หลังจากหิมะแรกของเหมันตฤดูหยุดตกทุกพื้นที่ล้วนถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน ไม่ว่าจะเป็ต้นไม้ หลังคาเรือนหรือแม้ถนนหนทาง อากาศเดิมจากที่หนาวเย็นอยู่แล้วก็ยิ่งทวีขึ้นเป็เท่าตัว
ทว่าเรือนร่างบางในอาภรณ์สีขาวนวลสวมคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีแดงสดที่กำลังเดินอยู่บนทางหิมะขาวนั้น บนกรอบใบหน้าสวยกลับปรากฎหยาดเหงื่อ กระทั่งไรผมยังเปียกชื้นอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งท่าทางการเดินของหญิงสาวยังดูไม่มั่นคงแม้ในระยะทางไม่ไกลมากนักแต่นางกลับต้องพยายามเป็อย่างมากในการก้าวเดินเพื่อไปยังจุดหมาย
ทุกย่างก้าวในการเคลื่อนไหวล้วนเป็ความยาก ที่จะไม่ให้ถูกบางอย่างที่คับแน่นอยู่ภายในกายส่งผลไม่ให้นางอ่อนระทวยจนล้มลง
"ฮูหยินน้อยอดทนหน่อยเ้าค่ะอีกนิดเดียวก็ถึงเรือนนายท่านแล้ว"
"อื้มม ข้ากำลังทนอยู่ ฟู่ววว"ั์ตาดอกท้อทอดมองเบื้องหน้า ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ริมฝีปากบางกัดเม้มเข้ามากันแน่นด้วยความอดกลั้นฝ่ามือกำชายอาภรณ์จนย่บย่น เมื่อถูกบางอย่างในกายเล่นงาน หลังจากนางตัดสินใจก้าวเเดินเร็วขึ้น
ระยะทางแค่ไม่กี่สิบจั้งแต่เหตุใดนางถึงรู้สึกว่ามันช่างยาวไกลนัก
"ฮูหยินน้อย นายท่านเร่งให้ท่านรีบหน่อยเ้าค่ะนายท่านแจ้งว่าวันนี้ไม่ได้รับอาหารมาทั้งวัน มิอยากรอนานเ้าค่ะ"
เถาหนี่ซวงพยามยามเก็บสีหน้าไว้ให้มากที่สุดก่อนจะพยักหน้าตอบรับสาวใช้จากเรือนผู้เป็ใหญ่ของจวนแต่พอคล้อยหลังสาวใช้เดินจากไป ภายในใจนางก็อดไม่ได้ที่จะก่นบ่น
เขาเป็ต้นเหตุที่ทำให้นางต้องเดินเชื่องช้าเป็เต่าอยู่ตรงนี้มิใช่หรือแล้วจะมาเร่งนางได้อย่างไร
บุรุษที่นั่งอยู่ภายในห้องโถงหลังจากให้สาวใช้ไปตามคนมา เขาก็ยังต้องรอคอยต่ออีกเกือบเค่อกว่าจะเห็นร่างบางที่เรียกหา
มุมปากหยักยกยิ้มมีเลศนัยหลังเห็นหญิงสาวปรากฎตัวนางจำต้องให้สาวใช้ช่วยประคองในการเดิน ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงก่ำถึงใบหูไรผมที่ปรกกรอบหน้าเปียกชื้นผิดกับอากาศเย็นเยือกดวงตาที่มองมายังเขาแฝงไปด้วยความไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ปรับเปลี่ยนเป็ดูอ่อนแอลงในชั่วพริบตา
"ซวงเอ๋อร์ขออภัยที่ให้ท่านพ่อรอนานเ้าค่ะแต่เป็เพราะ...เพราะของขวัญ..."หนี่ซวงที่ก่อนหน้ามีแต่คำก่นด่าอีกฝ่ายอยู่เต็มอกแต่เมื่อได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาจริง ๆ กลับห้ามให้ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาไม่ได้
