นายไปมากกว่านะ"เพื่อนของเอ็มมานูเอลพูดขึ้นมาเสียงดัง
"เธอก็แค่เด็กที่ถูกเอามาเลี้ยง มาสู้ลูกที่มีสายเือย่างฉันได้ไง"
"นายไม่ต้องห่วงถ้าเธอมาแย่งฉันจะจับเธอปล้ำ"น้ำเสียงของชายหนุ่มทั้งสองคนวัย 20 ต้นๆพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าจะมีใครได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดใหม่และการพูดคุยอาจจะฟังดูเหมือนตลกขบขันไม่ดูจริงจังอะไรแต่คนที่ได้ยินเต็มสองหูน่ะถึงกับน้ำตาร่วงเพราะตั้งใจอยากจะมาทักทายพี่ชายแต่ก็ถูกคำพูดที่เ็ปจากพี่ชายตอกหน้ากลับมา 1 ชา
และก็มีอีกครั้งหนึ่งที่เขาดันคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงแบบนั้นพูดจาไม่ดีและทำตัวลวนลามเธอ
ทำให้ครั้งแรกที่ได้พบเจอกันมันไม่ได้ดีเลยตรงกันข้ามดันมีรอยแผลในจิตใจของเด็กสาวจนทุกวันนี้ก็ยังไม่หาย
"แม่เรียกผมมามีอะไรครับ"หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินมาหาผู้เป็แม่ที่ห้องรับแขกของบ้านโดยมีน้องสาวตัวดีนั่งอยู่ใกล้ๆพูดเป็แม่ของเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่มีรอยยิ้มให้เขาเลยสักนิด
ไม่ว่าใบหน้าของลินญาดาเธอจะสวยน่ามองแค่ไหนแต่ก็เอาแต่บึ้งตึงั้แ่วันแรกที่ได้พบเจอกันที่แม่รับมาเป็ลูกบุญธรรมจนบัดนี้เธอก็ยังไม่เคยที่จะยิ้มให้เขาแบบจริงใจเลย
"พรุ่งนี้บ้านเราจะมีแขกมาด้วยนะ ลูกอยู่บ้านด้วยล่ะ"ผู้เป็แม่บอกด้วยแววตาอบอุ่นอ่อนโยน
"แขกคือใครกันแม่ ผมไม่ว่างขนาดยั้นนะพรุ่งนี้ผมต้องไปต่างจังหวัดนัดเพื่อนเอาไว้แล้ว"น้ำเสียงติดจะรำคาญนิดหน่อยเพราะคิดว่าแขกที่จะมานั้นก็คงเป็คนที่แม่ของเขารู้จักและอยากจะแนะนำตัวของเขาให้กับเหล่าแม่ๆพวกนั้นลูกสาวมาหมั้นหมายกับเขาน่ะสิ
"แต่ว่าเป็แขกของน้องดานะ น้องบอกว่าอยากจะให้ทุกคนในบ้านรับรู้ว่าแขกคนนี้สำคัญกับเธอแค่ไหน"สายตาคมคายมองไปทางน้องสาวของเขาทันทีเธอจะมาแนะนำใครให้คนทางบ้านรู้จักกันแน่
มันทำให้เขาสงสัยมากว่าทำไมจู่ๆกับเธอถึงจะมีคนสำคัญมาแนะนำให้รู้จักกับครอบครัวหมายความว่าไงคำถามเต็มหัวไปหมด
"พี่เอ็มไม่ว่างก็ไม่เป็ไรนะคะ"
