บทที่ 23 เข้ากันได้เป็ปี่เป็ขลุ่ย ภรรยาดุร้ายสำแดงเดช
ก่อนจะหมดสติ ซูมู่มู่ดึงเสื้อของท่านพ่อคนที่หนึ่งเอาไว้ "ตามหาศิษย์พี่ใหญ่..."
อาการของนางไม่ใช่สิ่งที่หมอทั่วไปจะรักษาได้มีเพียงศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้นที่ทำได้ นางเคยมีอาการกำเริบครั้งหนึ่งในอดีต ซึ่งตอนนั้นท่านอาจารย์ต้องรีบเรียกตัวศิษย์พี่ใหญ่กลับมา นางจึงพ้นขีดอันตราย
"ศิษย์พี่ใหญ่คือใคร?" แม่ทัพใหญ่จวงรีบซักไซ้ทันที
"คือท่านราชครูขอรับ ท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าจะไปตามให้" เมิ่งเฮ่อตั้งใจจะวางบุตรสาวลงในอ้อมแขนของแม่ทัพใหญ่ เพื่อที่เขาจะได้รีบไปที่จวนราชครู
"ข้าไปเอง ข้าขี่ม้าเร็วกว่า" แม่ทัพใหญ่จวงเป่าปากส่งสัญญาณพลันม้าศึกก็วิ่งมาถึง เขาจึงทะยานขึ้นหลังม้าทันที
เสียงะโของฮูหยินจวงดังตามมาจากด้านหลัง "จวงเหริน เ้าคนสารเลว กล้าหนีหรือ!"
"เ้ายังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้ชายอีกรึ กลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้นะ!"
"ท่านแม่ ดูเหมือนแม่หนูน้อยคนนั้นจะหมดสติไปท่านพ่อจึงรีบไปเชิญท่านราชครูขอรับ" จวงหยวนเฟิงรีบอธิบายแทนบิดา ในฐานะบุตรชายคนโตและเป็ผู้มีความรู้
เขามีไหวพริบดีกว่าใครและรู้สึกว่าเื่นี้ั้แ่ต้นจนจบมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง
"ท่านราชครูไม่ใช่หมอเสียหน่อย อีกอย่างท่านราชครูจะยอมสนใจเขาหรือ? เ้าว่าอะไรนะ? แม่หนูน้อยคนนั้นหมดสติไปหรือ ข้าต้องไปดูหน่อยแล้ว" ต่อให้ฮูหยินจวงจะโกรธเกรี้ยวเพียงใด พอได้ยินข่าวนี้ก็รีบวิ่งไปยังห้องรับแขกทันที
เมิ่งเฮ่อเห็นฮูหยินจวงถือดาบใหญ่เดินเข้ามาก็รีบกอดบุตรสาวไว้แน่น "ฮูหยินจวง มีอะไรค่อย ๆ พูดกันเถิด มู่มู่บริสุทธิ์จริง ๆ ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้..."
"เคร้ง!" ฮูหยินจวงโยนดาบใหญ่ลงบนพื้น "ส่งเด็กมาให้ข้า จะได้อุ้มไปพักผ่อนบนเตียง"
"ไม่ต้อง ไม่ต้องหรอก ข้าจะพามู่มู่กลับตระกูลเมิ่ง รอให้พวกท่านสามีภรรยาจัดการเื่ของตนเองให้เรียบร้อยก่อนแล้วพวกเราค่อยมาใหม่" เมิ่งเฮ่อรู้สึกว่าที่นี่อันตรายเกินไป
เขาไม่กล้าและหวาดกลัวยิ่งนัก เพราะทุกคนในบ้านหลังนี้เขาไม่มีทางสู้ได้เลย หากปกป้องบุตรสาวไม่ได้จะทำอย่างไร?