ความกระดากอายต่อั์ตาสีนิลที่กำลังจับจ้องมายังนางทำให้ไม่อาจพูดต่อจนจบประโยค
ระหว่างที่หญิงสาวยืนสั่นคลอนอยู่นั้นสาวใช้ทั้งหมดที่ได้รับสัญญาณจากผู้เป็นายก็ต่างรีบถอยออกจากห้องไปทันทีรวมถึงสาวใช้ที่ติดตามร่างบางมา ก็ยังต้องรีบช่วยถอดเสื้อคลุมให้เ้านายสาวเพื่อหลีกออกไปด้วยเช่นกัน
"เ้าไม่ชอบ"
ริมฝีปากบางได้แต่กัดเม้มแน่นไม่เอ่ยคำใดเหตุเพราะนางมิอาจปฏิเสธได้ว่าไม่ชอบ
ทว่าถึงนางจะชอบอย่างไรเขาก็ไม่สมควรให้นางทำเช่นนี้
"ให้ข้าดู"
หนี่ซวงถึงจะเขินอายจนเรือนกายขาวแปลเปลี่ยนเป็สีแดงอมชมพู แต่หญิงสาวรู้ดีว่าอย่างไรนางก็ไม่อาจปฎิเสธอีกฝ่ายได้
มือเรียวกำชายกระโปรงยาวไว้ทั้งสองฝั่งก่อนจะค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างเชื่องช้าเลื่อนผ่านจากข้อเท้าเล็กไล่ขึ้นสูงถึงขาเรียวขาวที่ไร้กางกางตัวยาวสวมใส่ไว้อีกชั้นทั้งที่อากาศหนาวเย็นจนท้ายที่สุดชายกระโปรงก็ถูกยกขึ้นสูงจนถึงขอบเอวคอดกิ่วเผยให้เป็กลางกายอย่างน่าอาย
บนใบหน้าหล่อเหลาปรากฎรอยยิ้มพึงใจ ระหว่างขาเรียวเปียกเหนียวไปด้วยน้ำใสแสดงให้เห็นว่าระหว่างวันที่ผ่านมาหญิงสาวได้เสร็จสมไปมากเพียงใด
"เท่าที่ดูก็เหมือนเ้าจะชอบมันอยู่มากมิใช่หรือไม่เช่นนั้นคงไม่เปียกเช่นนี้"
"อ๊ะ..."ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกฝ่ามือร้อนลูบผ่านหน้าขาก่อนผินหน้าหนีไม่กล้ามองนิ้วเรียวของชายหนุ่มที่กำลังถูวนน้ำเมือกเหนียวด้วยความชอบใจที่ได้หยอกล้อนาง
หากนางไม่เสร็จสมเลยคงแกร่งเกินคนแล้ว
ทุกครั้งที่ขยับตัวเ้าสิ่งนั้นก็ขยับเคลื่อนไหวตาม ทั้งเขายังสอดใส่เข้าลึกให้มันดุนดันถูกจุดกระสัน ทรมานให้นางเสียวสะท้าน จำต้องปลดปล่อยมันออกมาก ไม่เช่นนั้นนางต้องคุ้มคลั่งตายเป็แน่
"ข้าหิวแล้ว เ้าเล่า"
"หะ..หิวเ้าค่ะ"
"มาข้าช่วยถอดให้อย่าเพิ่งปล่อยให้มันหล่นเล่า"นิ้วเรียวยาวดึงสายเชือกที่ผูกเอวคอดกิ่วไว้อย่างเชื่องช้า ปลดปล่อยให้ผ้าสามเหลี่ยมที่ร่างบางสวมใส่ไว้ล่วงหล่นลงพื้น
ริมฝีปากหยักยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ไม่แปลเปลี่ยนดวงตาดุจเหยี่ยวเปล่งประกายวาววับหลังเห็นเนินเนื้ออูมไร้สิ่งปิดบังขณะไล่นิ้วเรียวตามร่องเนื้อนิ่มก่อนจะจับแท่งหยกสีขาวนวลที่เป็คนสอดใส่ไว้ในช่องทางสวาทหญิงสาวเองกับมือหลังจากมอบให้นางเป็ของขวัญในวันคล้ายวันเกิดล่วงหน้า
