ฉินเฉาอดทนจากการถูกไล่ลาของสัตว์กินเนื้ออย่าง เฉินหยิงหยาง จนกระทั่งพักเที่ยง
“ลูกพี่ฉินเฉาไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน เดี้ยนหาที่เงียบ ๆ เป็ส่วนตัวรอไว้หลังตามมาฮ้าาา” เฉินหยิงหยางเอียงตัวเข้ามา เขาเริ่มดึงแขนฉินเฉา
“หยุด หยุดก่อน” ฉินเฉาปวดหัว “ฉันหาที่กินเองได้ ปล่อยฉันไปเถอะ”
จากนั้นเขาเอาแขนเฉินหยิงหยางออกไป พอพ้นประตูเขาก็รีบวิ่งจ้ำอ้าวหนีไปทันที เหล่าการ์ดคนอื่นอดไม่ได้ที่จะะเิเสียงหัวเราะออกมาจนกระทั่ง เฉินหยิงหยาง จ้องพวกเขาเขม็ง
“เขามากนักหรือไงยะ! ในเมื่อลูกพี่ไม่ไปกับเดี้ยน พวกนายทั้งหมดไปแทน!”
“อะไรนะ” เหล่าการ์ดหุบปากทันที
“เฮ้อออ∼ ในที่สุดก็เป็อิสระ!” หลังจากหนีออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัย ฉินเฉาบิดตัวพูดขึ้นอย่างผ่อนคลาย
ทันใดนั้นเอง เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังมาจากสนามฝั่งตรงข้าม ฉินเฉามองไปที่ต้นกำเนิดเสียง เขาเห็นความวุ่นวายภายในสนามหญ้าดูเหมือนผู้คนกำลังวิ่งหนีจากอะไรบางอย่าง
“หลีกไป! หลีกไป!” เสียงผู้หญิงะโออกมาดึงดูดความสนใจของฉินเฉา เขาเห็นฝูงคนกระจายตัวแตกฮือ มีสาวน้อยกำลังนั่งคร่อมอยู่บนสกู๊ตเตอร์ที่ดูเหมือนไม่สามารถควบคุมได้ กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
สีหน้าของสาวน้อยคนนั้น บ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ใบหน้าที่น่ารักของเธอซีดขาวราวกับไก่ต้ม ท่าทางเต็มไปด้วยความวิตกกังวล กำลังร้องะโโหวกเหวกโวยวาย
ในขณะที่มือของเธอยังคงบิดคันเร่งอย่างสุดแรง แต่เธอไม่สามารถถ่วงสมดุลให้มั่นคงได้ เธอยังคงส่งเสียงกรีดร้อง “เหวินเหวินอย่าเกร็ง อย่าเกร็ง!” ในขณะที่แฮนด์ของสกู๊ตเตอร์ส่ายไปมา
เหมือนกับกำลังขับรถไต่ถัง นักศึกษาคนแล้วคนเล่าต่างะโหลบไปด้านข้าง เพื่อแหวกทางให้กับรถของเธอ
“ขับรถอย่างนี้ได้ยังไง!”
“พวกเธออยากตายมากหรือไง มองทางสิ!”
“กรี๊ดดดดดด ยัยบ้าทำไมขับรถอันตรายอย่างนี้!”