"ปัญหาของพวกเราไม่เกี่ยวข้องกับเด็กน้อย ปล่อยมือเดี๋ยวนี้" ฮูหยินจวงแย่งตัวเด็กมาโดยตรง
แขนของเมิ่งเฮ่อยังค้างอยู่ในท่ากอด แต่เด็กถูกแย่งไปเสียแล้ว เขาเป็เพียงขุนนางฝ่ายพลเรือนย่อมไม่มีทางสู้แรงได้
"ฮูหยินจวง โปรดรอข้าด้วย หากมู่มู่ไม่เห็นข้า นางจะเสียใจ" เขาทำได้เพียงรีบเดินตามไป
ตัวเขาเมื่อเทียบกับฮูหยินจวงที่มีเรือนร่างสูงแปดฉื่อแล้ว ยังคงเตี้ยกว่าเล็กน้อย ทั้งยังบอบบางกว่านิดหน่อย ดังนั้นเื่ความเร็วในการก้าวเดินจึงต่างกันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
"ท่านแม่ ท่านอย่าอุ้มนางเลย นางมันก็แค่เด็กลูกนอก... อย่างไรเสียก็ไม่ใช่น้องสาวของพวกเรา" จวงหยวนเตี้ยนพูดด้วยความโกรธแค้น ฟันของเขาถูกต่อยจนหลุดไป
แม้ว่าฟันสองซี่นั้นจะโยกอยู่ก่อนแล้ว แต่ถ้าไม่ถูกนางต่อยก็คงไม่หลุดออกมาแบบนี้
ทว่าคำว่า 'ลูกนอกคอก' เขาไม่กล้าพูดออกมาอีก เพราะเกรงว่าจะถูกซ้อมอีกรอบ
"ดูท่าทางใจแคบของเ้าสิ แม่สอนพวกเ้าอย่างไร ต่อให้มีความผิดคนที่ทำผิดก็คือพ่อของพวกเ้าไม่เกี่ยวข้องกับแม่หนูน้อยเลยแม้แต่นิดเดียว"
"พวกเ้าคิดจะรังแกคนอื่นั้แ่แรกมันก็ผิดแล้ว" ฮูหยินจวงไม่้าให้ลูก ๆ ต้องมาพัวพันกับความแค้นของพวกผู้ใหญ่
"ท่านแม่ แต่ถ้าไม่มีนางมา ท่านกับท่านพ่อก็ยังรักกันดีอยู่" จวงหยวนเตี้ยนพูดอย่างไม่ยอมแพ้
"ถ้าพ่อของเ้าไม่ทำผิด เด็กคนนี้จะะโออกมาจากซอกหินได้อย่างไร ต่อไปนี้พวกเ้าห้ามรังแกนางอีก พ่อของเ้าบอกแล้วว่าต่อไปนางจะได้รับการดูแลเยี่ยงบุตรสาวสายตรงของตระกูลจวง ซึ่งก็คือเท่าเทียมกับพวกเ้านั่นแหละ" ขณะที่ฮูหยินจวงพูดขอบตาของนางก็เริ่มแดงอีกครั้ง
นางยอมรับไม่ได้ที่สามีมีคนอื่นข้างนอกและตอนนี้ยังมีบุตรสาวอีกคน เพียงแค่คิด หัวใจก็เริ่มเ็ป เจ็บจนอยากจะร้องไห้และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้เลย พวกเขาฝึกยุทธ์มาด้วยกันั้แ่เด็กเติบโตมาด้วยกัน มีความผูกพันเกือบสี่สิบปี เขาเป็ลูกศิษย์ของท่านพ่อ เป็ศิษย์พี่ของนาง หลายปีที่ผ่านมาพวกเขาเดินเคียงข้างกันมาตลอด ในสนามรบพวกเขาคือสหายร่วมรบกลับบ้านมาคือสามีภรรยา มีบุตรด้วยกันห้าคนแล้วทำไมถึงเกิดปัญหาขึ้นได้
ตอนนี้ฮูหยินจวงไม่เข้าใจเลยจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังคงความเมตตาไว้ หลายปีก่อนมีคนมากมายส่งอนุให้สามี แต่เขากลับปฏิเสธทั้งหมดแล้วทำไมถึง...
เมิ่งเฮ่อเห็นท่าทางโศกเศร้าของฮูหยินจวงก็ไม่รู้ว่าจะปลอบอย่างไรดี เื่นี้อย่างไรเสียเขาก็รู้สึกว่าไม่ใช่ แต่ก็พูดออกมาไม่ได้เพราะเขาไม่รู้ว่าในจดหมายฉบับนั้นเขียนว่าอะไร เขามีเพียงความเชื่อมั่นอย่างหนึ่งคือเชื่อมั่นว่าเทพธิดาจะไม่มีวันทำร้ายผู้หญิงคนอื่น
"ท่านพ่อกับท่านราชครูกลับมาแล้ว!" จวงหยวนอวี่วิ่งหน้าบวมปูดเข้ามาบอก
เมื่อครู่เขาแพ้ให้กับนักพรตตัวน้อยจนเริ่มสงสัยในชีวิต แต่ตอนนี้เื่ในบ้านทำให้เขาอยากรู้ขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านราชครู ท่านมาเร็วมาก รีบดูอาการมู่มู่เร็วเข้า" เมิ่งเฮ่อเห็นราชครูมาถึง ใจที่แขวนอยู่ก็วางลงได้เสียที
ไม่ว่าอย่างไรราชครูกับมู่มู่ก็เป็ศิษย์สำนักเดียวกัน วิชาแพทย์ย่อมไม่ด้อยแน่นอน