"อ๊ะ อื้ออ ท่านพ่อ อย่า อ่าา"
"ที่ว่าหิวปากล่างหรือปากบนกันเล่าที่หิวกว่ากัน"
หนี่ซวงหมดแรงที่จะทรงตัวยืนต่อไหวชายกระโปรงที่จับไว้ถูกปล่อยทิ้งล่วงหล่น เพราะสองมือเล็กจำต้องจับขอบโต๊ะเป็ที่พึ่ง เมื่อมือใหญ่มิได้ช่วยดึงแท่งหยกที่นางสอดใส่อยู่ออกแต่กลับขยับขึ้นลงให้นางเสียวสะท้านไปทั้งกายแทน
"อ๊าา ไม่ ไม่ไหวแล้ว อะ อ๊างงง"
ฝ่ามือใหญ่ช้อนใต้วงแขนร่างบางให้ขึ้นมานั่งตักแกร่งหลังจากนำพาให้นางเสร็จสมกระตุกปลดปล่อยน้ำรักเปียกพื้นเป็วงกว้างจนอ่อนระทวยจะทิ้งกายลงพื้นเย็น
"ว่าอย่างไรเล่า"
"แฮ่ก ๆ ๆ ข้าง...ข้างล่างเ้าค่ะ"
"ดี เช่นนั้นข้าจะให้เ้าได้กลืนกินมันก่อน"
หนี่ซวงยังปรับลมหายใจได้ไม่คงที่มากนักแต่ไม่รีรอที่จะก้มหน้าลงกับพื้นโต๊ะพร้อมโขย่งปลายเท้ายกก้นขึ้นอย่างรู้งานว่าต้องทำอย่างไรต่อไปหลังจากได้ยินคำจากชายหนุ่ม
เมื่อเห็นหญิงสาวรู้หน้าที่ใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฎความพึงพอใจไม่น้อย ฝ่ามือร้อนข้างหนึ่งลูบคลึงก้นขาวกลมกลึงขณะอีกข้างถอดเข็มขัดกางเกง เพื่อปลดปล่อยบางสิ่งที่มันตื่นตัวรอท่าอยู่นานแล้วให้มันได้ออกมาผงาดรับอากาศเย็นด้านนอก
สวบบบ
"อ๊ะ อ๊าาา"ร่างบางสั่นเทาครางกระเส่าด้วยความเสียวสะท้าน เมื่อช่องทางนุ่มถูกกดให้กลืนกินท่อนเอ็นใหญ่ที่ขนาดไม่ต่างจากแท่งหยกก่อนหน้า
"อืมม เ้าคงหิวจริงมิเช่นนั้นคงไม่ตอดรัดแน่นเช่นนี้" เพราะหญิงสาวหันหลังอยู่ทำให้ไม่เห็นว่าร่างหนาเองก็เสียวซ่านไม่ต่างจากนางหลังจากได้สอดใส่ตัวตนเข้าช่องทางอุ่น
ใบหน้าหล่อเหลาขบกัดฟันจนขึ้นสันกรามคมเพื่อสะกดอารมณ์ไม่ให้เผลอกระแทกกระทั่นให้ร่างบางสั่นคลอนเขาพยามยามทำตัวนิ่งขรึมไม่แสดงออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไรเพื่อไม่ให้หญิงสาวได้ใจที่ทำให้เขาคุ้มคลั่งในตัวนาง
ชายกระโปรงยาวถูกปล่อยลงคลุมกลางกายที่เชื่อมประสานของคนทั้งสองไว้หากบังเอิญมีคนนอกผ่านมาเห็น ก็เป็แค่เพียงหญิงสาวนั่งซ้อนตักร่างหนาไว้เท่านั้น
ทว่าคงจะเป็เื่ยากเสียหน่อยที่คนนอกจะบังเอิญผ่านเข้ามาเดินเพ่นพ่านในจวนเ้ากรมกลาโหมผู้รักสันโดษได้
และเพราะเหตุนี้จึงทำให้ไม่มีใครได้มีโอกาสได้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างบิดาสามีกับลูกสะใภ้ในจวนตระกูลโม่ แแ่ชิดใกล้กันมากเพียงใด
****************************************************
1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร
1 เค่อ ประมาณ 15 นาที
4K