"พรุ่งนี้แขกของหนูเขา้าพบพ่อกับแม่แต่เห็นว่าพี่ก็เป็คนในครอบครัวหนูก็เลยบอกกับคุณแม่ว่าจะแนะนำทุกๆคนในครอบครัวให้เขารู้จัก"เธอยิ้มอ่อนๆเป็ยิ้มที่เจือไปด้วยความเยือกเย็นและความเ็าห่างเหินต่อพี่ชายต่างสายเืของเธอ
"หนูดาพูดแบบนี้เหมือนว่าจะพาคนพิเศษมาบอกทางบ้านเหมือนพาแฟนมาให้ทุกคนในครอบครัวรู้จัก"เอ็มมานูเอลไม่อยากจะเชื่อเลยว่าน้องสาวที่เขาอุตส่าห์รอเธออยากใจเย็นและพยายามที่จะทำให้หัวใจของเธอยอมอ่อนลงให้เขาบ้างบัดนี้ดันทำท่าทางเหมือนจะพาแฟนมาให้ทางบ้านรู้จักถ้าเป็แบบนั้นเขาคงจะรับไม่ไหวแน่เพราะเขาเองก็ถูกใจน้องสาวต่างสายเืคนนี้ตั้งนานแล้ว
"ก็แน่จะประมาณนั้นล่ะค่ะ"
"จริงหรือหนูดา หนูจะพาแฟนมาให้แม่รู้จักจริงใช่ไหม"ผู้เป็แม่ตื่นเต้นเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่ลูกสาวมีแฟนหรือมีผู้ชายเพราะตลอดเวลาที่เธอเรียนจนเข้ามหาวิทยาลัยและจบมหาวิทยาลัยเริ่มทำงานย้ายออกไปอยู่ข้างนอกก็ไม่เคยที่จะบอกว่ามีแฟนสักคนเลยแต่ตอนนี้จะแนะนำคนที่พิเศษและสำคัญเป็แขกให้ทางบ้านได้รู้ทำเอาผู้เป็แม่ตื่นเต้นเลยทีเดียว
"ไม่ได้!เอ็มมานูเอลขึ้นเสียงทันทีปฏิเสธอย่างสำคัญจนหญิงสาวทั้งสองคนหันมามองคนที่เสียงดังในตอนนี้
"เอ็มลูกจะเสียงดังทำไมเราก็อยู่ใกล้แค่นี้และมันเป็เื่ที่น่ายินดีมากๆที่น้องสาวของลูกจะมีแฟนเป็ตัวเป็ตนสักที"
"และต่อไปก็ต้องแต่งงานและมีหลานให้แม่ได้เลี้ยง "ความเพ้อฝันของผู้เป็แม่ที่นั้นมีมากเพราะอายุก็ล่วงเลยไปมากแล้วถ้าได้มีหลานตัวเล็กๆมาเลี้ยงดูพูดจาเจี้ยวจ้าวในบ้านก็คงจะไม่เงียบเหงาเธอก็จะได้เป็คุณย่าคุณยายที่มีหลานน่ารักๆเหมือนกับเพื่อนๆของเธอที่พากันอุ้มหลานไปตั้งหลายคนแล้วส่วนลูกชายของเธออายุก็ปาเข้าไปขนาดนี้แล้วยังไม่มีวี่แววจะแต่งงานเลยเธอจึงไม่หวังอะไรมากแล้วและความหวังของเธอก็มาตกที่ลูกสาวที่จู่ๆจะพาแขกคนสำคัญมาที่บ้านของเธอ
"ไปคบกันตอนไหน ทำไมไวจัง เขามาหลอกหรือเปล่า"คนที่เต้นเป็เ้าเข้าก็มีแค่เขาคนเดียวส่วนคนอื่นๆพลอยดีอกดีใจที่น้องสาวจะพาผู้ชายเข้ามาในบ้าน
มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ เขารอของเขามาตั้งนานไอ้หนุ่มหน้าไหนกล้ามาแย่งของรักของเขาไป พ่อจะจับถ่วงทะเลทิ้งเลย
สีหน้าของเอ็มมานูเอลไม่สบอารมณ์นักเขาหงุดหงิดใจทำไมน้องสาวของเขาถึงได้ใจดำกับเขาแบบนี้รู้ทั้งรู้...