“สู้ก็ตาย ไม่สู้ก็ตาย เ้าพร้อมไปกับข้าหรือไม่”
“แต่ว่า...” ยังไม่ทันที่หยางเอ๋อให้เหตุผล เซียวจ้านก็ดึงร่างของนางเข้ามาภายใต้อ้อมแขน ตวัดกวัดแกว่งกระบี่ต่อสู้เพื่อพาหญิงสาวกลับสู่วังหลวง ทว่าฟาดฟันเท่าใด กำลังของอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีลดลง คบเพลิงที่จุดให้แสงสว่าง ส่องเห็นรำไรว่าองค์ชายสี่ฟาดฟันศัตรูคนแล้วคนเล่าจนเขาเริ่มหมดแรง เนื้อตัวเต็มไปด้วยความคราบเื ก่อนลูกธนูดอกหนึ่งจะแหวกอากาศพุ่งเข้ามาปักกลางแขนองค์ชายสี่จนเขาทรุดลง ท่ามกลางสายตาเบิกกว้างของหญิงสาวที่ประคองกายเขาไว้ได้ทัน
“องค์ชายสี่!” นางอุทานพลันเงยหน้าขึ้นมอง พบกับร่างของลิ้มจ้าวเฉิน เดินยิ้มเข้ามาอย่างใจเย็น นางค่อย ๆ ปล่อยร่างขององค์ชายสี่ลงกับพื้น แล้วลุกขึ้นกางมือออกเพื่อปกป้องเขา ท่ามกลางหิมะที่ค่อย ๆ โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้มพลันพูดขึ้นด้วยความกล้าหาญ
“หากท่านจะทำร้ายเขา ก็ข้ามศพข้าไปก่อน” สายตาแน่วแน่ของหยางเอ๋อ จับจ้องไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ ทว่าความกล้าหาญของนาง ทำให้ลิ้มจ้าวเฉินยิ้มมุมปาก พลันหยุดเดิน แล้วจับจ้องมายังทั้งสอง
“วันนี้ข้ายังไม่ลงมือฆ่าพวกเ้าหรอก สบายใจได้ว่าพวกเ้าจะมีลมหายใจต่อได้อีกหนึ่งวัน” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทอดสายตามองตรงมายังร่างของเซียวจ้านที่เืไหลนอง จุดมุ่งหมายคือทำให้หยางเติ้งขึ้นเป็รัชทายาท ปูทางให้ตนเองกลับมามีอำนาจอีกครั้ง
ร่างขององค์ชายสี่และพระชายาหยางเอ๋อ ถูกคนของลิ้มจ้าวเฉินนำไปไว้ขังไว้ในห้องแคบ ๆ ดังเดิม หลังจากชายชุดดำปิดประตูห้องแล้วเดินจากไป หญิงสาวรีบเข้าไปหาชายหนุ่ม พร้อมสายตาสัดส่ายไปมาด้วยความเป็ห่วง นางรีบเปิดดูแผลที่แขนของเขา เต็มไปด้วยเืไหลซึมออกมาไม่หยุด หญิงสาวไม่รอช้าฉีกชายเสื้อของตัวเอง แล้วมัดาแทันที ทั้งสายตาและกิริยาอ่อนโยนของนางทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“อย่างน้อยข้าก็ตายตาหลับ ที่รู้ว่าเ้าเป็ห่วงข้ามากเช่นนี้” หยางเอ๋อได้สติ นางค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากแขนของอีกฝ่าย ก่อนเขาจะก้มมองแผลตัวเองแล้วเอ่ยขึ้น
“โชคดีที่ธนูดอกนี้ไม่พลาดโดนเ้า โชคดีอย่างที่สอง คือแค่เฉียดกินผิวบางส่วนของข้าไปเท่านั้น” หยางเอ๋อได้ยินดังนั้นจึงทิ้งกายลงนั่งด้วยความโล่งใจ
“หากมีโอกาส อย่าเสี่ยงชีวิตเพื่อหม่อมฉันอีกนะเพคะ ชีวิตของพระองค์ยังมีคุณค่า มีความหมายต่อราษฎรแตกต่างจากหม่อมฉัน” นางสบสายตาอีกฝ่ายแน่นิ่ง ก่อนชายหนุ่มจะถอนหายใจ แล้วเอื้อมมากุมมือนางแน่น
“พวกเราทุกคนต้องรอด!” เขาให้คำมั่น