"ข้าเจอราชครูระหว่างทาง จึงรีบเชิญมาทันที" แม่ทัพใหญ่จวงอธิบาย
ราชครูชิงอีตรวจอาการของศิษย์น้องเล็กแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "พวกเ้าออกไปให้หมด"
"ได้ ๆ ๆ พวกเราจะออกไปเดี๋ยวนี้ ท่านราชครูไม่ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ตระกูลจวงก็ยินดีจ่าย ขอท่านช่วยด้วยเถิด" แม่ทัพใหญ่จวงรีบดึงฮูหยินออกจากห้อง
เมิ่งเฮ่อไม่ต้องให้ใครดึง เขารีบเดินออกไปเอง
ฮูหยินจวงบีบเนื้อนุ่มที่เอวของแม่ทัพใหญ่จวงอย่างแรง พร้อมกับกัดฟันกรอด นางอยากจะกัดเขาให้จมเขี้ยวเสียเดี๋ยวนี้
"ฮูหยิน ฮูหยิน อย่าโกรธเลย ข้าขอสาบานต่อหน้าท่านแม่ผู้ล่วงลับ ว่านี่เป็ครั้งเดียวจริง ๆ ให้ถือเสียว่า์เมตตาส่งลูกสาวมาให้เรา เ้าไม่ได้อยากมีลูกสาวมาตลอดหรอกหรือ" แม่ทัพใหญ่จวงพยายามปลอบประโลม
"ข้าอยากมีลูกสาว แต่ไม่ได้อยากรับลูกสาวที่เ้ามีกับหญิงอื่นมาดูแล จวงเหริน ความผูกพันสามีภรรยาของพวกเราสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้" ฮูหยินจวงเช็ดน้ำตา นางจะไม่มีวันยอมกล้ำกลืนความอัปยศเช่นนี้เด็ดขาด
"ฮูหยิน โปรดรออีกนิด อย่างมากสามเดือน ข้าจะให้คำตอบที่ชัดเจนกับเ้า ขอให้เห็นแก่ลูกชายทั้งห้าคนของเราให้โอกาสข้าอีกครั้งเถิด" แม่ทัพใหญ่จวงแทบจะคุกเข่าอ้อนวอน
นี่คือปัญหาที่ใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเจอ แต่ตอนนี้เขายังพูดอะไรไม่ได้
"ไม่! ไม่ได้! ผู้หญิงคนอื่นข้าทนได้ แต่ข้าฮวาเหวินอิงไม่มีวันทน อย่าบีบให้ข้าต้องฟันเ้าให้ลูก ๆ ต้องมาเห็นพ่อแม่เข่นฆ่ากันเอง" ยิ่งพูดฮูหยินจวงก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ
นางยอมรับไม่ได้ที่เด็กคนนี้อายุไล่เลี่ยกับลูกคนที่ห้า ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยอมรับไม่ได้
แม่ทัพใหญ่จวงรีบกอดนางไว้ "ฮูหยิน ข้าขอโทษ ข้ามีเหตุจำเป็จริง ๆ ข้ารู้ว่าเ้าเสียใจแต่โปรดมองข้า เชื่อใจข้า ข้าไม่มีวันทรยศเ้า เื่นี้ เขา..."
"เื่นี้คืออะไร? ทำไมตอนนี้ถึงพูดไม่ได้ แล้วหยกห้อยเอวชิ้นนี้ ตอนนั้นข้าถามเ้า เ้าบอกข้าว่าอย่างไร บอกว่าขายเพื่อช่วยชีวิตคนไม่ใช่รึ"
"เ้ามันคนลวงโลก คนโกหก!" มือของฮูหยินจวงเริ่มระดมฟาดลงบนใบหน้าและร่างกายของแม่ทัพใหญ่จวง
ทันใดนั้นประตูถูกเปิดออกราชครูชิงอีก็มีสีหน้าไม่พอใจ "เอะอะอะไรกัน?"
"เอ่อ! ขออภัยที่ทำให้ท่านราชครูต้องเห็นเื่น่าขัน พวกเรา..." ใบหน้าของแม่ทัพใหญ่จวงเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มีหยดเืไหลซึม
"เื่ในบ้านของพวกเราไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านมีหน้าที่รักษาคนก็พอ" ตอนนี้ฮูหยินจวงไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น
"พวกเ้าส่งเสียงดังรบกวนการรักษาของข้า" ราชครูชิงอีมองพวกเขา
แม่ทัพใหญ่จวงรีบดึงฮูหยินออกไปทันที พร้อมกับะโบอก "ท่านราชครู พวกเราจะอยู่ข้างนอก เมื่อท่านรักษาเสร็จแล้ว โปรดเรียกพวกเราด้วย!"
ในขณะที่เขาพูด ฮูหยินจวงก็ฟาดเขาไปอีกหลายทีจนเขาต้องร้องออกมาด้วยความเ็ป
"นังคนนี้ จะฆ่าสามีตัวเองหรือไงกัน!"
2K