เสียงด่าทอสาปแช่งต่าง ๆ นานาดังระงมไปทั่ว แต่หู่หลี่ลี่ที่ขี่สกู๊ตเตอร์อยู่แทบจะร้องไม่ออก เธอเพิ่งซื้อรถมอเตอร์ไซคันใหม่มาขับ เธอเลยลองขับมันด้วยความตั้งใจอันสูงส่ง ไม่เคยคิดว่าพอเธอลองขับกับเพื่อนของเธอ สภาพที่ออกมาจะเละตุ้มเป๊ะขนาดนี้ เรียกได้ว่าอันตรายชนิดฆ่าคนได้
ที่น่าเศร้าที่สุดคือเพื่อนของเธอ ฟางเหวิน ที่เธอต้องมาเสี่ยงอันตรายด้วยเพราะหู่หลี่ลี่ยืนยันว่าจะลองทดสอบด้วยกัน ใครจะคิดกันว่าเธออาจต้องสังเวยชีวิตกับการทดสอบขับในครั้งนี้
ประตูของโรงเรียนตอนนี้ปิดแล้ว อีกในไม่ช้าพวกเขาทั้งสองต้องชนแน่ ๆ ทันใดนั้นผู้ชายในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินก็ปรากฏตรงหน้าของพวกเธอทั้ง 2 คน
“ว้ายยยยยยย! อย่างขวางทาง อย่าขวางทาง!” หู่หลี่ลี่เป็คนจิตใจดีอย่างไร แม้ตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤติอันตราย แต่ก็ยังกลัวว่าชายคนนี้จะถูกเธอชน เลยรีบะโร้องเตือนเขา ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชายคนนั้นหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง แล้วะโเสียงดังจากนั้นก็กางแขนเตรียมจับแฮนด์รถสกู๊ตเตอร์ ที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็ว เขาดันแฮนด์สกู๊ตเตอร์จนค้างอยู่กับที่
ในเวลานี้เสียงเสียดสีของล้อหลังสกู๊ตเตอร์ ที่หมุนด้วยความเร็วดังเอี๊ยด ๆ ๆ ๆ ดังออกมา ล้อทิ้งรอยสีดำไว้บนพื้นแล้วในที่สุดมันก็หยุดการเคลื่อนไหว
หู่หลี่ลี่กลัวจนต้องหลับตาปี๋ เธอก้มหัวลงงุดส่วนฟางเหวินยังคงกอดเอวเธอไว้แน่น แต่แล้วอยู่ ๆ รถที่พุ่งมาด้วยความเร็วของเธอก็หยุดลงอย่างน่าใ พวกเธอคิดว่างานนี้ต้องไม่รอดแน่ คงจะต้องชนคนคนจนกลายเป็เื่ใหญ่โต
“หนะ หนู หนูไม่ได้ตั้งใจ มันคือความผิดพลาด อย่าโกรธฉันเลยนะ ถ้าจะโทษก็ขอให้โชคดีไอ้เ้าสกู๊ตเตอร์บ้านี่แล้วกัน ที่ไม่ยอมรักดี ถ้าคุณตายกลายเป็ผีก็อย่ามาหลอกหนูเลยนะ ตกลงนะคะ อามิตตาพุทธ อามิตตาพุทธ อามิตตาพุทธ”
“ฮ่า ๆ ๆ ” ทันใดนั้นพวกเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะรัวดังขึ้น ทำให้สาวน้อยทั้งสองยิ่งใหนักเข้าไปใหญ่ พวกเธอค่อย ๆ ลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมามอง เห็นว่าฉินเฉาใช้มือเดียวจับแฮนด์หยุดรถเอาไว้ และใช้มืออีกข้างตบขาตัวเองอย่างขบขัน
“ฮู้ววว หนูไม่ได้ฆ่าคุณ ดี ดีจริง ๆ ” หู่หลี่ลี่เอามือทาบอก ถอนหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างผ่อนคลาย
“นี่เธออยากจะฆ่าฉันจริง ๆ น่ะเหรอ!” ฉินเฉาจ้องเธอั้แ่หัวจรดเท้า “เธอเกือบจะถูกรถชนเมื่อไม่กี่วันก่อนมาครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนี้เธอเลยอยากจะแก้แค้นสังคมแบบนี้ใช่มั้ย!?”
“เธอจะฆ่าฉัน ครั้งหน้าฉันจะไม่ซ้อนท้ายกับเธออีก!” ฟางเหวินบิดเนื้อหู่หลี่ลี่จากด้านหลัง แล้วพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “นี่มันพล๊อตหนังฆาตกรรมชัด ๆ!”
“โอ๋ ๆ ๆ ๆ คุณนายฟางคุณเพื่อนคนนี้ผิดไปแล้ว!” หู่หลี่ลี่รีบขอโทษเพื่อนรัก “ครั้งหน้าเพื่อนคนนี้ไม่กล้าอีกแล้ว”
“ฮึ่มมม!” ฟางเหวินรู้สึกกลัวสุดขีด หน้าของเธอซีดขาวราวกับไก่ต้ม “ในเมื่อเธอขอโทษก็ไม่เป็ไร แต่กับคนอื่นเธอจะทำยังไง ถ้าเกิดชนคนเข้าจริง ๆ เธอจะแค่ขอโทษตำรวจแล้วคนผิดได้ไหม!?”
