บทนำ
“ไฟราคะในกายท่าน หม่อมฉันจะเป็ผู้ดับมันให้เอง”
ร่างบอบบางลุกขึ้นยืน ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้นจนเหลือเพียงกายเปลือยเปล่า
บุรุษผู้เมามายไปด้วยรสขมปร่าของสุรากลั้วเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ในขณะที่กายกำยำกำลังถูกครอบงำด้วยฤทธิ์กำหนัด จนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
ใช่ว่าผู้ดื่มจะไม่ล่วงรู้ว่ามีสิ่งใดเจือปนอยู่ในสุรา แต่เพราะสมเพชเวทนาอุบายต่ำช้าที่ไม่อาจขัดขืนนี้ได้ต่างหาก ตนจึงได้ยินยอมที่จะดื่มมันเข้าไป
หลังเสียงหัวเรอะหยุดลง ปลายดาบคมกริบก็ฟันลงบนเรือนร่างอรชร ั้แ่หัวไหล่ข้างซ้ายยาวลงไปจนถึงชายโครงข้างขวา ฉับเดียวเกิดรอยแผลเหวอะหวะ
นางสิ้นใจตายทันที ก่อนที่ร่างกายจะร่วงลงสู่พื้นเสียด้วยซ้ำ
โลหิตแดงฉานอาบกายนาง เจิ่งนองไปทั่วห้อง กลิ่นคาวสนิมคละคลุ้ง ช่างเป็ภาพอุจาดที่น่าสะอิดสะเอียนยิ่ง
ใบหน้าเย่ว์อ๋องถูกชโลมไปด้วยเื ดวงตาว่างเปล่าจ้องมองไปยังร่างไร้ิญญาด้วยความเรียบเฉย ก่อนที่เขาจะทิ้งดาบลงพื้นแล้วพาร่างโอนเอนหายไปในความมืด เพื่อตรงไปหาสตรียอดดวงใจที่รอเขาอยู่อีกฟากหนึ่งของเรือน
พรึบ!
ลู่หยาหลันสะดุ้งตื่นด้วยอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง ความทรงจำสายหนึ่งแทรกเข้ามาในหัว คล้ายกับโลกทั้งใบหมุนเคว้งไร้ทิศทาง
ก่อนหน้านี้เธอยังนั่งอ่านนิยายซึ่งนางร้ายมีชื่อเดียวกันตนอยู่ในห้องนอน ก่อนจะเกิดอาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันแล้วหมดสติไป
รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ในห้องมืด ๆ ที่มีเพียงแสงไฟจากเปลวเทียนสลัวคอยส่องสว่าง
สองมือนางประคองถาดทองเหลืองทรงกลมซึ่ง้ามีกาทรงสูงปากยาว พร้อมกับจอกสุรา
ครั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับดวงตาแดงก่ำของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังยื่นมือออกมาคว้ากาสุราไปจากถาดในมือนาง
ชั่วขณะนั้นเอง สัญชาตญาณก็รับรู้ได้ทันทีว่าตนเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายตัวประกอบที่กำลังจะถูกพระเอกสังหาร และเหตุการณ์ที่ว่านั้นก็กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้
‘นางต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงโศกนาฏกรรม’
ฝ่ามือเรียวเล็กพลันยื้อกาสุราเอาไว้อย่างสุดกำลัง พลางะโออกไปจนสุดเสียง
“ห้ามดื่มนะเพคะ!”
21K