เสียงกระบี่ดังกระทบกันภายในจวนเ้าเมือง เหล่าทหารขององค์ชายรองอี้เทียน และพวกฏปะทะกันไปมาอย่างไม่มีใครยอม ชายหนุ่มเล็งธนูสามดอกตรงไปยังศัตรู แล้วปล่อยออกไป ปลายแหลมพุ่งเข้ากลางลำตัว ล้มลงสามคนพร้อมกันในเวลาเพียงเสี้ยวพริบตา ก่อนราชองครักษ์จะเข้ามาสมทบ พร้อมเอ่ยขึ้น
“ให้ข้าน้อยเสริมกำลังหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเห็นว่าฝีมือของอีกฝ่ายไม่ได้ด้อยอย่างที่คิด เฉินเฟยอวี้จึงเสนอความคิด พร้อมกับต่อสู้ไปด้วยในเวลาเดียวกัน
“ไม่ต้อง! ให้จัดการตามแผนเดิมห้ามผิดพลาด”
“พ่ะย่ะค่ะ” ว่าแล้วร่างของราชองครักษ์ก็หายกลับออกไป เหลือเพียงองค์ชายรองอี้เทียน และทหารเพียงหยิบมือเข้าต่อสู้กับพวกฏ แม้อีกฝ่ายมีฝีมือมากมายเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานความชำนาญของอี้เทียนได้ เริ่มแตกพ่ายล้มตาย จนทำให้หัวหน้าฏค่อย ๆ หวาดหวั่น สายตากลมของอี้เทียนเหลือบไปเห็นว่าหัวหน้าฏเตรียมหลบหนี เขาจึงยิงธนูเข้าขัดขวาง ทำให้ชายกลางคนหยุดชะงัก แล้วเอ่ยขึ้น
“ข้ายอมแล้ว ข้ายอมแล้ว” สิ้นเสียงของชายกลางคน พวกฏก็ค่อย ๆ วางอาวุธลง ก่อนกลุ่มคนขององค์ชายหยางเติ้งจะกรูกันเข้ามา แล้วใช้กระบี่ต่อสู้กับฟาดฟันกับอี้เทียน เพื่อแย่งชิงหัวหน้าฏ
เมื่อเห็นดังนั้นองค์ชายรองอี้เทียนจึงเล็งธนูตรงไปสกัด ทำให้ชายชุดดำไม่สามารถเข้าใกล้หัวหน้าฏได้ ทุกคนยังคงใช้กระบี่ต่อสู้ฟาดฟันกันอย่างไม่มีฝ่ายใดยอม
เมื่อต่อสู้กันได้ระยะหนึ่ง องค์ชายหยางเติ้งตัดสินใจ หันกระบี่พุ่งตรงมายังอี้เทียนหมายเอาชีวิต ก่อนอี้เทียนจะง้างธนูแล้วปล่อยออกไป เพียงเสี้ยวพริบตากระบี่ในมือของหยางเติ้งก็หลุดมือร่วงลงพื้น ทำให้ชายชุดดำทั้งหมด รีบหันกลับเข้ามาคุ้มกันองค์ชายหยางเติ้งในทันที
ก่อนคนของอี้เทียนจะลากตัวหัวหน้าฏกลับเข้ามาในความคุ้มครองได้สำเร็จ เมื่อเห็นดังนั้นหยางเติ้งจึงค่อย ๆ กำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด มองดูคนของอี้เทียนจับฏมัดมือมัดเท้าใส่โซ่ตรวนเตรียมนำกลับเข้าวังหลวง รับความดีความชอบขึ้นเป็รัชทายาท
ยังไม่ทันที่ทุกอย่างสงบลง ร่างของหลี่เถียนเปาก็วิ่งเข้ามาหาองค์ชายอี้เทียน แล้วสวมกอดชายหนุ่มด้วยความดีใจ นางโอบกอดเขาแแ่ พร้อมน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความหวาดหวั่น
“หม่อมฉันดีใจที่พระองค์ปราบฏสำเร็จ ความดีความชอบนี้ ต้องเป็ที่กล่าวถึงของคนทั้งเมือง พระองค์เก่งกาจสมคำร่ำลือจริง ๆ เพคะ” เขาปล่อยให้นางโอบกอด ชื่นชม โดยไม่ขัดขืน ท่ามกลางสายตาแน่นิ่งของหยางเติ้ง ที่ค่อย ๆ เห็นจุดอ่อนของอีกฝ่าย ก่อนจะคิดแผนการบางอย่างขึ้นมา พร้อมยิ้มมุมปากเล็กน้อย
11K