“ใช่ ๆ!” ฉินเฉาเห็นด้วย “วันนี้หู่หลี่ลี่ทำเื่เสี่ยง ๆ ลองขับรถในสนามโรงเรียนโดยไม่ระวัง ถือว่ามีความผิดขั้นร้ายแรงจะถูกไล่ออกหรือเปล่า สาวน้อยทั้งหมดขึ้นอยู่กับการแสดงออกของเธอ!”
“ตกลง ๆ!” หู่หลี่ลี่แสดงท่าทางเสียใจแล้วพูดว่า “ทั้งสองคนรวมหัวกันเร็วจริง ๆ ก็ได้ ๆ วันนี้ฉันจะพาทั้งสองคนไปกิน KFC ถือเป็การไถ่โทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ตกลงไหม” ในเมืองของพวกเขา การกิน KFC มันมีราคาแพงกว่าอาหารโรงแรมซะอีก ดังนั้นหู่หลี่ลี่จึงเสนอสิ่งนี้ เธอแน่ใจว่าเธอต้องเสียเงินเป็จำนวนมากแน่นอน
“ยอดเยี่ยม” ฟางเหวินรู้สึกพอใจ “กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ พี่ฉินเฉาคิดว่ายังไง?”
“แหมมมม ในเมื่อทั้งสองสาวอุตส่าห์ออกปากมาขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ KFC กัน!” เมื่อมีคนเลี้ยง ฉินเฉามีความสุขที่รักษาเงินไว้ได้จำนวนหนึ่ง เขาก็แค่ตามพวกเธอออกไป ทันใดนั้นกระบองไฟฟ้าหวังก็ปรากฏตัวเหมือนกับผีโผล่ออกมาจากความมืด
“ฉินเฉา!” กระบองไฟฟ้าหวังยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงเรียน ยืนเท้าสะเอวท่าทางของมันเหมือนกับปีศาจเ้าของห้องเช่า ร้องคำรามเสียงดัง “ในเวลางานแท้ ๆ ยังกล้ามาคุกคามทางเพศนักศึกษาหญิงในโรงเรียนกลางวันแสก ๆ! ฉันคิดว่าแกคงไม่้างานนี้อีกแล้วสินะ เพราะแกแหกกฎระเบียบของโรงเรียนครั้งแล้วครั้งเล่า! ครั้งนี้ฉันจะตัดเงินแก 50 หยวน! ระวังไว้ ครั้งหน้าถ้าแกแหกกฎของโรงเรียนอีกครั้งฉันจะไล่แกออกทันที!”
“ใครคุกคามทางเพศนักศึกษาสาวในโรงเรียน!” ฉินเฉาดวงตาเบิกกว้างเหมือนกับวัวที่กำลังคลั่ง จ้องไปที่กระบองไฟฟ้าหวัง เมื่อเห็นเขามีท่าทางโกรธจัดแบบนี้ มันก็เริ่มหวาดกลัวแล้วรีบถอยหลังออกไป สองสามก้าว แต่เพราะมันเชื่อมั่นในตำแหน่งของตัวเองเลยพูดขึ้นว่า
“เพื่อเป็การยืนยัน ก็ฟังจากปากของนักศึกษาหญิงเอา!” จากนั้นเขาหันไปจ้องหู่หลี่ลี่ ด้วยดวงตาเป็ประกายแล้วใช้น้ำเสียงข่มขู่ถามว่า “เอ้าเธอพูดสิว่า… ชายคนนี้คุกคามทางเพศเธอ! ถ้ากล้าพูดเหลวไหลไร้สาระล่ะก็ ฉันจะยกเลิกใบปริญญาของเธอ!”
