[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับภารกิจเลี้ยงลูกน้อยตัวป่วน

บทที่ 39 สามคนจะเบียดกันยังไง?

ซูหลีวิตกกังวล คืนนี้ครอบครัวสามคนต้องนอนเบียดกันบนเตียงเดียวในห้องเดียว

เธอเป็นสาวโสดมานาน ไม่เคยนอนกับผู้ชายคนอื่นมาก่อน ยกเว้นเสี่ยวเย่ปิง หลังจากเย่เส้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ลูกชายเสร็จ เธอก็เร่งให้ลูกขึ้นนอน

เสี่ยวเย่ปิงปีนขึ้นเตียงอย่างว่าง่าย แล้วเรียกซูหลี “แม่ มาเล่านิทานให้ผมฟังหน่อย”

ช่วงนี้ซูหลีสร้างกิจวัตรเล่านิทานก่อนนอนให้เสี่ยวเย่ปิง ทุกคืนเขาจะต้องฟังนิทานก่อนถึงจะยอมนอน

ซูหลีรู้สึกอึดอัดใจ ปกตินิทานที่เธอเล่าก็แต่งเองสดๆ ขอแค่มีคติสอนใจก็พอ ไม่เน้นความสมจริง แต่ต่อหน้าเย่เส้า เธอประหม่าจนเล่าไม่ออก

เย่เส้ามองอย่างแปลกใจ เขาไม่รู้ว่าภรรยาเล่านิทานเป็นด้วย

เห็นแม่เงียบ เสี่ยวเย่ปิงเริ่มโวย ถีบผ้าห่มไปมา “ถ้าแม่ไม่เล่านิทาน ผมก็ไม่นอน!”

เย่เส้ามองลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง เห็นซูหลียังไม่พูด จึงเอ่ยขึ้น “คืนนี้พ่อเล่านิทานให้ฟังเอง”

“จริงเหรอ?” เสี่ยวเย่ปิงตาเป็นประกาย เขาไม่เคยคิดว่าพ่อจะเล่านิทานได้ “พ่อเล่านิทานเป็นด้วยเหรอ?”

“คืนนี้พ่อจะเล่าเรื่องการรบให้ฟัง”

เด็กผู้ชายชอบเรื่องต่อสู้ พอเย่เส้าพูดจบ เสี่ยวเย่ปิงก็ตื่นเต้นดีใจ ส่วนซูหลีก็โล่งอก

เย่เส้าล้างเท้าเสร็จก็ขึ้นเตียง กอดลูกชายไว้ในอ้อมแขน แล้วเริ่มเล่านิทานด้วยน้ำเสียงน่าตื่นเต้น

ซูหลียืนนิ่ง ไม่รู้จะทำอย่างไร เตียงก็ไม่ได้ใหญ่ สามคนจะนอนยังไง?

ถ้านอนชิดผนังด้านใน ก็ต้องปีนข้ามเย่เส้าไป เธอยังไม่สนิทกับเขาถึงขนาดนั้น แต่ถ้านอนด้านนอก ก็ต้องนอนติดกับเย่เส้า ซึ่งเธอก็ไม่อยากเช่นกัน

ซูหลีจึงแกล้งออกไปล้างหน้าแปรงฟัน อ้อยอิ่งอยู่นาน พอเดินกลับเข้าห้อง ก็ได้ยินเย่เส้าพูดว่า “รีบมานอนได้แล้ว ดึกแล้วไม่รู้เหรอ?”

ซูหลีไม่อยากขึ้นเตียงเลย รู้สึกกระอักกระอ่วน แต่เจ้าตัวน้อยก็เร่ง “แม่ มานอนฟังพ่อเล่านิทานเร็ว สนุกมากเลย”

ซูหลีเดินไปที่ขอบเตียงอย่างช้าๆ โชคดีที่เย่เส้าเห็นเธอก็ลุกขึ้น “คุณไปนอนข้างในก็แล้วกัน”

นั่นหมายความว่าลูกชายจะนอนคั่นกลาง ถึงจะอึดอัดใจ แต่ซูหลีก็ต้องทน เธอนอนชิดกำแพง พอนอนลง เสี่ยวเย่ปิงก็เอื้อมมือมากอดคอเธอ 

“แม่ เรามาฟังพ่อเล่าเรื่องด้วยกันเถอะ”

ซูหลี “....”

อยากจะบอกว่าเธอไม่สนใจได้ไหม? เรื่องการรบพวกนี้เธอเห็นมาเยอะแล้ว!

เสี่ยวเย่ปิงเร่งเย่เส้า “พ่อ เล่าต่อเร็วๆ”

“ได้ งั้นพ่อเล่าต่อ เมื่อกี้เล่าถึงตอนที่ทหารเราโดนยิง แต่ทุกคนก็ยังสู้ สุดท้ายเราก็ชนะ”

เสี่ยวเย่ปิงกระพริบตาปริบๆ “แค่นี้เหรอ? จบแล้ว?”

“จบแล้ว รีบนอนได้แล้ว” เย่เส้ายื่นมือไปดับไฟ

เสี่ยวเย่ปิงหน้ามุ่ย เขายังฟังไม่จุใจเลย เมื่อครู่พ่อยังเล่าว่าการรบดุเดือดแค่ไหน ทำไมจบเร็วจัง?