“ได้ยังไง คุณไม่มีสิทธิจะมายกเลิกใบปริญญาของฉัน!” หู่หลี่ลี่ชักเริ่มโกรธกับการอวดเบ่งของมัน ชื่อเสียงของกระบองไฟฟ้าหวังเลวร้ายเสมอ โชคดีที่เธออยู่ปี 2 ดังนั้นเธอจึงรู้ทริคของเขาที่ขู่จะยกเลิกใบปริญญาของนักศึกษา แต่มุขนี่มันเก่าไปแล้ว มันใช้ได้เฉพาะกับพวกเด็กใหม่ปี 1 เท่านั้น แต่ใช้ไม่ใช่กับหู่หลี่ลี่
“ฉันไม่ได้โกงข้อสอบ ฉันไม่ได้ทะเลาะหรือชกต่อยตี ทำไมคุณถึงมายกเลิกใบปริญญาของฉัน!”
จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วถ่ายภาพกระบองไฟฟ้าหวัง
“ธะ...ธะ...เธอ กำลังจะทำอะไร!” กระบองไฟฟ้าไม่คิดว่าทริคของมันจะใช้ไม่ได้ เมื่อเห็นเธอถ่ายภาพของตัวเองก็เริ่มใ
“คุณขู่ฉัน ฉันจะประจานคุณบนอินเทอร์เน็ต!”
“ธะ...เธอ...” กระบองไฟฟ้าหวังไม่คิดว่าเขาจะมาเจอกับนักศึกษาที่หัวหมอกว่าตนเอง มันอึ้งทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ฉินเฉาที่อยู่ข้าง ๆ มองอย่างมีความสุข พลางคิดว่าคนเลวที่ชอบแบล็กเมล์คนอื่นอย่างมัน ก็ต้องเจอคนแบล็กเมล์ตัวเองบ้างแบบนี้แหละดีแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!
“ไม่มีใครคุกคามทางเพศใครทั้งนั้น” กระบองไฟฟ้าหวังมองมือถือของหู่หลี่ลี่อย่างร้อนรน ลูกตาของมันแทบจะหลุดจากเบ้าออกมา ฉินเฉารู้ว่ากระบองไฟฟ้าหวังกำลังคิดเกี่ยวกับภาพของตนเองที่จะแพร่ออกไปทางอินเทอร์เน็ต มันรู้พลังของโซเชียลเป็อย่างดี ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่แพร่ออกไปในโลกโซเชียล ความน่าเชื่อถือของการ์ดโรงเรียนกวงหยวนจะแพร่ออกไป แล้วจากนั้นชื่อเสียงอันเลวร้ายของเขาก็จะปรากฏสู่สาธารณชน
“ลืมมันซะ” ฉินเฉารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมีจุดจบที่ไม่ดีสำหรับทุกคน เขาคว้าเอามือถือของหู่หลี่ลี่ กดปุ่มไม่กี่ครั้ง “หัวหน้าหน่วยหวังล้อพวกเราเล่น ตอนนี้ลบรูปออกแล้ว”
“เออ ๆ ๆ ใช่แล้ว ฉันแค่ล้อเล่น ไม่ต้องจริงจังกับมันนักก็ได้ ตกลงนะ” ั้แ่ที่ฉินเฉาหาทางออกให้เขา กระบองไฟฟ้าหวังไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รับมัน แต่มันก็ไม่แสดงคำชมเชยในเจตนาดีของฉินเฉาแต่อย่างใด มันรู้สึกว่าฉินเฉาจงใจสร้างความลำบากให้แก่มันมากกว่า มันเลยจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของฉินเฉา ก่อนจะจากไป
“พี่ลบมันจริง ๆ เหรอ?” หู่หลี่ลี่คว้ามือถือของเธอแล้วเปิดเข้าไปในแกลลอรี่ จากนั้นใที่เห็นหน้าอ้วน ๆ ของกระบองไฟฟ้าหวังยังอยู่
“เธอล้อฉันเล่นใช่มั้ย ของดี ๆ อย่างนี้จะลบมันได้ยังไงเล่า” ฉินเฉายิ้ม “มาเถอะ เธอบอกว่าเธอจะเลี้ยงข้าวเที่ยงฉัน รีบ ๆ ไปกันเลย เร็วเข้า ก่อนเวลาพักเที่ยงจะหมดเสียก่อน”
“งั้นขี่สกู๊ตเตอร์ไป”
“ไม่!!! พวกเราจะเดินไป” ฉินเฉา กับ ฟางเหวิน รีบปฏิเสธกันอย่างพร้อมเพรียง พวกเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าปล่อยให้หู่หลี่ลี่ขี่สกู๊ตเตอร์ของเธออีกครั้ง
เพราะฉะนั้นพวกเขาทั้งสามจึงเดินไปที่ร้าน KFC ใกล้ที่สุด ในทางเดินสาวสวยสองคน กำลังเดินกับชายหนุ่มรูปหล่อสวมใส่เครื่องแบบมีปลอกแขน มันดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมาก คนเ่าั้มองพวกเขามากกว่าหนึ่งครั้ง
ผู้คนใน KFC ส่วนมากมาเพื่อใช้ ไวไฟฟรีพร้อมกับสถานที่อุ่น ๆ โดยที่คนเหล่านี้ซื้อแค่น้ำผลไม้แก้วเดียว จากนั้นพวกเขาจะนั่งแช่อยู่ที่นี่เป็เวลานาน ดังนั้นพวกเขาทั้งสามคนรอมานานกว่า 30 นาทีกว่าจะได้ที่นั่ง จนกระเพาะร้องดังโครกครากเพราะความหิว
ฉินเฉาพบว่าสาวน้อยสองคนนี้กินจุมาก ทั้งคู่สั่งแฮมเบอร์เกอร์ ทวิสเตอร์ ปีกไก่ มันฝรั่งทอดชุดใหญ่ ๆ มากิน
“เอ่อ นี่พวกเธอทั้งคู่กินหมดเหรอ?” ตัวฉินเฉาสั่งแค่แฮมเบอร์เกอร์ 2 ชิ้น เขามองของกินจำนวนมากที่อยู่บนโต๊ะด้วยความใ
“หมดสิคะ พวกเราจะค่อย ๆ กินมันอย่างช้า ๆ มันก็เหมือนกับกินขนมนั่นแหละ ก็บ่ายพวกเราไม่มีเรียนชิล ๆ” พอพูดจบหู่หลี่ลี่หยิบแล็ปท็อปของเธอออกมาจากกระเป๋า เคลียร์โต๊ะเล็กน้อยแล้ววางมันลงบนโต๊ะ
ส่วนฟางเหวิน ก็หยิบโน้ตบุ๊คตัวเล็กกะทัดรัดของเธอออกมา แต่เพราะว่าไม่มีที่ว่างเหลือแล้ว เธอจึงวางมันลงบนหน้าขาเธอ
“ไม่อยากจะเชื่อ เธอก็ด้วย” ฉินเฉามองอย่างแปลกใจ “พวกเธอคิดว่าที่นี่เป็อินเทอร์เน็ตคาเฟ่จริง ๆ ใช่มั้ย”
“ก็ที่นี่มันสบายนี่” หู่หลี่ลี่ขยิบตา จากนั้นเอามันฝรั่งทอดจิ้มซอสมะเขือเทศเข้าปากสีเชอร์รี่ของเธอ ซึ่งทำให้ฉินเฉาเริ่มมีความคิดชั่วร้ายในหัว พอเห็นสาวน้อยกัดมันฝรั่งทอดด้วยฟันขาว ๆ ของเธออย่างช้า ๆ ทีละน้อย เหงื่อเย็น ๆ ก็เริ่มไหลออกมาจากทั่วทั้งตัว เขากระแอมไอสองสามครั้ง จากนั้นก็โบกมือแล้วพูดว่า
“ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ อย่ากินมันให้มากเกินไปนักล่ะ มันเป็อาหารขยะระวังอ้วน มันไม่ดีต่อสุขภาพของพวกเธอสองคน”
“ไปตายซะ!” สาวน้อยสองคนเหลือบตามองเขา “คนกำลังกินอยู่ อย่าพูดอะไรน่ารังเกียจแบบนั้นอีก”
“รีบมาดูนี่สิ!” หู่หลี่ลี่เอ่ย หลังจากที่เคี้ยวมันฝรั่ง ทันใดนั้นเธอก็ตบโต๊ะดังป้าบ จ้องมองไปที่หน้าจอแล็ปท็อปของเธอแล้วพูดขึ้น
“อะไร!” ฉินเฉา กับ ฟางเหวิน พูดออกมาอย่างใ
จบตอน#
15K
